Terapia protonowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Widok panelu sterowania z synchrocyklotronu w Orsay w centrum terapii protonowej.

Terapia protonowa - rodzaj radioterapii cząstkowej wykorzystującej promieniowanie protonowe do naświetlania zmian nowotworowych. Procedura ta jest stosowana szczególnie u pacjentów, u których konwencjonalna radioterapia fotonowa nie może być stosowana ze względu zbyt głębokie położenie nowotworu w organizmie, lub bliskie położenie organów krytycznych. Protonoterapia umożliwia podanie optymalnej dawki w obszarze nowotworu z minimalną dawką zaabsorbowaną w zdrowych tkankach położonych płycej ze względu na tak zwany odwrotny profil dawki wynikający ze wzoru Bethego-Blocha. Terapia przyśpieszonymi protonami została zaproponowana w 1946 roku przez R.R. Wilsona[1].

Porównanie profili dawki dla elektronów, protonów i promieniowania hamowania.
Główną zaletą terapii protonowej jest fakt, że maksymalna dawka jest deponowana w obszarze zmiany nowotworowej, zaś zdrowe tkanki otrzymują minimalną dawkę.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Waldemar Scharf: Akceleratory biomedyczne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 284-289. ISBN 83-01-11308-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]