Teleturnieje nadawane w TVP2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Artykuł jest listą teleturniejów emitowanych w TVP2.

Obecnie nadawane[edytuj | edytuj kod]

Familiada[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Familiada.

Postaw na milion[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Postaw na milion.

Koło Fortuny[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Koło Fortuny (teleturniej).

Nienadawane[edytuj | edytuj kod]

5×5 – wygrajmy razem[edytuj | edytuj kod]

5×5 – wygrajmy razem – teleturniej emitowany w Polsce przez TVP2 od września 1995 do 9 grudnia 1999. Gospodarzem programu był Marek Grabowski. Wyemitowano ponad 100 odcinków (ponad 10 sezonów). Jeden odcinek trwał ok. 25 minut. Program produkowała TVP Wrocław. Teleturniej oparty był na zagranicznym formacie pt. „Lingo” (na którym opierał się również teleturniej „Lingo”, emitowany w 2007 roku w TV4).

W teleturnieju brały udział dwie dwuosobowe drużyny. Zasady gry częściowo były oparte na grze bingo. Gra polegała przede wszystkim na odgadywaniu 5-literowych (później też 6-literowych) słów. Gracze znali pierwszą literę i mieli 5 prób do odpowiedzi. W miarę odgadywania byli naprowadzani, które litery występujące w podawanych przez nich odpowiedziach występują w odgadywanym haśle:

  • litera niebieska – niewłaściwa,
  • litera czerwona – właściwa, w odpowiednim miejscu,
  • litera żółta – właściwa, lecz w nieodpowiednim miejscu.

Drużyna, która odgadła swoje hasło, losowała numer, który był wykreślany z planszy liczbowej zgodnie z zasadami bingo. Zawodnicy, którzy mieli więcej pieniędzy na koncie wchodzili do finału (w przypadku remisu dogrywka – 9. hasło; która grupa zgadła je jako pierwsza, przechodziła do finału). W finale drużyna musiała w ciągu 2 i pół minuty odgadnąć jak najwięcej słów. Każde było warte 100 złotych. Gdy czas upłynął, liczył się ostatni wyraz wypowiedziany przez uczestników. Gdy był właściwy, grupa otrzymała dodatkowe 100 zł. Po tej rozgrywce należało zgadnąć główne hasło finałowe. Jeśli drużynie udało się odgadnąć ten wyraz w ciągu 5 podejść, padała główna wygrana (np. 10 000 złotych). Wtedy zwycięska grupa miała prawo do dalszej gry w kolejnych odcinkach.

Duety do mety[edytuj | edytuj kod]

Teleturniej emitowany od 3 października 1998 do 1 lipca 2000 na antenie TVP2. Prowadzącym teleturnieju był Mirosław Siedler. Teleturniej oparty został na pomyśle kanadyjskiej telewizji, w oryginale nosi tytuł The Mad Dash. Odcinki trwały po 25 minut. Producentem było przedsiębiorstwo WW Wróblewski, a nagrania odbywały się w łódzkiej hali WFF przy ul. Łąkowej 29. Wyemitowano 119 odcinków.

W grze brały udział dwie dwuosobowe drużyny. Zasady teleturnieju były oparte na popularnych grach planszowych. Plansza miała kształt pytajnika i składała się z 20 pól. Jedna z osób z drużyny poruszała się po planszy jako pionek, druga stała za pulpitem i odpowiadała na pytania zadawane przez prowadzącego.

Prowadzący zadawał pytania zawodnikom przy pulpicie w następujący sposób: najpierw trzy możliwe odpowiedzi, a następnie treść pytania. Zawodnik, który pierwszy się zgłosił przez naciśnięcie przycisku, odpowiadał. Poprawna odpowiedź dawała prawo do rzutu kostką. Po wyrzuceniu konkretnej liczby oczek na kostce, zawodnik na planszy przesuwał się o odpowiednią liczbę pól do przodu i musiał zastosować się do pola, na którym się zatrzymał. Wygrywała ta drużyna, której zawodnik-pionek pierwszy dotarł do mety. Obowiązywała zasada, że należało wyrzucić dokładnie tyle oczek na kostce ile pól brakuje do mety, tzn. w przypadku wyrzucenia większej liczby oczek należało cofnąć się o nadwyżkę. Zwycięska drużyna zdobywała nagrody z danej rundy oraz mogła brać udział w kolejnej rozgrywce (maksymalnie 6 razy z rzędu, przy czym przy 5 rundach gwarantowane były nagrody rzeczowe i pieniężne z danej rundy, natomiast w szóstej rundzie gwarantowane były tylko pieniądze, a nagrody rzeczowe wygrane w ostatniej rundzie zamieniane były na główną nagrodą, jaką był samochód).

