Thaksin Shinawatra

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Thaksin Shinawatra
ทักษิณ ชินวัตร
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

26 lipca 1949
Chiang Mai

Premier Tajlandii
Okres

od 9 lutego 2001
do 9 marca 2006

Przynależność polityczna

Thai Rak Thai

Poprzednik

Chuan Leekpai

Następca

Chidchai Vanasatidya

Okres

od 23 maja 2006
do 19 września 2006

Przynależność polityczna

Thai Rak Thai

Poprzednik

Chidchai Vanasatidya

Następca

Sonthi Boonyaratkalin

podpis
Odznaczenia
Wielki Komandor Orderu Chula Chom Klao (Tajlandia) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Słonia Białego (Tajlandia) Kawaler Wielkiej Wstęgi Orderu Korony Tajlandii Krzyż Wielki Orderu Direkgunabhorn (Tajlandia) Order Wierności Państwu I klasy (Brunei) Rycerz Krzyża Wielkiego Orderu Oranje-Nassau (Holandia) Krzyż Wielki Królewskiego Orderu Sahametrei (Kambodża) Komandor Krzyża Wielkiego Orderu Gwiazdy Polarnej (od 1975)

Thaksin Shinawatra, taj. ทักษิณ ชินวัตร (ur. 26 lipca 1949 w Chiang Mai) – tajski polityk, premier Tajlandii w latach 2001–2006. Brat tajskiej premier Yingluck Shinawatry.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w rodzinie wielkich przedsiębiorców zajmujących się jedwabiem, budownictwem i bankowością. Studiował na akademii policyjnej i pracował jako policjant. W 1973 po otrzymaniu stypendium na studia doktoranckie w dziedzinie prawa karnego wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Po powrocie do kraju zrezygnował z pracy w policji i zbudował imperium telekomunikacyjne stając się jednym z najbogatszych ludzi w Tajlandii.

Działalność polityczną rozpoczął od wstąpienia do partii Moralna Siła (Phalang Tham), z której ramienia trzykrotnie przez krótki czas piastował stanowisko ministra. W 1998 założył partię Thai Rak Thai (taj. Taj Kocha Taja). W wyborach parlamentarnych w 2001 jego partia zdobyła najwięcej mandatów, a Shinawatra został premierem. W 2005 Thai Rak Thai zdobyła w wyborach zdecydowaną przewagę i Shinawatra pozostał na stanowisku premiera na drugą kadencję, mając poparcie większości parlamentarnej.

4 kwietnia 2006 zrezygnował z urzędu premiera. Jego obowiązki przejął wicepremier Chidchai Vanasatidya. 23 maja 2006 powrócił na stanowisko, ale we wrześniu tego samego roku został odsunięty od władzy przez przewrót wojskowy. Uciekł z Tajlandii w 2008 roku, zanim oskarżono go o nadużycia władzy[1].

W latach 2007–2008 był właścicielem większościowego pakietu akcji klubu piłkarskiego Manchester City F.C.[2][3]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Christopher John Baker, Dzieje Tajlandii, wyd. Wydanie pierwsze, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 2019, ISBN 978-83-06-03573-5, OCLC 1111750838 [dostęp 2021-10-11].
  2. Eriksson trenerem Manchester City, gazeta.pl, 6 lipca 2007 [dostęp 2009-12-04].
  3. Manchester City kupiony przez arabską spółkę, gazeta.pl, 1 września 2008 [dostęp 2009-12-04].