Telereceptor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Telereceptor to rodzaj eksteroreceptora, odbierający bodźce nie w bezpośrednim kontakcie, tylko za pośrednictwem jakiegoś nośnika. Nośnikiem tym może być np. światło, dźwięk (lub inna fala mechaniczna).

Do telereceptorów zalicza się receptory:

  • światła (powiązane ze zmysłem wzroku)
  • dźwięku (powiązane ze słuchem)
  • chemiczne (związane z węchem)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Mała encyklopedia medycyny, t. III. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1991. ISBN 83-01-06177-4.
  2. Encyklopedia PWN

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.