Dzieciaki górą![edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Dzieciaki górą!.

Fort Boyard[edytuj | edytuj kod]

Gilotyna[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Gilotyna (teleturniej).

Gra[edytuj | edytuj kod]

Gra – teleturniej emitowany w TVP2 w latach 1993-1996 w sobotę i niedziele wieczorem, a w ostatnich miesiącach (styczeń-luty 1996) także w piątki. Gracze grali w ping ponga na elektronicznym stole za pomocą joysticków, po czym odpowiadali na pytania – zagadki słowne. Para graczy, która prowadziła punktowo miała większe szansę na zdobycie nagrody głównej w Wielkim Finale, którą był samochód (były to raczej małe auta m.in. Opel Corsa i Peugeot 205). Innymi nagrodami były również bony pieniężne i wycieczki zagraniczne. Prowadzącymi byli Antoni Mielniczuk i Wojciech Pijanowski. Program emitowany był przez 3 lata (do wiosny 1996 r.), a produkowany był przy współpracy przedsiębiorstwa VERA tv z Telewizją Wrocław.

Jeden z dziesięciu[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Jeden z dziesięciu.

Kabaretożercy[edytuj | edytuj kod]

Teleturniej poświęcony tematyce kabaretowej, emitowany jesienią 2010 r. i prowadzony przez Kabaret Skeczów Męczących. W programie udział brały dwa duety, które odpowiadały na pytania dotyczące polskiego kabaretu.

Przebieg gry[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozgwiazda – zadaniem uczestników jest na podstawie podpowiedzi (np. ścieżki dźwiękowej) odgadnąć kto jest gościem odcinka.
  2. Doskeczuj – uczestnicy poznają tytuł skeczu, którego fragment zostanie przedstawiony, ich zadaniem będzie powiedzieć jaki tekst pada zaraz po zatrzymaniu nagrania; muszą zdecydować czy grają o 2 pkt – wtedy zdani są tylko na siebie, czy o 1 pkt – wtedy otrzymują trzy możliwe warianty odpowiedzi, z których tylko jeden jest poprawny.
  3. Okimowa – zawodnicy muszą odgadnąć o kim wypowiadają się kabareciarze.
  4. Świder – fikcyjny reporter Kłaku (Jarosław Sadza) rozmawia ze znanymi że świata show-biznesu osobami, czasem je wkręca (stąd nazwa rundy); aby zdobyć punkt gracze muszą przewidzieć jak zakończy się materiał filmowy (dla ułatwienia dostają trzy możliwe zakończenia).
  5. Piraci z kabaretów – zawodnicy muszą odgadnąć kto jest obiektem parodii.
  6. Krótkie spięcie – runda finałowa; każda z drużyn ma minutę, aby odpowiedzieć na jak najwięcej z dziesięciu pytań; za każdą poprawną odpowiedź przyznawany jest jeden punkt.

Nagrodą główną dla zwycięskiej drużyny były telewizory plazmowe. Przeciwna drużyna otrzymywała nagrodę pocieszenia – drobny sprzęt RTV.

Goście programu[edytuj | edytuj kod]

W każdym odcinku pojawiał się gość związany ze sceną kabaretową.

  1. Kabaret Paranienormalni
  2. Grzegorz Halama
  3. Kabaret pod Wyrwigroszem
  4. Kabaret Koń Polski
  5. Grupa MoCarta
  6. Kabaret Nowaki
  7. Kabaret Rak
  8. Kabaret Neo-Nówka
  9. Katarzyna Pakosińska
  10. Kabaret Młodych Panów
  11. Kabaret OT.TO
  12. Formacja Chatelet

Krzyżówka 13-latków[edytuj | edytuj kod]

Krzyżówka 13-latkówteleturniej emitowany w latach 1994–2002. W pierwszym roku program nadawano na TV5, następnie w TVP2, do końca emisji. Prowadzony przez Katarzynę Dowbor, następnie przez Jarosława Kulczyckiego i później przez Andrzeja Nejmana. W teleturnieju spotykały się klasy trzynastolatków z trzech szkół. Każdą szkołę reprezentował jeden zawodnik, który odpowiadając na pytania i rozwiązując zadania quizowe zdobywał punkty oraz nagrody. Program produkowało przedsiębiorstwo Fajgel[1].

