Teoria sprężystości

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Teoria sprężystości – dział mechaniki ośrodków ciągłych badający odkształcenia sprężyste ciał stałych[1], powstałe pod wpływem działania sił zewnętrznych i innych czynników np. zmiany temperatury[2].

Teoria sprężystości dzieli się na liniową teorię sprężystości i nieliniową teorię sprężystości.

Liniowa teoria sprężystości zakłada liniowe związki konstytutywne, czyli obowiązywanie prawa Hooke’a oraz liniowe związki geometryczne, które są odpowiednie do opisu deformacji ciała w zakresie małych przemieszczeń i małych odkształceń[3][4].

Pionierem teorii sprężystości był inżynier kolejnictwa, budowniczy kolei Petersburg-Moskwa oraz konstruktor mostów, Feliks Jasiński - autor dzieła Badania nad sztywnością prętów ściskanych - opublikowanej w 1895 roku[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. sprężystości teoria, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2022-09-15].
  2. „Encyklopedia fizyki” praca zbiorowa PWN 1973 t. 3 s. 426.
  3. Nowacki W., Teoria sprężystości, PWN Warszawa 1970
  4. Timoshenko S., Goodier J.N., Teoria sprężystości, Arkady Warszawa 1962
  5. Alfred Liebfeld, Polacy na szlakach techniki, WKŁ, Warszawa 1966.