Th3

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Th3
Producent Borsig, Grafenstaden, Hanomag, Henschel, Hohenzollern, Schichau, Schwartzkopff, Union i Vulcan
Lata budowy 1882–1899 i 1903 (4 szt.)
Układ osi Cn2v
Długość parowozu 8.768 mm
Długość z tendrem 15.375 mm
Wysokość 4.150 mm
Rozstaw osi skrajnych 3.400 mm
Maksymalna
siła pociągowa
580 kN
Prędkość maksymalna 45, później 55 km/h
Typ tendra pruskie 3 T 10,5 lub 3 T 12
Ciśnienie w kotle 12 bar
Powierzchnia ogrzewalna kotła 116 (121,6) m kw.
Powierzchnia przegrzewacza -
Powierzchnia rusztu 1,53 m kw.
Średnica cylindra 460/650 mm
Skok tłoka 630 mm
Średnica kół napędnych 1.340 mm
Średnica kół tocznych -
Portal Portal Transport szynowy

Th3 – polskie oznaczenie parowozu towarowego pruskiej serii G 42 (późniejsze oznaczenie DRG BR 53.0).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Parowozy pruskiej serii G 42 były produkowane przez różne niemieckie fabryki w latach 1882 - 1903. Ogółem zbudowano 774 egzemplarze. Parowozy posiadały kocioł na parę nasyconą i dwa cylindry sprzężone. Koleje DRG przenumerowały w 1925 r. w sumie tylko 24 maszyny tej serii (53 001 do 024), a na kolejach Oldenburga znalazło się 11 szt. Ze względu na przestarzałą konstrukcję oraz niskie osiągi maszyny kolei państwowych wycofano z użytku w Niemczech do końca lat 20. XX w. W 1938 r. DRB przejęły jeszcze 4 parowozy z prywatnej kolei w okolicach Brunszwiku (53 7001 do 7004). Po I wojnie światowej na terenie Polski znalazło się prawdopodobnie 119 maszyn tej serii z czego 5 przydzielono na koleje Wolnego Miasta Gdańska, gdzie otrzymały oznaczenie Th3-1Dz do Th3-5Dz. W latach 30. XX w. na koleje Wolnego Miasta Gdańska przydzielono kolejne 3 parowozy (Th3-6Dz do Th3-8Dz), poprzednio oznaczone na PKP Th3-?. W chwili wybuchu II wojny światowej na stanie PKP istniało jeszcze 10 maszyn tej serii, z czego dwie zostały w 1939/40 r. skreślone ze stanu. Po wojnie na stan PKP weszła tylko jedna oznaczona Th3-1, która w 1948 r. jako ostatnia zakończyła swój żywot.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Piwowoński: Parowozy Kolei Polskich, WKiŁ, Warszawa 1978.
  • Ingo Hütter, Reimar Holzinger: Die Lokomotiven der PKP 1918–1939, DGEG, Hövelhof 2007, ​ISBN 978-3-937189-27-7​.