Krzyżówka 13-latków, czyli Światowid[edytuj | edytuj kod]

Krzyżówka 13-latków, czyli Światowidteleturniej emitowany w TVP2. Prowadził Andrzej Nejman. To program oparty na wspólnym rozwiązywaniu krzyżówki widocznej na „Piramidzie Wiedzy”. Uczestnikami teleturnieju były wyłącznie trzynastolatki. Miejscem akcji była „Dżungla Wiedzy”. Program prowadził Przewodnik, a pytania zadawał Światowid. W każdej edycji brało udział troje zawodników oraz składająca się również z trzynastolatków publiczność. Program miał charakter poznawczy i rozrywkowy. Trwał 25 minut. Program produkowało przedsiębiorstwo Fajgel[2].

Krzyżówka Szczęścia[edytuj | edytuj kod]

Krzyżówka Szczęścia – polski teleturniej emitowany w latach 1995-2003. Program miał wielu prowadzących, najdłużej w tej roli występowała Agata Młynarska. Oprócz niej przez program przewinęli się: Magda Mołek, Marek Obszarny, Krzysztof Hołowczyc, Krzysztof Mielańczuk, Rafał Kubacki, Tomasz Stockinger i Zdzisław Smektała. Wyemitowano 8 sezonów, jeden odcinek trwał 30 minut. Program produkowało przedsiębiorstwo Fajgel[3]. Twórcami programu są: Dariusz Dyner, Witold Świętnicki i Leszek Turowski.

Teleturniej był emitowany w następujących stacjach, kolejno: PTV Echo, TVP Regionalna, TVP Wrocław, TVP Polonia oraz TVP2.

Zasady programu[edytuj | edytuj kod]

W grze brało udział trzech zawodników (w TVP2 brały udział pary). Odgadywali oni hasła krzyżówki. Mogli trafić na pola premiowe i wygrywać różne nagrody rzeczowe (TVP Polonia).

Magia liter[edytuj | edytuj kod]

Teleturniej emitowany w latach 90. XX wieku na antenie TVP2. Prowadzącym teleturnieju był Wojciech Pijanowski. Teleturniej wzorowany był częściowo na pomysłach z teleturnieju Koło Fortuny. Odcinki trwały po 30 minut. Producentem było przedsiębiorstwo Masterpol.

W grze brało udział troje zawodników, zajmowali oni stanowiska oznaczone literami A, B, C. Zdobywane przez nich punkty odpowiadały kwotom pieniężnym.

Gra polegała na odkrywaniu zdjęcia zakrytego literami w 7 kolumnach i 5 wierszach, z których należało układać słowa składające się z minimum 4 liter. Mogły to być tylko rzeczowniki w mianowniku liczby pojedynczej bez nazw własnych. Za każdą zdjętą literę zawodnik otrzymywał punkt. Gdy choć trochę było już widoczne zdjęcie, można było w swojej kolejce zgadywać hasło. Za odgadnięcie zagadki w pierwszej minucie rundy zawodnik otrzymywał 150 punktów, w drugiej 100, a w kolejnych 50. Jeśli żaden z zawodników nie podawał prawidłowego rozwiązania, runda kończyła się w chwili, gdy wszyscy gracze w swoich kolejkach nie ułożyli wyrazu [4]. Liczba rund nie była ściśle określona – rozgrywano ich tyle, ile zdołano rozegrać przez 20 minut (zwykle ok. 12). Gracz, który zdobył najwięcej punktów wchodził do finału.

W finale gra polegała na odgadnięciu w ciągu 90 sekund siedmiu pięcioliterowych słów, których litery zostały pomieszane. Każda litera odsłaniała kwotę pieniężną, która wpływała na konto gracza.

Najlepszy z najlepszych[edytuj | edytuj kod]

Oto jest pytanie[edytuj | edytuj kod]

Teleturniej prowadzony przez Katarzynę Dowbor i emitowany w latach 2006–2007. Pierwszy sezon programu był emitowany w poniedziałki i wtorki o godz. 19.10 i gromadził 1,7 mln widzów, natomiast drugi w poniedziałki po godz. 19.00, notując oglądalność na poziomie 2,2 mln widzów[5] Przed dwójką graczy pojawiało się ukryte hasło, będące pytaniem. Zawodnik głosował literę alfabetu i wszystkie te podświetlały się w haśle (nie wiedziano konkretnie litery). Dostawał do odgadnięcia słowo na podstawie podpowiedzi i rozsypanych liter (wśród nich była jedna niepasująca – ta, którą wylosował). Jeżeli poprawnie zgadł słowo – dostawał tyle punktów, ile razy wylosowana litera powtarzała się w haśle i mógł grać dalej; jeżeli źle – nie dostawał punktów i pałeczkę przejmował przeciwnik. Zadaniem zawodników było odgadnąć, jakie jest pytanie. W pierwszej rundzie odpowiedź była już podana, w drugiej stanowiła jedność z hasłem-zagadką (dlatego też punkty tutaj naliczano podwójnie). Uczestnik z większą liczbą punktów wchodził do finału. W finale oprócz pytania zawodnik musiał także znać na nie odpowiedź. Jeżeli zdążył poprawnie rozwiązać zagadkę przed upływem czasu (liczba punktów uzbieranych wcześniej była równa liczbie sekund w finale) lub 10 sekund po jego upływie – wygrywał 5000 zł i mógł uczestniczyć w kolejnym odcinku.

