Telepraca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Telepraca lub praca zdalna – forma organizacji pracy polegająca na świadczeniu pracy poza jednostką organizacyjną pracodawcy za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

Terminologia[edytuj | edytuj kod]

Telepraca jest również nazywana „pracą zdalną”[1]. Osoba, która pracuje zdalnie, jest znana jako „telepracownik”. Wielu telepracowników pracuje w domu. Inni, zwani czasami „cyfrowymi nomadami”, okresowo przemieszczają się z miejsca na miejsce. Pracują z odległych od siedziby firmy miejsc, rozproszonych po całym świecie. Terminy „telepraca” i „teledojazdy” zostały wprowadzone przez Jacka Nillesa w 1973 roku[2]. Połączenie pracy zdalnej z pracą biurową nazywane jest „hybrydowym modelem pracy”.[3]

Technologia[edytuj | edytuj kod]

Najpopularniejsze technologie wykorzystywane w pracy zdalnej to telefon oraz narzędzia wykorzystujące Internetpoczta elektroniczna (e-mail), VPN, VoIP (np. Skype), narzędzia konferencyjne (telekonferencja, wideokonferencja), komunikatory internetowe oraz rozmaite narzędzia pracy grupowej (np. Microsoft SharePoint). Upowszechnienie pracy zdalnej jest także związane z dostępnością szerokopasmowego dostępu do Internetu, zwłaszcza szybkiego Internetu mobilnego (np. 3G, LTE).

W przypadku pracowników wykonujących większość pracy poza biurem (np. przedstawiciele handlowi) wyżej wymienione narzędzia umożliwiają stałe utrzymanie kontaktu z zasobami i pozostałymi pracownikami organizacji. Zawody wykorzystujące pracę zdalną to m.in.: programista, grafik, copywriter, blogger, tłumacz[4], a także korepetytor[5].

Cele[edytuj | edytuj kod]

Praca zdalna umożliwia pracodawcy ograniczenie kosztów m.in. powierzchni biurowej, mediów, a także wynajmu miejsc parkingowych. Korzyścią dla pracownika są z kolei m.in. niższe koszty i oszczędność czasu związana z dojazdami do pracy. Ta forma organizacji pracy pozwala aktywizować pracowników mieszkających na obszarach wiejskich, gorzej rozwiniętych gospodarczo, oddalonych od dużych ośrodków miejskich, a także osoby niepełnosprawne. Praca zdalna powoduje również ograniczenie ruchu samochodowego i związanego z nim zanieczyszczenia środowiska.

Telepraca umożliwia pracownikom łatwiejsze pogodzenie obowiązków służbowych ze sprawami osobistymi i rodzinnymi[6].

Ograniczenia[edytuj | edytuj kod]

Telepraca wymaga sprawnie funkcjonującej sieci telekomunikacyjnej oraz dobrze zdefiniowanej metody rozliczania czasu pracy. Stwarza także nowe wyzwania z punktu widzenia bezpieczeństwa informacji[7].

W Polsce pracę zdalną m.in. z powodu niespójnej interpretacji przepisów BHP wykonuje jedynie 3% pracowników (dla porównania w Europie – 15%)[8][9]. Jednocześnie zgodnie z art. 6720 § 6 Kodeksu pracy[10] w porozumieniu lub regulaminie pracy zdalnej określa się m.in. zasady kontroli wykonywania pracy zdalnej oraz kontroli w zakresie BHP oraz sposób porozumiewania się pracodawcy z pracownikiem wykonującym pracę zdalną, a także sposób pokrywania przez pracodawcę kosztów bezpośrednio z nią związanych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Adam Birski, Telepraca – formy organizacyjne i możliwości rozwoju, „Przegląd Organizacji”, 2, 2005, s. 26.
  2. Wojewódzki Urząd Pracy w Warszawie, Telepraca – zeszyt informacyjny, czerwiec 2016 [dostęp 2018-03-16].
  3. Powrót do biura po pandemii? Hybrydowy model pracy sprawdzi się w polskiej branży IT. Forbes.pl. [dostęp 2022-09-21].
  4. Praca zdalna – Gdzie szukać ofert pracy + 5 pomysłów na zawód., Pracawsieci.net, 14 listopada 2017 [dostęp 2017-12-16].
  5. Praca zdalna – 43 Pomysły na zawód w 2020 r. (Gdzie szukać + zarobki), Mój Startup, 2 lipca 2020 [dostęp 2020-07-11].
  6. prnews.pl http://prnews.pl/marketing-i-pr/biuro-w-ogrodzie-dlaczego-polacy-stronia-od-pracy-w-domu-61505.html Biuro w ogrodzie – dlaczego Polacy stronią od pracy w domu? (Dostęp:2011-05-26)]
  7. Bezpieczeństwo telepracy, IPSec.pl, 2007.
  8. Telepraca blokowana przez BHP i definicje, Rzeczpospolita, 2011.
  9. Telepraca a obowiązki pracodawcy w zakresie BHP, Podatki.biz, 2011.
  10. Dz.U. z 2022 r. poz. 1510

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]