Teofil Wilski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Teofil Wilski
Biskup tytularny Castellum in Mauretania
Ilustracja
Herb Teofil Wilski Paternitati servire Dei
Służyć Ojcostwu Boga
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 16 października 1935
Skubarczewo
Biskup pomocniczy kaliski
Okres sprawowania 1995–2011
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 11 czerwca 1960
Nominacja biskupia 8 kwietnia 1995
Sakra biskupia 8 maja 1995
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 8 maja 1995
Miejscowość Kalisz
Miejsce katedra św. Mikołaja
Konsekrator Jerzy Stroba
Współkonsekratorzy Stanisław Napierała
Bronisław Dembowski

Teofil Józef Wilski[1] (ur. 16 października 1935 w Skubarczewie) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor nauk teologicznych, biskup pomocniczy kaliski w latach 1995–2011, od 2011 biskup pomocniczy senior diecezji kaliskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 16 października 1935 w Skubarczewie[2]. W latach 1954–1960 odbył studia filozoficzno-teologiczne w Prymasowskim Wyższym Seminarium Duchownym w Gnieźnie[2][3]. Święceń prezbiteratu udzielił mu 11 czerwca 1960 w katedrze gnieźnieńskiej kardynał Stefan Wyszyński, prymas Polski[4]. W latach 1962–1968 studiował na Wydziale Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, gdzie uzyskał doktorat z teologii dogmatycznej[2].

W latach 1960–1962 pracował jako wikariusz w parafii św. Michała Archanioła w Kcyni. Został ustanowiony rektorem kościoła seminaryjnego św. Jerzego na zamku w Gnieźnie[2]. Związał się z Drogą Neokatechumenalną[4]. Od 1968 do 1970 był notariuszem w kurii metropolitalnej w Gnieźnie. W 1972 został mianowany egzaminatorem prosynodalnym. W 1985 wszedł w skład rady kapłańskiej, a w 1989 rady duszpasterskiej. Objął funkcję cenzora ksiąg religijnych. W 1987 otrzymał godność kapelana honorowego Jego Świątobliwości[2].

Od 1968 do 1995 był wykładowcą teologii dogmatycznej, a później również teologii duchowości, w Prymasowskim Wyższym Seminarium Duchownym w Gnieźnie[2][3]. Od 1982 do 1988 pełnił w nim funkcję ojca duchownego, a w latach 1988–1995 sprawował urząd rektora[2]. Wykłady z teologii dogmatycznej objął także w Wyższym Seminarium Duchownym w Kaliszu. Autor publikacji z zakresu teologii trynitarnej[5]. Został członkiem Komisji Teologicznej przy Poznańskim Towarzystwie Przyjaciół Nauk[2].

8 kwietnia 1995 został prekonizowany biskupem pomocniczym diecezji kaliskiej ze stolicą tytularną Castellum in Mauretania. Święcenia biskupie otrzymał 8 maja 1995 w katedrze św. Mikołaja w Kaliszu. Udzielił mu ich Jerzy Stroba, arcybiskup metropolita poznański, w asyście Stanisława Napierały, biskupa diecezjalnego kaliskiego, i Bronisława Dembowskiego, biskupa diecezjalnego włocławskiego[2]. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „Paternitati servire Dei” (Służyć Ojcostwu Boga)[6]. W latach 1995–2012 sprawował urząd wikariusza generalnego diecezji[7]. W kurii diecezjalnej objął stanowisko przewodniczącego wydziału duszpasterskiego, w jego kompetencjach znalazły się sprawy formacji kapłanów diecezji. Zainicjował powstanie Apostolstwa Modlitwy w intencji rodzin. Przyczynił się do utworzenia duszpasterstwa środowisk twórczych diecezji i został jego duszpasterzem[5][4]. 31 października 2011 papież Benedykt XVI przyjął jego rezygnację z obowiązków biskupa pomocniczego diecezji kaliskiej[8][9].

W ramach Konferencji Episkopatu Polski został współprzewodniczącym Zespołu ds. Dialogu ze Wspólnotą Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego[6], wszedł także w skład Komisji ds. Duchowieństwa i Rady Programowej Radia Maryja[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Teofil Wilski (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2014-04-20].
  2. a b c d e f g h i K.R. Prokop: Biskupi Kościoła katolickiego w III Rzeczpospolitej. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych „Universitas”, 1998, s. 156. ISBN 83-7052-900-3.
  3. a b c G. Polak: Kto jest kim w Kościele. Warszawa: Katolicka Agencja Informacyjna, 1999, s. 402–403. ISBN 83-911554-0-4.
  4. a b c Papież przyjął rezygnację bp. Teofila Wilskiego. ekai.pl (arch.), 2011-10-31. [dostęp 2019-01-21].
  5. a b M. Kieling: Służyć Ojcostwu Boga. diecezja.kalisz.pl (arch.). [dostęp 2018-02-19].
  6. a b Teofil Wilski na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl (arch.). [dostęp 2016-10-10].
  7. Nota biograficzna Teofila Wilskiego na dawnej stronie diecezji kaliskiej. diecezja.kalisz.pl (arch.). [dostęp 2016-07-18].
  8. Rinuncia dell’Ausiliare della diocesi di Kalisz (Polonia) (wł.). press.vatican.va, 2011-10-31. [dostęp 2014-04-20].
  9. Komunikat Nuncjatury: Rezygnacja bp. Wilskiego. episkopat.pl (arch.), 2011-10-31. [dostęp 2013-08-11].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]