Teodor Błoch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Teodor Emil Błoch
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 9 listopada 1895
Kołomyja
Data i miejsce śmierci 1940
Charków
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Armia Polska we Francji
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 145 Pułk Piechoty
60 Pułk Piechoty
45 Pułk Piechoty
10 Pułk Piechoty
PKU Sarny
Stanowiska kwatermistrz pułku
komendant powiatowej komendy uzupełnień
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi

Teodor Emil Błoch (ur. 9 listopada 1895 w Kołomyi, zm. kwiecień 1940 w Charkowie) – major piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Ferdynanda i Julii ze Straubów[1]. W latach 1915 - 1918 służył w armii austriackiej. W 1917 ukończył szkołę oficerską. Walczył na froncie rosyjskim, potem włoskim. Po wyjściu z niewoli włoskiej wstąpił do Armii gen. Hallera.

Po zakończeniu wojny został przyjęty do Wojska Polskiego i zweryfikowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i przydzielony do 145 pułku piechoty jako adiutant, później jako dowódca kompanii i batalionu[2]. W 1924 roku był kapitanem w 60 pułku piechoty[3]. Do 1932 służył w 45 pułku piechoty Strzelców Kresowych. 2 kwietnia 1929 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1929 roku i 24. lokatą w korpusie oficerów piechoty[4]. Następnie został przeniesiony do 10 pułku piechoty w Łowiczu na stanowisko dowódcy batalionu[5]. 9 grudnia 1932 roku został przesunięty ze stanowiska dowódcy batalionu na stanowisko kwatermistrza[6]. 31 sierpnia 1935 roku został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Sarny na stanowisko komendanta[7]. Na tym stanowisku zastąpił majora Bronisława Antoniego Majewskiego, który został oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr II[8].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 roku spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie do stopnia podpułkownika[9]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 34.
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 331, 415.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 268, 359.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 3 kwietnia 1929 roku, s. 105.
  5. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 34, 540.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 408.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 97.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 4 lipca 1935 roku, s. 90.
  9. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 21 z 28 maja 1921 roku, s. 996.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]