Teresa Grzegorczyk-Skibińska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Teresa Anna Grzegorczyk-Skibińska
Ilustracja
Teresa Grzegorczyk-Skibińska w roku 1970
Data i miejsce urodzenia 1 stycznia 1930
Kutno
Data i miejsce śmierci 26 września 2011
Karpacz
Zawód lekarz medycyny

Teresa Anna Grzegorczyk-Skibińska (ur. 1 stycznia 1930 w Kutnie, zm. 26 września 2011 w Karpaczu) – lekarz pulmonolog, działaczka społeczna i popularyzatorka wiedzy medycznej, wyróżniona wieloma odznaczeniami państwowymi i społecznymi.

Córka oficera Korpusu Ochrony Pogranicza Stanisława Grzegorczyka i nauczycielki Genowefy, z domu Ignaczewskiej. Urodzona w Kutnie, wychowała się na Kresach Wschodnich. Zamiłowanie do medycyny, pracy społecznej i ziem odzyskanych wyniosła ze szkoły i harcerstwa.

Studia ukończyła na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego (później Akademii Medycznej).

Działalność zawodowa i naukowa[edytuj]

Nakazem pracy 21 sierpnia 1954 roku skierowana do Państwowego Zespołu Przeciwgruźliczego w Kowarach, do sanatorium dla dzieci "Zarzecze" w Karpaczu. W 1955 roku w ramach Zespołu zorganizowała sanatorium dla małych dzieci "Nil" w Karpaczu, którego dyrektorem została 1 października. Od 1 października 1975 kierownik działu metodyczno-organizacyjnego Specjalistycznego Zespołu Gruźlicy i Chorób Płuc w Kowarach, od 1 marca 1990 do 30 kwietnia 1996 dyrektor Zespołu. Od 1996 kierownik działu nadzoru, a następnie specjalista ds. epidemiologii w Zespole. Całe życie zawodowe związana była z Zespołem Gruźlicy i Chorób Płuc. Na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych pełniła funkcję Wojewódzkiego Specjalisty w dziedzinie Gruźlicy i Chorób Płuc Województwa Jeleniogórskiego.

Uzyskała specjalizację II stopnia z ftyzjatrii, specjalizację II stopnia z chorób płuc u dzieci oraz II stopnia z organizacji ochrony zdrowia. W 1990 uzyskała stopień dr nauk medycznych na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej we Wrocławiu na podstawie rozprawy pt. Dzieje lecznictwa przeciwgruźliczego regionu Sudetów Zachodnich w stuleciu (1880-1987). Jest autorką dwóch książek z historii medycyny i z organizacji ochrony zdrowia oraz ponad 50 publikacji z dziedziny ftyzjatrii i historii medycyny. W roku 2004 wydała wspomnienia Pamiętnik. Wspomnienia z lat 1930-1948. Zachowały się też unikalne materiały o ziołolecznictwie w Karkonoszach czy laborantach wrocławskich [1].

Działalność społeczna[edytuj]

Wraz z mężem Stefanem Skibińskim oraz pionierami polskiego osadnictwa w Karpaczu w 1958 założyła Towarzystwo Rozwoju Ziem Zachodnich (TRZZ), od 1961 do 1970 przewodnicząca Zarządu Miejskiego TRZZ, od 1959 sekretarz Oddziału Polskiego Towarzystwa Ftyzjopneumonologicznego, w latach 1960 – 1969 aktywny wykładowca Towarzystwa Wiedzy Powszechnej,

Radna Powiatowej Rady Narodowej w Jeleniej Górze w latach sześćdziesiątych, Radna Miejskiej Rady Narodowej w Karpaczu w latach siedemdziesiątych, członek komisji klimatycznej Karpacza, Radna Wojewódzkiej Rady Narodowej w Jeleniej Górze w latach 1984 – 1992, członek Zarządu Polskiego Towarzystwa Ftyzjopneumonologicznego, przewodnicząca, a następnie prezes Społecznego Komitetu Walki z Gruźlicą i Chorobami Płuc w Jeleniej Górze, członek Polskiego Towarzystwa Historii Medycyny i Farmacji, czynny członek Karkonoskiego Towarzystwa Naukowego, przewodnicząca Wojewódzkiego Zarządu Ligi Kobiet, członek Komisji Rewizyjnej VI kadencji Dolnośląskiej Izby Lekarskiej, inicjatorka zorganizowania w sanatorium "Bukowiec" Sali Tradycji poświęconej historii walki z gruźlicą[2].

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Durkalec Jerzy, Pięćdziesiąt lat minęło... pamiętnik Zjazdu z okazji 50-lecia uzyskania Dyplomów Lekarskich Akademii Medycznej im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu 1953-2003, Poznań 2003, ​ISBN 83-88732-07-2​.
  • Grzegorczyk-Skibińska Teresa, Pamiętnik. Wspomnienia z lat 1930-1948, Karpacz 2004, ​ISBN 83-920578-0-5​.
  • Naczelna Izba Lekarska, rejestr lekarzy, http://www.nil.org.pl/ (dostęp 8 maja 2013).
  • Grzegorczyk-Skibińska Teresa, Utrata Bernard, 110 rocznica lecznictwa przeciwgruźliczego w Kowarach, dodatek do "Gazety Kowarskiej Kurier Kowarski" nr 4/2010.