Teofano (cesarzowa bizantyńska)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Teofano
cesarzowa bizantyńska
Okres panowania od 959
do 969
Jako żona Romana II, Nicefora II Fokasa
Dane biograficzne
Dynastia macedońska
Mąż Roman II
od 956
Dzieci Bazyli II, Konstantyn VII, Anna
Mąż Nicefor II Fokas

Teofano – cesarzowa bizantyńska.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Była córką szynkarza Anastaso, która zmieniła imię na Teofano. W 956 poślubiła Romana II. Mieli troje dzieci:

W 959 r. została cesarzową. Pod jej wpływem Roman II zamknął matkę i siostry w klasztorze. Teofano miała się też przyczynić do zamordowania żyjącego na wygnaniu Stefana Lekapena. W mieniu synów sprawowała władzę od 15 marca do 15 sierpnia 963 roku. Pomogła[1] osiągnąć tron Niceforowi II Fokasowi. Została też jego żoną. Związała się jednak z Janem I Tzimiskesem, który stał się jej kochankiem. Pod jej wpływem zorganizowano spisek na życie Nicefora II (10/11 grudnia 969 r.). Jan I Tzimiskes wstąpiwszy na tron pod wpływem opinii publicznej zesłał ją na wyspę Prote. Po jej próbie powrotu do stolicy w 970 roku została ponownie zesłana, tym razem do Damidion w Armenii. Gdy tron objął jej syn Bazyli II (976) powróciła do Konstantynopola, ale nie odegrała już politycznej roli.

Była przedstawiana przez historyków bizantyńskich jako wcielenie zła. Oskarżano ją o otrucie Konstantyna VII i męża Romana II. Jej postać uwieczniono w literaturze popularnej m.in. W mrokach złotego pałacu, czyli Bazylissa Teofanu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Steven Runciman: Dzieje wypraw krzyżowych. Pierwsza krucjata i założenie Królestwa Jerozolimskiego. T. I. Warszawa: PIW, 1987. ISBN 83-06-01457-X.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]