Terapia integracji sensorycznej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Terapia integracji sensorycznej (terapia SI, terapia zaburzeń przetwarzania sensorycznego) – terapia prowadzona w specjalistycznych gabinetach dla dzieci z zaburzeniami przetwarzania sygnałów płynących z otoczenia, mająca na celu przywrócenie prawidłowej pracy zmysłów w celu płynnego codziennego funkcjonowania[1].

Jeśli przetwarzanie zmysłów przebiega nieprawidłowo, wówczas mózg nie może pełnić swojej najistotniejszej funkcji – integracji wrażeń sensorycznych. Dziecko takie może zareagować na bodźce znaczącym, spójnym zachowaniem. Może mieć trudności z wykorzystaniem informacji sensorycznych do zaplanowania i przeprowadzenia działań. TerapiaSI jest procesem, w odróżnieniu od aktywności sensomotorycznych, czyli ćwiczeń bazujących na różnych bodźcach zmysłowych, które można włączać do terapii innych niż terapia SI, np. terapii logopedycznej, pedagogicznej itp. W trakcie terapii IS podąża się za potrzebami i aktywnością dziecka, dlatego nie jest możliwe wcześniejsze przygotowanie konspektu sesji terapeutycznej.

Twórca terapii SI[edytuj]

Dr. A.Jean Ayres urodziła się w 1923 roku  w Visalii stan  Kalifornia USA. Ukończyła studia z zakresu terapii zajęciowej uzyskując stopień magistra na Uniwersytecie Południowej Kalifornii (University of Southern California  USC) w 1954 roku . W 1961 roku uzyskała stopień doktora filozofii w zakresie psychologii uczenia na Uniwersytecie Południowej Kalifornii USC. W latach 1964 – 1966 ukończyła studia podoktoranckie  w Narodowym Instytucie Zdrowia Psychicznego (National Institute of Mental Health) w Instytucie Badań Mózgu (Brain Research Institute) w Instytucie Rozwoju Dziecka (Institut of Child Development) na Uniwersytecie Kalifornijskim  w Los Angeles (UCLA).

Od 1959 roku została przyjęta do grona profesorów wykładowców na Uniwersytecie Południowej Kalifornii na dwóch wydziałach: terapii zajęciowej i psychologi uczenia się. W 1975 roku otwiera prywatną Klinikę  (Ayers Clinic)  w  Torance w Kalifornii . Obecnie klinika jest centrum non profit terapii i badań IS, stowarzyszonym z Międzynarodową Organizacją Integracji Sensorycznej (Sensory Integration International) . W roku 1985 przechodząc w stan spoczynku została emerytowanym profesorem Uniwersytetu Południowej Kalifornii. Dr. Ayers opracowała i wystandaryzowała przeszło 20 testów, i opublikowała przeszło 50 artykułów naukowych. Najbardziej znana jednak stała się dzięki swoim dwóm książkom: Sensory Integration and The Child  ("Integracja Sensoryczna i dziecko")  oraz Sensory Integration and Learning Disorders   ("Integracja Sensoryczna i trudności w uczeniu się"). Nakręciła też cztery profesjonalne filmy szkoleniowe. Za swoją pracę została wyróżniona odznaczeniami American Ocupational Therapy Association (Amerykańskiego Towarzystwa Terapii zajęciowej): Eleonor Clark Slagle Lectureship w 1963 roku i Award of Merit w 1965 roku. W 1973 roku została członkiem grona naukowego  AOTA. Zmarła  16 grudnia 1988 roku.

Zalecenia do stosowania terapii SI[edytuj]

Terapia SI może być stosowana w przypadku następujących chorób i dysfunkcji:

1. Zaburzenia związane ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się: dysleksja, dysortografia, dysgrafia, dyskalkulia, w przypadku:

2. FAS, w przypadku:

  • nieprawidłowego czucie w jamie ustnej u niemowląt,
  • osłabionego lub wzmożonego napięcia mięśniowego,
  • nadwrażliwości na dźwięk i światło,
  • nadpobudliwości,
  • krótkiego czasu skupienia uwagi,

3. Autyzm/zespół Aspergera, w przypadku:

  • zaburzeń mowy,
  • słabej modulacji sensorycznej (dotyk, propriocepcja, przedsionek),
  • słabej kontroli posturalnej (niskie napięcie mięśniowe, słaba równowaga),
  • słabego planowania ruchu, ideacji i organizacji zachowania.

4. Zespół Downa, w przypadku:

  • obniżonego napięcia mięśniowego,
  • poszukiwań wrażeń proprioceptywnych,
  • opóźnionego rozwoju kontroli posturalnej,
  • trudności z odczuwaniem położenia części swojego ciała,
  • problemów z obniżoną reakcją na bodziec, dyskryminacją dotykową,
  • opóźnienia w rozwoju funkcji wzrokowych,
  • opóźnienia rozwoju mowy.

5. MPD, w przypadku:

  • ograniczonych ruchów,
  • słabe reakcji posturalnych,
  • niewłaściwego feedbacku z nieprawidłowych ruchów,
  • niedostatecznego rozwoju schematu ciała,
  • słabego planowania ruchu,
  • zaburzeń modulacji.

6. ADHD, w przypadku:

  • niemożności skupienia uwagi,
  • nadmiernej aktywności, ruchliwości,
  • braku kontroli swoich emocji.

Sprzęt wykorzystywany do terapii SI[edytuj]

Terapia IS wykorzystuje specjalistyczny sprzęt, taki jak np. podwieszane platformy, hamaki, huśtawki, deskorolki, równoważnie, duże poduchy, materace, kołdry i kamizelki obciążeniowe. Materiały różnej faktury oraz inne przedmioty wykorzystuje się do stymulacji dotykowej, wzrokowej, węchowej, smakowej itp.

Przypisy

  1. Agnieszka Borkowska: Zrozumieć świat ucznia z zespołem Aspergera. Gdańsk: Harmonia, 2010, s. 91. ISBN 978-83-7134-464-0.

Bibliografia[edytuj]

  • C.S. Kranowitz, Nie-zgrane dziecko. Zaburzenia przetwarzania sensorycznego – diagnoza i postępowanie, Gdańsk: Harmonia, 2012.
  • M. L. Kutscher, T. Attwood, R. Wolff, Dzieci z zaburzeniami łączonymi, Warszawa: Liber, 2007.
  • J. Komender, G. Jagielska, A. Bryńska, Autyzm i zespół Aspergera, Warszawa: PZWL, 2012.

Linki zewnętrzne[edytuj]