Teoria wnioskowania z czynników towarzyszących

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Teoria wnioskowania z czynników towarzyszących – stworzona przez Edwarda Jonesa i Keitha Davisa głosi, że dokonujemy wewnętrznych atrybucji dotyczących danej osoby wtedy, gdy zachowanie jest nieoczekiwane lub gdy istnieje mało nietożsamych konsekwencji jej zachowania.

Jest to teoria należąca do szerszej grupy teorii – teorii atrybucji.