Tessai Tomioka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tessai Tomioka

Tessai Tomioka (jap. 富岡鉄斎 Tomioka Tessai, ur. 25 stycznia 1837, zm. 31 grudnia 1924)japoński malarz, uznawany za ostatniego wielkiego twórcę stylu nanga.

Pochodził z Kioto, jego ojciec zajmował się dostarczaniem tkanin świątyniom buddyjskim. Otrzymał klasyczne wykształcenie, ucząc się filozofii, malarstwa, historii i poezji. Związany z narodowym ruchem intelektualnym kokugaku, został kapłanem shintō. W młodości wiele podróżował po kraju, usługując w wielu chramach sintoistycznych. Liczne krajobrazy, które wówczas zobaczył, uwiecznił później w swoich obrazach. W 1882 roku porzucił stan kapłański i osiadł na stałe w Kioto, gdzie spędził resztę życia zajmując się malarstwem. W 1907 roku został wezwany na dwór cesarza Mutsuhito, w 1917 roku został mianowany oficjalnym malarzem nadwornym, a od 1919 roku był członkiem Cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych.

Potrafił tworzyć do 70 obrazów dziennie, ogólna liczba jego dzieł szacowana jest na ponad 20 tysięcy. Żyjąc w czasach narastającej dominacji zachodnich wzorców artystycznych, pozostał wierny tradycyjnym tematom i technikom japońskiego malarstwa tuszowego[1]. Jego malarstwo wykazuje związek z twórczością dawnych artystów takich jak Chikuden Tanomura, Kaioku Nukina czy Hankō Okada.


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Przemysław Trzeciak: Idea i tusz. Malarstwo w kręgu buddyzmu chan/zen. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2002, s. 157. ISBN 83-7255-119-7.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]