Teryflunomid

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Teryflunomid
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C12H9F3N2O2
Masa molowa 270,21 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS 163451-81-8
PubChem 54684141[1]
DrugBank DB08880[2]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Klasyfikacja medyczna
ATC L04AA31

Teryflunomid – wielofunkcyjny organiczny związek chemiczny, aktywny metabolit leflunomidu[4]. Jest środkiem immunomodulującym o właściwościach przeciwzapalnych. Stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego.

Wskazania[edytuj]

Jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów ze stwardnieniem rozsianym o przebiegu rzutowo-ustępującym[5] i jest kwalifikowany jako lek pierwszego wyboru w leczeniu tej choroby[6].

Skuteczność[edytuj]

Stosowany raz na dobę w dawce 14 mg dobę powoduje zmniejszenie częstości rzutów o ok. 30% i obniżenie ryzyka progresji niewydolności ruchowej o 30% w skali roku[7]. W badaniach MRI wykazano, że leczenie teryflunomidem, w porównaniu z podawaniem placebo, powoduje zmniejszenie całkowitej objętości nowych zmian o 69% oraz zmniejszenie o 80% liczby zmian wykazujących wzmocnienie kontrastowe[6].

Mechanizm działania[edytuj]

Teryflunomid jest środkiem immunomodulującym, który w sposób wybiórczy i odwracalny hamuje aktywność enzymu mitochondrialnego – dehydrogenazy dihydroorotanowej, wymaganego do syntezy pirymidyny de novo. W rezultacie teryflunomid zmniejsza proliferację podzielonych komórek, które do ekspansji potrzebują syntezy pirymidyny de novo[8]. Dokładny mechanizm terapeutycznego działania teryflunomidu w leczeniu stwardnienia rozsianego nie jest do końca wyjaśniony, ale może on obejmować redukcję liczby limfocytów. Mediana czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu wynosi 1–4 h po wielokrotnym doustnym podaniu teryflunomidu, przy wysokiej biodostępności (około 100%). Osiągnięcie stężenia stanu stacjonarnego jest procesem powolnym (tj. osiągnięcie 95% stężenia w stanie stacjonarnym następuje po około 100 dniach, a szacowany współczynnik kumulacji AUC jest ok. 34-krotny). Teryflunomid w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza (>99%), prawdopodobnie z albuminą, i podlega dystrybucji głównie w osoczu. Metabolizowany jest w stopniu umiarkowanym i jest jedynym składnikiem wykrywanym w osoczu. Głównym szlakiem metabolizmu teryflunomidu jest hydroliza, a utlenianie stanowi szlak drugorzędny. Wydzielany jest do przewodu pokarmowego głównie z żółcią jako produkt leczniczy w postaci niezmienionej i najprawdopodobniej przez sekrecję bezpośrednią[9].

W przypadku teryflunomidu można w określonych w charakterystyce produktu przypadkach przeprowadzić procedurę przyspieszonej eliminacji. Eliminacja teryflunomidu z krążenia może być przyspieszona po podaniu cholestyraminy lub węgla aktywowanego, przypuszczalnie wskutek przerwania procesów wchłaniania zwrotnego na poziomie jelit[9].

Przypisy[edytuj]

  1. Teryflunomid (CID: 54684141) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  2. a b c Teryflunomid (DB08880) – informacje o substancji aktywnej (ang.). DrugBank.
  3. Teryflunomid (nr SML0936) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck KGaA) na obszar Polski. [dostęp 2017-05-26].
  4. Publikacja w płatnym dostępie – wymagana płatna rejestracja lub wykupienie subskrypcji D. Magne i inni, The active metabolite of leflunomide, A77 1726, increases proliferation of human synovial fibroblasts in presence of IL-1β and TNF-α, „Inflammation Research”, 55 (11), 2006, s. 469–475, DOI10.1007/s00011-006-5196-x, PMID17122964.
  5. Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać A. Doshi, J. Chataway, Multiple sclerosis, a treatable disease, „Clinical Medicine”, 16 (Suppl 6), 2016, s53–s59, DOI10.7861/clinmedicine.16-6-s53, PMID27956442.
  6. a b Publikacja w płatnym dostępie – wymagana płatna rejestracja lub wykupienie subskrypcji Jacek Losy i inni, Leczenie stwardnienia rozsianego. Zalecenia Polskiego Towarzystwa Neurologicznego, „Polski Przegląd Neurologiczny”, 12 (2), 2016, s. 80–95.
  7. Aubagio, Centrum Informacji o Leku [dostęp 2017-02-07].
  8. Jarosław Filipek, Nowe rejestracje UE – sierpień 2013, Aptekarz Polski, 26 września 2013 [dostęp 2017-02-07].
  9. a b Charakterystyka produktu leczniczego – Aubagio [dostęp 2017-02-07].

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.