Panna z kawalerem[edytuj | edytuj kod]

Teleturniej według pomysłu Rafała Piechoty, emitowany w 2000 r. Regularnie występował w nim kabaret Afera[6].

Szalone liczby[edytuj | edytuj kod]

Szalone liczby – polski teleturniej edukacyjny dla dzieci i młodzieży emitowany przez telewizję TVP2 od 7 stycznia 1995 do 23 czerwca 2000, prowadzony przez Darię Trafankowską i Januarego Brunova. Program na licencji The Crazy Numbers. Czas trwania odcinka wynosił 30 minut.

W każdym odcinku brało udział troje zawodników startujących w określonych kategoriach wiekowych na tym samym poziomie szkoły podstawowej, ubranych w czapki baseballowe w kolorach: czerwonym, żółtym i niebieskim. Gra polegała na rozwiązywaniu zadań i łamigłówek matematycznych. Konkursy dla wszystkich grup wiekowych były podobne, ale z odpowiednim stopniem trudności[7].

Teleturniej produkowało przedsiębiorstwo Euromedia TV.

Rebusy[edytuj | edytuj kod]

Program podobny do późniejszych „Kalamburów” z Polsatu. Emitowany w latach 1991–1992[8].

Tak to leciało![edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Tak to leciało!.

Tele Milenium[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Tele Milenium.

Tylko Ty![edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Tylko Ty!.

Va banque[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Va banque (teleturniej).

Wielka draka o dzieciaka[edytuj | edytuj kod]

Wielka draka o dzieciaka to teleturniej emitowany w 2010 roku, prowadzony przez Wojciecha Jagielskiego, podzielony na kilka rund, w którym rodzice musieli rozpoznać lub przewidzieć zachowanie swojego dziecka. Rywalizowały ze sobą 3 pary opiekunów. Do wygrania było kilkanaście tysięcy złotych – albo na stypendium (jeżeli w finale rodzice wygrali) albo na spełnienie marzenia dziecka, często zachcianek (jeżeli rodzice w finale przegrali). Po jednym sezonie program został zdjęty z anteny.

Wielka gra[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Wielka gra.

Wielki Poker[edytuj | edytuj kod]

Wielki Poker – teleturniej emitowany w TVP2 w 2007 roku, nadawany na brytyjskiej licencji „PokerFace”, prowadzony przez Pawła Burczyka i Cezarego Kosińskiego. W każdym odcinku sześcioro uczestników rywalizowało ze sobą, by wygrać 50 000 zł i przepustkę do finału, w którym do zdobycia było 250 000 złotych (w wielkim finale spotykali się zwycięzcy kolejnych sześciu odcinków eliminacyjnych).

Na początku każdego odcinka sześcioro zawodników przedstawiało się pozostałym graczom. Mogli podawać nieprawdziwe informacje dotyczące zawodu, zainteresowań itp. Podczas odcinka zawodnicy brali udział w pięciu rundach. Na start dostawali 2000 zł. W każdej z nich zadawana była określona liczba pytań, a za poprawną odpowiedź przyznawano pieniądze:

  • runda 1. – 8 pytań po 250 zł,
  • runda 2. – 5 pytań po 500 zł,
  • runda 3. – 5 pytań po 750 zł,
  • runda 4. – 5 pytań po 1000 zł,
  • runda 5. – 5 pytań po 1250 zł.

