The Call of Youth

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
The Call of Youth
The Call of Youth
Gatunek romantyczny, melodramat
Rok produkcji 1920
Data premiery 13 marca 1921[a]
1922[b]
Kraj produkcji  Wielka Brytania
Język plansza tekstowa w języku angielskim
Czas trwania 39 minut
Reżyseria Hugh Ford
Scenariusz Eve Unsell[c]
Główne role Mary Glynne
Jack Hobbs
Malcolm Cherry
Zdjęcia Hal Young
Produkcja Famous Players-Lasky
Wytwórnia Paramount Pictures
Dystrybucja Paramount Pictures

The Call of Youthbrytyjski krótkometrażowy niemy film romantyczny z 1921 w reżyserii Hugha Forda[4]. Zosał zrealizowany na podstawie opowiadania James the Fogey autorstwa dramaturga Henry’ego Arthura Jonesa[5]. Autorką scenariusza, podobnie jak w przypadku The Great Day (1920), jest Eve Unsell[3]. W rolach głównych wystąpili Mary Glynne, Jack Hobbs i Malcolm Cherry.

W pierwotnym założeniu kompania Famous Players-Lasky planowała adaptację powieści Marie Corelli The Sorrows of Satan, jednak kierownictwo studia postanowiło zrealizować The Great Day i The Call of Youth[2][6]. Podobnie jak w przypadku poprzedniej produkcji, projektantem planszy tekstowej był Alfred Hitchcock[2][7]. Film uznaje się dziś za zaginiony[8].

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Pochodząca z ubogiej rodziny Betty Overton (Mary Glynne) zakochana jest w Hubercie Richmondzie (Jack Hobbs). Jednak decyduje się poślubić starszego milionera Jamesa Agara (Malcolm Cherry), mając nadzieję, że pomoże to jej wujkowi Markowi Lawtonowi znajdującemu się w trudnej sytuacji finansowej (Ben Webster). Agar od dłuższego czasu podkochiwał się w Overton, lecz nigdy nie obnosił się ze swoimi uczuciami. Mając świadomość, że Richmond także kocha się w dziewczynie, wysyła go do Afryki Północnej. W przeddzień ślubu Overton nabiera wątpliwości co do swojego związku ze starszym, zamożnym mężczyzną i ostatecznie odrzuca jego uczucia. Agar uświadamiając sobie, że nie zdobędzie serca dziewczyny, wyrusza do Afryki po Richmonda, który był bliski śmierci z powodu gorączki. Po powrocie do Anglii, Overton wychodzi za mąż za Richmonda[9].

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[1]:

Produkcja[edytuj | edytuj kod]

Realizacja[edytuj | edytuj kod]

Okres zdjęciowy trwał od sierpnia do października 1920[10]. Według artykułów prasowych, część ujęć do The Call of Youth realizowano w Dawlish i Teignmouth w hrabstwie Devon. Innymi lokacjami były Lynton and Lynmouth i Lynton[10]. Największym problemem w trakcie nagrań, podobnie jak w przypadku The Great Day, były warunki pogodowe[11]. Obsadę filmu stanowili brytyjscy aktorzy[11]. The Call of Youth został zarejestrowany na standardowej taśmie 35 mm w formacie 1.37:1[1]. Po zakończeniu zdjęć, Hugh Ford powrócił do Nowego Jorku, gdzie porzucił przemysł filmowy i skupił się na produkcji przedstawień teatralnych[10].

Odbiór[edytuj | edytuj kod]

Premiera kinowa[edytuj | edytuj kod]

Eve Unsell (z lewej) napisała scenariusz na podstawie opowiadania Henry’ego Arthura Jonesa (z prawej)

13 marca 1921 The Call of Youth został wydany w Stanach Zjednoczonych przez Paramount Pictures w czterech rolkach o długości 1180 lub 1189 metrów[1]. W Wielkiej Brytanii obraz premierę miał rok później, choć niektóre źródła podają, że zadebiutował na ekranach tamtejszych kin w 1920[1][2]. Według biografa Gene Adaira, podobnie jak The Great Day, drugi z obrazów Forda cieszył się uznaniem wśród brytyjskich widzów[2]. Wiosną i latem 1922 The Call of Youth wszedł na ekrany między innymi w Burnley[12], Portsmouth[13], Folkestone[14] i Leeds[15]. Jesienią i zimą premierowo wyświetlany był w Gloucester[16], Grantham[17], Whitstable[18] i Arbroath[19].

