Teofil Pożyczka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Teofil Pożyczka
podpułkownik pilot podpułkownik pilot
Data i miejsce urodzenia 27 kwietnia 1912
Radom
Data i miejsce śmierci 1974
Ipswich
Przebieg służby
Lata służby od 1937
Siły zbrojne Roundel of Poland (1921-1993).svgSiły Powietrzne RP
RAF roundel.svgRAF
Jednostki Dywizjon 315
61 Dywizjon Myśliwski 56 Grupy Myśliwskiej
Stanowiska dowódca 301. Dywizjonu Bombowego "Ziemi Pomorskiej-Obrońców Warszawy"
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Distinguished Service Order (Wielka Brytania) Distinguished Flying Cross (Wielka Brytania)

Teofil Pożyczka (ur. 27 kwietnia 1912 w Radomiu, zm. 28 października 1974 w Ipswich) – oficer pilot Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

Życiorys[edytuj]

Nr służbowy: 76737

  • 1 września 1939 – CWL Dęblin – oficer nadzoru technicznego ppor.
  • 29 października 1939 – Salon Francja
  • 27 stycznia 1940 – Eastchurch Wielka Brytania – oczekiwanie na przydział
  • 15 maja 1940 – 15 EFTS Redhill – szkolenie jako pilot
  • 11 czerwca 1940 – 10 OTU Hucknall – szkolenie jako pilot
  • 7 lipca 1940 – 301 (P) DB Bramcote – udział w pierwszych zadaniach bojowych dywizjonu
  • 20 czerwca 1942 – 18 OTU Bramcote – instruktor por.
  • 19 stycznia 1944 – 300 (P)DB Ingham a następnie Faldingworth – dca dywizjonu kpt.
  • 2 lutego 1945 – Kwatera Główna 1 Grupy, Ops room – mjr.
  • 2 maja 1945 – 301 DB, dca dywizjonu

Przed wojną samotny – miał tylko narzeczoną. W 1924 ukończył szkołę powszechną, w 1933 Liceum na kierunku matematyczno-przyrodniczym. Dodatkowo uczęszczał też do Miejskiej Szkoły Przemysłowej im. Kilińskiego w Radomiu na kierunku mechanicznym (1927). Od 1 sierpnia 1927 do 1 września 1929 pracował w Państwowej Wytwórni Broni w Radomiu jako technik przy montażu karabinów (sprawdzanie łóż karabinowych).

W 1936 ukończył Szkołę Podchorążych w Warszawie – Grupa Techniczna. Absolwent drugiej promocji Szkoły Podchorążych Lotnictwa (grupa Techniczna), mianowany podporucznikiem w korpusie oficerów lotnictwa: grupa techniczna z dniem 1 października 1937 lok.13. W kampanii wrześniowej oficer techniczny CWL. Od 1 kwietnia 1944 do 1 lutego 1945 dowódca 300. Dywizjonu Bombowego "Ziemi Mazowieckiej" (Wielka Brytania), od 6 maja 1945 do 18 grudnia 1946 dowódca 301. Dywizjonu Bombowego "Ziemi Pomorskiej-Obrońców Warszawy" (Wielka Brytania). Ostatnie stopnie wojenne to major oraz brytyjski W/Cdr, był pilotem i oficerem technicznym, wylatał w sumie ok. 900 godzin w większości na samolotach dwu i wielosilnikowych.

Po wojnie pozostał w Wielkiej Brytanii, prowadząc swój własny sklep. W stopniu podpułkownika pilota 13 marca 1963 został powołany na stanowisko Delegata Rządu Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie w Ipswich[1], a po złożonej rezygnacji został zwolniony z tego stanowiska 2 lutego 1972[2]. Zmarł po chorobie w wieku 62 lat w szpitalu w Ipswich w hrabstwie Sufolk i tam też został pochowany.

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy