Teoria falowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy pojęcia z dziedziny geografii językowej. Zobacz też: Falowa teoria światła.

Teoria falowa (niem. Wellentheorie) - teoria językoznawcza zaproponowana przez Johannesa Schmidta głosząca, że każda zmiana językowa powstaje na określonym terenie, a następnie przemieszcza się kolejno we wszystkich kierunkach w wyniku migracji. Można ją porównać do rozchodzenia się fali na wodzie, stąd jej nazwa.

Teoria ta została sformułowana w celu wyjaśnienia występowania wyjątków i odstępstw od reguł historycznych zmian w języku. Zgodnie z nią zmiany są coraz mniej regularne, im dalej od "epicentrum" ich powstania. Dodatkowym czynnikiem powodującym nieregularności ma być nakładanie się fal pochodzących z różnych "epicentrów".

Teoria falowa przyczyniła się do rozwoju geografii językowej (dialektologii).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Milewski, Językoznawstwo, wyd. PWN, 2004
  • Jerzy Bańczerowski, Jerzy Pogonowski, Tadeusz Zgółka, Wstęp do językoznawstwa, wyd. UAM, 1982 (s. 54)