Teresa Remiszewska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Puchar Gdańskiego Okręgowego Związku Żeglarskiego dla Teresy Remiszewskiej za udział w IV Transatlantyckich Regatach Samotnych Żeglarzy

Teresa Remiszewska-Damsz (ur. 19 czerwca 1928 w Międzychodzie, zm. 2 marca 2002 w Gdyni[1]) – polska żeglarka, jachtowy kapitan żeglugi wielkiej, instruktor żeglarstwa, harcmistrz Związku Harcerstwa Polskiego i członek Rady Harcerskiego Kręgu Morskiego, prekursorka samotnego kobiecego żeglarstwa w Polsce.

Córka Jadwigi i Kazimierza Remiszewskich, miała dwie starsze siostry, wnuczka lekarza Andrzeja Chramca[2]. W czasie okupacji kształciła się na tajnych kompletach, a po wojnie ukończyła studia na Uniwersytecie Jagiellońskim.

Po zawarciu związku małżeńskiego mieszkała w Nowej Hucie (1948), a od 1965 ponownie w Gdyni, podejmując pracę w jacht klubach Stal oraz Gryf a następnie w Stoczni im. Komuny Paryskiej[1]. W 1970, jako pierwsza Polka odbyła samotny rejs, na jachcie Zenit, po Bałtyku, na trasie długości 690 mil[1]. Za ten rejs otrzymała w 1970 roku III nagrodę "Rejs Roku". Rejs i nagroda przyniosły jej popularność, przez co mogła wziąć udział w 1972 roku w Transatlantyckich Regatach Samotnych żeglarzy OSTAR, w których wystartowała na jachcie "Komodor"[1]. Była czwartą w historii żeglarstwa kobietą, która samotnie przepłynęła Atlantyk (w czasie 57 dni, 3 godzin i 18 minut). Swój oceaniczny rejs opisała w książce "Z goryczy soli moja radość"[3].

Na przełomie lat 70. i 80. pracowała w redakcji pisma Żagle i jachting motorowy. Była członkiem NSZZ "Solidarność", pracowała w komisji ochrony środowiska przy Krajowej Komisji Porozumiewawczej NSZZ "Solidarność". Za działalność niezależną w stanie wojennym została zatrzymana 23 grudnia 1982, następnie aresztowana od 24 grudnia 1982 do 21 marca 1983, ostatecznie postępowanie przeciwko niej umorzono w 1983[4].

Przetłumaczyła (pod pseudonimem Urszula Karpińska) wydaną w podziemiu pracę Normana Daviesa "Orzeł biały, czerwona gwiazda".

Przypisy

  1. a b c d PZZ ↓.
  2. Autor: bibliogger, Bibliogger [dostęp 2016-12-27].
  3. sport.pl
  4. "Kontynuowali działalność związkową...". Sądzeni z powodów politycznych w województwie gdańskim (1981-1983), wyd. IPN, Gdańsk 2012, s. 136

Bibliografia[edytuj]