Teodor Lubieniecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krajobraz górski z dwoma podróżnymi Rijksmuseum, (1698–1701)
Walka koguta z kotem Muzeum Narodowe w Krakowie, (1674)

Teodor Lubieniecki (ur. 1654 w Czarkowach k. Nowego Korczyna lub Siedliskach k. Lublina, zm. 1716 przed 1718) – malarz i rytownik epoki baroku urodzony w Polsce.

Życie i twórczość[edytuj | edytuj kod]

Jego ojcem był Stanisław Lubieniecki, wybitny teolog i pastor braci polskich, a bratem był Krzysztof Lubieniecki. Od 1662 mieszkał w Hamburgu. W 1675 wyjechał do Amsterdamu by uczyć się malarstwa w pracowni Gerarda de Lairesse’a i 27 listopada tego samego roku został członkiem amsterdamskiej parafii kościoła remonstranckiego.[1] W 1678 roku poślubił Agnieszkę Wiszowatą (1650-1680), córkę teologa braci polskich, Andrzeja Wiszowatego.

Odbył liczne podróże po Europie, odwiedzając między innymi Florencję i Hanower oraz służąc w wojsku jako najemnik. Od 1696 mieszkał w Berlinie. W 1702 został nadwornym malarzem króla Prus Fryderyka I. Związał się z Królewską Akademią Sztuk, wpierw zostając jej adiunktem, a następnie rektorem (1702–1704). W 1706 na stałe wrócił do Rzeczypospolitej i osiadł w okolicach Tarnowa.

Za jego najważniejsze dzieła uznaje się portret Petera Schenka[2], oraz rysunki masek umierających wojowników. Oprócz nich zachowały się także nieliczne portrety olejne i rytowane krajobrazy fantastyczne. Te ostatnie są uznawane za ciekawy przykład XVII-wiecznego nurtu grafiki pejzażowej. W obrazach Lubienieckiego zauważalne są wpływy współczesnej mu sztuki włoskiej i holenderskiej.

Około 1917 cztery ryciny Lubienieckiego przekazane zostały Muzeum Narodowemu w Warszawie przez kolekcjonera dzieł sztuki Dominika Witke-Jeżewskiego.

Wybrane dzieła[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Inventarissen, archief.amsterdam [dostęp 2021-03-21].
  2. W Polskim Słowniku Biograficznym napisano o tym portrecie, że autorstwo T. Lubienieckigo nie jest pewne, i że powstał on w okresie pobytu artysty w Berlinie

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]