Temple Church

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Temple Church
Distinctive emblem for cultural property.svg nr rej. 1064646
Ilustracja
Państwo  Wielka Brytania
Miejscowość Londyn
Wyznanie anglikański
Rodzaj kościół
Historia
Data budowy XII w.
Data poświęcenia 10 lutego 1185
Data zburzenia 10 maja 1941
Data reaktywacji 1945–1950
Dane świątyni
Styl romanizm
Położenie na mapie City of London
Mapa konturowa City of London, po lewej znajduje się punkt z opisem „Temple Church”
Położenie na mapie Wielkiej Brytanii
Mapa konturowa Wielkiej Brytanii, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Temple Church”
Położenie na mapie Anglii
Mapa konturowa Anglii, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Temple Church”
Położenie na mapie Wielkiego Londynu
Mapa konturowa Wielkiego Londynu, w centrum znajduje się punkt z opisem „Temple Church”
Ziemia51°30′47,5″N 0°06′37,4″W/51,513200 -0,110400
Strona internetowa

Temple Church – królewski kościół anglikański znajdujący się w londyńskim City, położony pomiędzy Fleet Street i Tamizą, zbudowany w XII w. przez zakon templariuszy jako ich angielska siedziba. Kościół jest jednym ze szczególnych królewskich kościołów (ang. royal peculiar) wyjętych spod jurysdykcji biskupiej, podległych bezpośrednio głowie kościoła anglikańskiego angielskiemu monarsze[1][2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Z powodu szybkiego wzrostu liczebności zakonu w latach sześćdziesiątych XI wieku, zakon kupił ziemię nad Tamizą pod budowę kompleksu klasztornego jako głównej siedziby zakonu w Anglii. Oprócz kościoła w nowym kompleksie znajdowały się pomieszczenia mieszkalne, obiekty do szkolenia wojskowego i tereny ćwiczeń dla zakonników-rycerzy i nowicjuszy. Budynek kościoła składał się z dwóch części: okrągłego kościoła o średnicy ok. 17 metrów, charakterystycznego dla kościołów templariuszy oraz prostokątnej części, która została dobudowana od strony wschodniej około pół wieku później. Kościół został konsekrowany 10 lutego 1185 r. przez patriarchę Jerozolimy Herakliusza[1]. Za panowania króla Jana (1199–1216) budynek służył jako skarbiec królewski, strzeżony przez templariuszy. Król Henryk III (1216–1272) chciał zostać pochowany w kościele. Aby było to możliwe, prostokątna budowla została rozebrana na początku XIII wieku i zastąpiona większą. Powstał trójnawowy kościół o wysokości sklepienia 12 metrów. Kościół został poświęcony w Dzień Wniebowstąpienia w 1240 roku. Chociaż powstał na polecenie króla, to jednak Henryk III zmienił życzenie i został pochowany w Opactwie Westminsterskim[3].

Po likwidacji zakonu Templariuszy w 1307 r. król Edward II przejął kościół na własność skarbu koronnego. Potem kościół został przekazany zakonowi szpitalników imienia św. Jana, który wydzierżawił go londyńskim stowarzyszeniom prawniczym Inns of Court. W 1540 r. kościół ponownie przeszedł na własność korony, kiedy król Henryk VIII wydał zakaz działalności zakonu joannitów w Anglii i skonfiskował ich majątek. Henryk VIII, już jako głowa kościoła anglikańskiego, mianował księdza-opiekuna świątyni nadając mu tytuł „Mistrza Świątyni”.

W 1608 roku król Jakub I nadał dwóm stowarzyszeniom prawniczym wieczyste prawo do korzystania z kościoła, pod warunkiem, że będą utrzymywać budynek[4].

Pod koniec XVII wieku kościół został odnowiony przez Christophera Wrena, który dokonał znaczących zmian we wnętrzu, w tym dobudowania prezbiterium i zainstalowania pierwszych organów. Po renowacji wiktoriańskiej w 1841 roku ściany i sufit zostały w stylu neogotyckim, próbując przywrócić pierwotny wygląd kościoła. Kolejna renowacja została przeprowadzona w 1862 roku przez Jamesa Piersa St Aubyn[4].

W dniu 10 maja 1941 r. w wyniku niemieckiego bombardowania w czasie bitwy o Anglię zapalił się dach okrągłego kościoła, po którym pożar szybko rozprzestrzenił się na nawę i chór. Organy i wszystkie drewniane części, zostały strawione przez ogień. Po II wojnie światowej kościół został odbudowany, a wnętrze odrestaurowano przywracając wystrój z czasów wiktoriańskich. W roku 1950 kościół został wpisany do rejestru zabytków[1].

Obecnie kościół jest użytkowany przez stowarzyszenia prawnicze, np. ich członkowie zawierają tu związki małżeńskie. W kościele są celebrowane msze niedzielne i inne uroczystości religijne. Ksiądz opiekujący się kościołem nosi tradycyjny tytuł „Mistrza Świątyni” i jest mianowany przez panującego monarchę[5][6].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Znani pochowani w kościele[edytuj | edytuj kod]

W kościele między innymi są pochowani:

  • William Marshal, 1st Earl of Pembroke (1146–1219)
  • William Marshal, 2nd Earl of Pembroke (1190 – 6 April 1231)
  • Gilbert Marshal, 4th Earl of Pembroke (1194 – 27 June 1241)
  • Richard Mead (1673–1754)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c TEMPLE CHURCH (ST MARY'S), City and County of the City of London - 1064646 | Historic England, historicengland.org.uk [dostęp 2021-03-20] (ang.).
  2. Temple Church History, www.templechurch.com [dostęp 2021-03-20].
  3. Temple Church | Middle Temple, www.middletemple.org.uk [dostęp 2021-03-20].
  4. a b Temple Church, The Inner Temple Library [dostęp 2021-03-20] (ang.).
  5. Services, www.templechurch.com [dostęp 2021-03-20].
  6. Temple Church w Londynie - dawna angielska siedziba Zakonu Templariuszy - POLEMI.co.uk, polemi.co.uk [dostęp 2021-03-20].

Link zewnętrzny[edytuj | edytuj kod]