Tetyda (tytanida)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: inne postacie o imieniu „Tetyda”.
Tetyda
Τηθύς
bogini „żeńskiej” siły rozrodczej morza
Ilustracja
Mozaika z IV wieku
Inne imiona Tetys
Występowanie mitologia grecka
Siedziba na dalekim Zachodzie – w miejscu, gdzie Helios kończył swój bieg
Teren kultu starożytna Grecja
Rodzina
Ojciec Uranos
Matka Gaja
Mąż Okeanos
Dzieci Potamoi, Okeanidy

Tetyda (także Tetys; gr. Τηθύς Tēthýs, łac. Tethys) – w mitologii greckiej bogini i uosobienie „żeńskiej” siły rozrodczej morza; jedna z tytanid[1][2].

Należała do pierwszego pokolenia tytanów[3][4]. Uchodziła za córkę Uranosa i Gai[1]. Była siostrą tytanów (Hyperiona, Japeta, Kojosa, Kriosa, Kronosa, Okeanosa) i tytanid (Fojbe, Mnemosyne, Rei, Tei, Temidy) oraz cyklopów (Argesa, Brontesa, Steropesa) i hekatonchejrów (Ajgajona, Gygesa, Kottosa)[5]. Z Okeanosem, swoim bratem i mężem, miała synów potamoi i córki Okeanidy (ok. 3000)[2][6].

Wychowywała Herę, którą oddała jej pod opiekę Reja podczas walki Zeusa przeciw Kronosowi. Mieszkała na dalekim Zachodzie – w miejscu, gdzie Helios kończył swój bieg.

Imieniem tytanidy nazwano jeden z księżyców SaturnaTetyda[7] oraz wielki ocean, który rozdzielał w dawnych epokach geologicznych Europę i Afrykę[8].

W kulturze[edytuj | edytuj kod]

  • W filmie Zmierzch tytanów z 1981 r. w rolę Tetydy wcieliła się Maggie Smith. Została błędnie przestawiona jako bogini olimpijska. Mści się za krzywdę swojego syna Kaliposa na Zeusie poprzez krzywdzenie tych, których kocha jego syn Perseusz.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Pierre Grimal: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2008, s. 354. ISBN 83-04-04673-3.
  2. a b Pierre Grimal, Słownik mitologii greckiej i rzymskiej, Jerzy Łanowski (red.), Maria Bronarska (tłum.), Wrocław [etc.]: Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Wydawnictwo, 2008, s. 262, ISBN 978-83-04-04673-3, OCLC 297685612.
  3. Vojtech Zamarovský: Bohovia a hrdinovia antických bájí. Bratislava: Perfekt a.s., 1998, s. 439. ISBN 80-8046-098-1. (słow.)
  4. Carlos Parada: Titans (First generation, offspring of Uranus and Gaia) (ang.). maicar.com. [dostęp 2010-04-29].
  5. Pierre Grimal, Słownik mitologii greckiej i rzymskiej, Jerzy Łanowski (red.), Maria Bronarska (tłum.), Wrocław [etc.]: Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Wydawnictwo, 2008, s. 358, ISBN 978-83-04-04673-3, OCLC 297685612.
  6. Aaron J. Atsma: Potamoi (ang.). theoi.com. [dostęp 2010-04-29].
  7. Anton Hajduk, Ján Štohl (red.): Encyklopédia astronómie. Bratislava: Obzor, 1987, s. 542. (słow.)
  8. Juraj Činčura (red.): Encyklopédia Zeme. Bratislava: Vydavateľstvo Obzor, 1983, s. 623. ISBN 65-039-83. (słow.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Aaron J. Atsma: Tethys (ang.). theoi.com. [dostęp 2010-04-29].
  2. Tethys (ang.). mythindex.com. [dostęp 2011-12-04].
  3. William Smith: A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology: Tethys (ang.). perseus.tufts.edu. [dostęp 2012-05-20].
  4. Harry Thurston Peck: Harpers Dictionary of Classical Antiquities, 1898: Tethys (ang.). perseus.tufts.edu. [dostęp 2012-05-20].