Telepraca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Telepraca (praca zdalna) – forma organizacji pracy polegająca na świadczeniu pracy poza jednostką organizacyjną pracodawcy za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

Terminologia[edytuj | edytuj kod]

Telepraca jest również nazywana "pracą zdalną". Osoba, która pracuje zdalnie jest znana jako "telepracownik". Wielu telepracowników pracuje w domu. Inni, zwani czasami "cyfrowymi nomadami", okresowo przemieszczają się z miejsca na miejsce. Pracują z odległych od siedziby firmy, rozproszonych po całym świecie lokacji. Terminy "telepraca" i "teledojazdy" zostały wprowadzone przez Jacka Nillesa w 1973 roku[1].

Technologia[edytuj | edytuj kod]

Najpopularniejsze technologie wykorzystywane w pracy zdalnej to telefon oraz narzędzia wykorzystujące Internetpoczta elektroniczna (e-mail), VPN, VoIP (np. Skype), narzędzia konferencyjne (telekonferencja, wideokonferencja), komunikatory internetowe oraz rozmaite narzędzia pracy grupowej (np. Microsoft SharePoint). Upowszechnienie pracy zdalnej jest także związane z dostępnością szerokopasmowego dostępu do Internetu, zwłaszcza szybkiego Internetu mobilnego (np. 3G, LTE).

W przypadku pracowników wykonujących większość pracy poza biurem (np. przedstawiciele handlowi) wyżej wymienione narzędzia umożliwiają stałe utrzymanie kontaktu z zasobami i pozostałymi pracownikami organizacji. Najpopularniejsze zawody wykorzystujące pracę zdalną to m.in: programista, grafik, copywriter, blogger, montażysta, tłumacz [2]

Cele[edytuj | edytuj kod]

Praca zdalna umożliwia pracodawcy ograniczenie kosztów m.in. powierzchni biurowej, mediów, a także wynajmu miejsc parkingowych. Korzyścią dla pracownika są z kolei m.in. niższe koszty i oszczędność czasu związana z dojazdami do pracy. Ta forma organizacji pracy pozwala aktywizować pracowników mieszkających na obszarach wiejskich, gorzej rozwiniętych gospodarczo, oddalonych od dużych ośrodków miejskich, a także osoby niepełnosprawne. Praca zdalna powoduje również ograniczenie ruchu samochodowego i związanego z nim zanieczyszczenia środowiska.

Telepraca umożliwia pracownikom łatwiejsze pogodzenie obowiązków służbowych ze sprawami osobistymi i rodzinnymi[3].

Ograniczenia[edytuj | edytuj kod]

Telepraca wymaga sprawnie funkcjonującej sieci telekomunikacyjnej oraz dobrze zdefiniowanej metody rozliczania czasu pracy. Stwarza także nowe wyzwania z punktu widzenia bezpieczeństwa informacji[4].

W Polsce pracę zdalną m.in. z powodu niespójnej interpretacji przepisów BHP wykonuje jedynie 3% pracowników (dla porównania w Europie – 15%)[5][6]. Jednocześnie zgodnie z art. 67(17) Kodeksu pracy w przypadku pracy zdalnej wyłączeniu podlegają niektóre wymagania BHP (art. 212 pkt. 4, rozdział III działu X oraz art. 233)[7]. Podejmując pracę zdalną będąc zatrudnionym na podstawie umowy o pracę, podpisuje się porozumienie z pracodawcą o telepracy. Porozumienie zawiera np.:

  • miejsce wykonywanie pracy
  • zobowiązania lub zrzeczenie się zobowiązań dotyczących np.: płatności na media (woda, prąd, gaz, ogrzewanie, dostęp do Internetu)
  • zgodę na weryfikację miejsca wykonywania pracy przez pracodawcę
  • sposób komunikacji i raportowania o wykonywanych zadaniach

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wojewódzki Urząd Pracy w Warszawie: Telepraca - zeszyt informacyjny (pol.). czerwiec 2016. [dostęp 2018-03-16].
  2. Praca zdalna - Gdzie szukać ofert pracy + 5 pomysłów na zawód., „Pracawsieci.net”, 14 listopada 2017 [dostęp 2017-12-16] (pol.).
  3. prnews.pl http://prnews.pl/marketing-i-pr/biuro-w-ogrodzie-dlaczego-polacy-stronia-od-pracy-w-domu-61505.html Biuro w ogrodzie – dlaczego Polacy stronią od pracy w domu? (Dostęp:2011-05-26)]
  4. Bezpieczeństwo telepracy. IPSec.pl, 2007.
  5. Telepraca blokowana przez BHP i definicje. Rzeczpospolita, 2011.
  6. Telepraca a obowiązki pracodawcy w zakresie BHP. Podatki.biz, 2011.
  7. Art. 67(17) Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks Pracy. (Dz.U. z 2014 r. poz. 1502 t.j.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]