Uczestnicy przez całą grę znają jedynie swój stan konta – w przeciwieństwie do telewidzów nie otrzymywali żadnych informacji o wynikach rywali. Po serii pytań następowała dyskusja, a potem konfrontacja. Na podjęcie decyzji było 10 sekund: wciśnięcie przycisku oznaczało, że zawodnik zatrzymuje swoje pieniądze i wycofuje się z dalszej gry (o potencjalnie nawet ćwierć miliona); jeżeli nikt nie postanowił zakończyć gry, to osoba z najniższym stanem konta odpadała z niczym (w przypadku remisu decydowała szybkość udzielania odpowiedzi). Oznacza to, że będąc najsłabszym nawet przez całą grę można wygrać odcinek, jeżeli wszyscy, obawiając się odejścia z niczym, będą się wycofywali. Po każdej konfrontacji jeden zawodnik (który się wycofał albo który był najsłabszy) przechodził do pokoju pożegnań, gdzie po raz pierwszy dowiadywał się czy postąpił słusznie wycofując się.

Program nadawany był w piątki o 20.00 od 16 marca do 22 czerwca 2007 r. W jedynej serii wyemitowano 14 odcinków, czyli 2 edycje (6 odcinków + finał). Teleturniej gromadził średnio 1,96 mln widzów (dając Dwójce 15,24% udziałów w paśmie). Z powodu niskiej oglądalności został zdjęty z anteny[9].

Zakręcony tydzień[edytuj | edytuj kod]

Zakręcony tydzień – pierwszy w Polsce teleturniej z gatunku „news entertainment” oparty na informacjach codziennie przekazywanych przez przemysł mediowy. Premiera miała miejsce 4 lutego 2007.

Troje uczestników programu zostaje na tydzień całkowicie odizolowanych od świata informacji w mazurskim hotelu. Po powrocie poddawani sa badaniom wariografem, które potwierdzają ich nieznajomość bieżących wydarzeń. Uczestnicy trafiają do studia, gdzie czekają na nich Wojtek Jagielski i Ewelina Kopic.

Prowadzący program w trakcie sześciu rund sprawdzają biegłość zawodników w odróżnieniu prawdy od fałszu, prawdziwych newsów od redakcyjnej mistyfikacji. Śmiałkowie poznają medialnego bohatera tygodnia i zagrają z gospodarzami programu w skojarzenia.

Finaliści sprawdzą swój refleks odróżniając prawdziwe tytuły prasowe od zmyślonych. Zwycięzca za zdobyte podczas programu mile lotnicze wybierze się w wymarzoną podróż.

W trakcie programu do zgromadzenia jest ponad 7000 punktów – mil lotniczych.

Złoty interes[edytuj | edytuj kod]

Złoty interesteleturniej, który był nadawany w TVP2 w latach 2003-2005 w czwartkowe popołudnia, prowadzony przez Janusza Weissa. Premiera programu miała miejsce 4 września 2003. Wyemitowano 46 odcinków (5 sezonów). Jeden odcinek trwał 35 minut. Program produkowały kolejno TVP Szczecin i TVP Wrocław.

W programie wyłoniona zostaje jednej (albo dwoje) z trójki bezrobotnych, która przedstawi najlepszy plan biznesowy. Na przedstawienie swojego planu uczestnik ma 1 minutę, zaraz po tym jury w składzie: Dariusz Rosati, Richard Mbewe i ks. Arkadiusz Nowak oceniają punktowo jego pomysł. Po zakończeniu prezentacji publiczność decyduje, kto wygrał nagrodę główną w wysokości 10 tysięcy złotych, dodatkowo jury przyznaje komputer. Teleturniej jest obecnie nieemitowany. Twórcami programu są: Dariusz Dyner, Witold Świętnicki i Leszek Turowski.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Krzyżówka 13-latków – Fajgel (pol.). www.fajgel.com.pl. [dostęp 2010-03-13].
  2. Krzyżówka 13-latków, czyli Światowid – Fajgel (pol.). www.fajgel.com.pl. [dostęp 2010-03-13].
  3. Krzyżówka Szczęścia – Fajgel (pol.). www.fajgel.com.pl. [dostęp 2010-03-13].
  4. Opis programu
  5. [TVP2] Oto jest pytanie (2006-2007) - Forum media2.pl, forum.media2.pl [dostęp 2017-11-27] (pol.).
  6. Kabaret Afera - Organizacja Imprez Kabaretowych, polskie-kabarety.pl [dostęp 2017-12-11] (pol.).
  7. Retro telewizja. "Szalone liczby": tylko Trafankowska tak potrafiła mówić o matematyce
  8. Łukasz, Wspomnień czar: Rebusy, Kalambury, Wspomnień czar, 26 grudnia 2015 [dostęp 2018-01-16].
  9. Dwójka bez 'Wielkiego pokera', ale z 'Brzydulą Betty', m.wirtualnemedia.pl [dostęp 2018-01-19] (pol.).