Test Bechdel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Test Bechdel, znany również jako test Bechdel-Wallace jest używany jako wskaźnik aktywnej obecności kobiet w treściach kultury. Często stosowany w celu pokazania braku równości między płciami wynikający z seksizmu.

Certyfikat "zdania" testu Bechdel.

Aby zaliczyć test, film (lub inne dzieło) musi spełnić trzy warunki[1]:

  1. Muszą pojawić się co najmniej dwie (posiadające imię) postaci kobiece,
  2. które prowadzą ze sobą rozmowę,
  3. dotyczącą czegoś innego niż mężczyźni.
Alison Bechdel w księgarni Politics and Prose.

Według mediów zajmujących się filmem oraz społeczności tworzonych przez użytkowników i użytkowniczki baz filmowych, jedynie około połowy filmów spełnia te kryteria. 

W żartobliwej formie test pojawił się po raz pierwszy, w komiksie rysowniczki Alison Bechdel Dykes to Watch Out For[1] z 1985 roku. Sama Bechdel preferuje nazwę test Bechdel-Wallace – Liz Wallace to przyjaciółka Bechdel, która wymyśliła koncepcję testu.

Alison Bechdel, w artykule Testy, napisała, że jest pewna, iż Liz Wallace inspirowała się fragmentem książki Virginii Woolf, Własny pokój, z 1929 roku[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Emilia Dłużewska, "Wojenne dziewczyny", morowe panny, "żołnierki wyklęte". Czy poppatriotyzm potrzebuje bohaterek?, wyborcza.pl, 27 marca 2017 [dostęp 2017-03-29].
  2. dykestowatchoutfor.com » Blog Archive » Testy. dykestowatchoutfor.com. [dostęp 2015-10-06].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]