Teren zieleni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Park miejski jako przykład terenu zieleni publicznej
Klomby – zieleń towarzysząca ulicom

Teren zieleni – teren otwarty, pokryty roślinnością wysoką, średnio wysoką i niską, świadomie komponowany[1], wydzielony i ukształtowany zgodnie z planami zabudowy miast i osiedli[2]. Spełnia on zazwyczaj wielofunkcyjne zadania w zakresie ochrony oraz kształtowania środowiska i klimatu, pełni funkcje społeczno-usługowe na rzecz mieszkańców[1]. Tereny zieleni występują w obszarach zurbanizowanych jako miejskie tereny zieleni i wypoczynku lub na terenach ekstensywnych, związane wówczas z wiejską siecią osadniczą, terenami produkcyjnymi, rejonami wypoczynku cotygodniowego i okresowego[1]. Do terenów zieleni zalicza się parki leśne, parki, zieleńce, stadiony i place sportowe, ogrody dziecięce, ogrody działkowe, cmentarze, zadrzewienia uliczne itp[2]. Większość tych terenów (jak zieleńce, parki) to zieleń dostępna dla wszystkich, tzw. zieleń publiczna, część natomiast ma charakter zieleni zamkniętej, z której korzysta ograniczona liczba osób (jak np. ogrody działkowe, ogrody przy szpitalach, fabrykach, szkołach)[2]. Tereny zieleni są urządzone i zagospodarowane z funduszy publicznych[2]. Troska i piecza nad ich utrzymaniem i estetycznym wyglądem należy do zarządów miast i osiedli[2]. Ukształtowanie zieleni miejskiej przylegającej do bloków mieszkaniowych zależy od inicjatyw indywidualnych i troski mieszkańców lub komitetów blokowych[2].

Definicja terenów zieleni w prawodawstwie[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z Ustawą o ochronie przyrody tereny zieleni to tereny urządzone wraz z infrastrukturą techniczną i budynkami funkcjonalnie z nimi związanymi, pokryte roślinnością, pełniące funkcje publiczne, a w szczególności parki, zieleńce, promenady, bulwary, ogrody botaniczne, zoologiczne, jordanowskie i zabytkowe, cmentarze, zieleń towarzysząca drogom na terenie zabudowy, placom, zabytkowym fortyfikacjom, budynkom, składowiskom, lotniskom, dworcom kolejowym oraz obiektom przemysłowym[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Piątkowska K.: Zieleń i wypoczynek, Instytut Kształtowania Środowiska, Warszawa 1983.
  2. a b c d e f Bartosiewicz A., Brzywczy-Kunińska Z.: Urządzanie i pielęgnacja terenów zieleni, Państwowe Wydawnictwo Szkolnictwa Zawodowego, Warszawa 1983.
  3. Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2018 r. poz. 1614), art. 5 pkt. 21 zmieniona ustawą z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 1045) art. 29 pkt 1.