Teleskop Newtona

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Teleskop Newtonaprzyrząd optyczny typu teleskopu zwierciadlanego, wynalezionego przez Izaaka Newtona. Składa się z głównego zwierciadła wklęsłego i płaskiego, ustawionego pod kątem lustra wtórnego. Zwierciadło płaskie wyprowadza poza tubus wiązkę światła odbitego od zwierciadła głównego. Pierwszy teleskop Newtona został ukończony w 1668 roku i jest pierwszym znanym działającym teleskopem reflektorowym (zwierciadlanym)[1]. Prostota teleskopu Newtona uczyniła go instrumentem bardzo łatwym do zbudowania przez amatorów[2].

Budowa teleskopu Newtona
Zasada działania teleskopu Newtona
Teleskopy Newtona

Teleskopy systemu Newtona nadają się do obserwacji wszystkich obiektów, jednak z uwagi na większą od innych reflektorów światłosiłę stosowane są głównie do oglądania obiektów ciemniejszych – mgławic, galaktyk, gromad. Niemniej planety również dobrze w nich wyglądają, szczególnie w tych z dobrą optyką. Jedną z ważnych zalet teleskopu Newtona jest to, iż jego otwarty tubus łatwo i szybko się chłodzi do temperatury otoczenia, co skraca do minimum czas oczekiwania na obserwację po rozstawieniu teleskopu wyniesionego z cieplejszego niż otoczenie pomieszczenie. Ten typ teleskopu jest wolny zarówno od aberracji chromatycznej jak i sferycznej, jednak obarczony jest sporą komą, widoczną na brzegach pola widzenia. Do innych wad teleskopu Newtona należy zaliczyć stosunkowo małe pola widzenia oraz sporą długość tubusu, która musi być równa co najmniej ogniskowej głównego lustra.

Przypisy

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]


Wikimedia Commons