Recenzje[edytuj | edytuj kod]

The Times” przyznał: „Wierzymy, że pan Henry Arthur Jones napisał The Call of Youth specjalnie na potrzeby filmowej ekranizacji, a jeśli tak, to jest to interesujący dowód na to, że dramatopisarz wreszcie zaczyna zdawać sobie sprawę, że ekran może mieć dla niego wiele zalet, jeśli dba o pełne wykorzystanie nowej metody interpretacji swoich pomysłów. Bardzo mądrze rozwinął dość prostą opowieść o dziewczynie, która naprawdę kocha młodego mężczyznę, ale przekazuje swoją rękę starszemu konkurentowi w przekonaniu, że pomoże to jej wujkowi znajdującemu się w bardzo trudnej sytuacji finansowej (…) Występ Malcolma Cherry’ego jest pełen sympatycznych akcentów, które pokazują, że jest równie dobrym aktorem na ekranie jak i deskach teatru, i otrzymuje doskonałe wsparcie od panny Mary Glynne i pana Jacka Hobbsa, jako przedstawicieli młodego pokolenia. The Call of Youth powinno skusić pana Henry’ego Arthura Jonesa, by ponownie spróbował swoich sił, a jeśli dzięki temu uda się skłonić innych dramaturgów do podążania jego śladem, tym lepiej”[9]. Tygodnik „Variety” wyraził pochlebną opinię na temat scen plenerowych, lecz przyznał, że filmowi brakowało witalności[20].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalna data amerykańskiej premiery filmu[1].
  2. Rok wydania filmu w Wielkiej Brytanii. Niektóre źródła za datę wydania podają 1920[1][2].
  3. Scenariusz powstał na podstawie opowiadania James the Fogey autorstwa Henry’ego Arthura Jonesa[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Silent Era – The Call of Youth (ang.). [dostęp 2018-05-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-04)].
  2. a b c d e Gene Adair: Alfred Hitchcock: Filming Our Fears. Oxford University Press, 2002, s. 19–20. ISBN 978-0195119671. (ang.)
  3. a b Alain Kerzoncuf, Charles Barr: Hitchcock Lost and Found: The Forgotten Films. University Press of Kentucky, 2015, s. 14. ISBN 978-0-8131-6084-9. (ang.)
  4. François Truffaut: Hitchcock. Faber and Faber, 2017, s. 350. ISBN 978-0571333691. (ang.)
  5. Alan Goble: The Complete Index to Literary Sources in Film. Walter de Gruyter, 2011, s. 702. ISBN 978-3-11-095194-3. (ang.)
  6. Peter Ackroyd: Alfred Hitchcock. Jerzy Łoziński (tłum.). Zysk i S-ka, 2017, s. 26. ISBN 978-83-65521-79-8. (pol.)
  7. Donald Spoto: The Life of Alfred Hitchcock: The Dark Side of Genius. HarperCollins, 1983, s. 54. ISBN 978-0-00-216352-1. (ang.)
  8. Jim Averbeck: A Hitch at the Fairmont. Simon & Schuster, 2014, s. 406. ISBN 978-1-4424-9449-7. (ang.)
  9. a b The Film World. „The Times”, 29 listopada 1920. ISSN 0140-0460 (ang.). 
  10. a b c Gary Chapman: London’s Hollywood: The Gainsborough Studio and British Silent Film. Stroud & Hall Publishers, 2014. ISBN 978-1-909230-13-2. (ang.)
  11. a b Hugh Ford Back in U.S. After Directing Two Paramount Films in England. „Exhibitors Herald”, s. 99, 6 listopada 1920. OCLC 213513976 (ang.). 
  12. The Call of Youth. „Burnley News”, 12 kwietnia 1922 (ang.). 
  13. The Call of Youth. „Portsmouth Evening News”, 26 kwietnia 1922 (ang.). 
  14. The Call of Youth. „Folkestone, Hythe, Sandgate & Cheriton Herald”, 29 kwietnia 1922 (ang.). 
  15. The Call of Youth. „Yorkshire Evening Post”, 29 kwietnia 1922. ISSN 0963-2255 (ang.). 
  16. The Call of Youth. „Gloucestershire Chronicle”, 9, 16 września 1922 (ang.). 
  17. The Call of Youth. „Grantham Journal”, 7 października 1922 (ang.). 
  18. The Call of Youth. „Whitstable Times and Herne Bay Herald”, 11 listopada 1922 (ang.). 
  19. The Call of Youth. „Arbroath Herald and Advertiser”, 1 grudnia 1922 (ang.). 
  20. The Call of Youth. „Variety”, 17 grudnia 1920. ISSN 0042-2738 (ang.). 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]