Teodor Lubieniecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Krajobraz górski z dwoma podróżnymi Rijksmuseum, (1698-1701)
Walka koguta z kotem Muzeum Narodowe w Krakowie, (1674)

Teodor Lubieniecki (ur. 1654 w Czarkowach k. Nowego Korczyna lub Siedliskach k. Lublina, zm. 1718 lub 1720) – malarz i rytownik epoki baroku urodzony w Polsce.

Życie i twórczość[edytuj]

Pochodził z rodziny ariańskiej, jego bratem był Krzysztof Lubieniecki. Od 1662 mieszkał w Hamburgu. W 1675 wyjechał do Amsterdamu by uczyć się malarstwa w pracowni Gerarda de Lairesse’a. Odbył liczne podróże po Europie, odwiedzając między innymi Florencję i Hanower oraz służąc w wojsku jako najemnik. Od 1696 mieszkał w Berlinie. W 1702 został nadwornym malarzem króla Prus Fryderyka I. Związał się z Królewską Akademią Sztuk, wpierw zostając jej adiunktem, a następnie rektorem (1702-1704). W 1706 na stałe wrócił do Rzeczypospolitej.

Za jego najważniejsze dzieła uznaje się portret Petera Schenka[1], oraz rysunki masek umierających wojowników. Oprócz nich zachowały się także nieliczne portrety olejne i rytowane krajobrazy fantastyczne. Te ostatnie są uznawane za ciekawy przykład XVII-wiecznego nurtu grafiki pejzażowej. W obrazach Lubienieckiego zauważalne są wpływy współczesnej mu sztuki włoskiej i holenderskiej.

Około 1917 cztery ryciny Lubienieckiego przekazane zostały Muzeum Narodowemu w Warszawie przez kolekcjonera dzieł sztuki Dominika Witke-Jeżewskiego.

Wybrane dzieła[edytuj]

Przypisy

  1. W Polskim Słowniku Biograficznym napisano o tym portrecie, że autorstwo T. Lubienieckigo nie jest pewne, i że powstał on w okresie pobytu artysty w Berlinie

Bibliografia[edytuj]