The Ecstasy of Gold

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
The Ecstasy of Gold
Utwór Ennio Morricone
z albumu Dobry, zły i brzydki (ścieżka dźwiękowa)
Wydany 1966
Długość 3:22

The Ecstasy of Gold (wł. L'estasi dell'oro, pol. Ekstaza złota) – utwór muzyczny autorstwa Ennio Morricone stanowiący część ścieżki dźwiękowej do filmu „Dobry, zły i brzydki” w reżyserii Sergio Leone. Częściowo dzięki popularności filmu, utwór stał się jedną z najlepiej znanych i najwyżej ocenianych kompozycji w karierze Morricone[1]. W filmie pojawia się w scenie, w której Tuco (Eli Wallach) w amoku przeczesuje cmentarz wojenny w poszukiwaniu grobu, w którym znajdować się ma 200 tysięcy dolarów w złotych monetach[2][3][4].

Kompozycję, będącą jednym z najlepiej rozpoznawalnych motywów muzycznych autorstwa Ennio Morricone, otwiera charakterystyczny motyw grany na rożku angielskim[a][5], pojawiający się w filmie już wcześniej w scenach, w których występuje grany przez Clinta Eastwooda „Dobry”[6]. Po chwili ciszy muzyka powraca w postaci głównego motywu muzycznego wygrywanego na oboju, podczas gdy tło tworzą cztery dźwięki powtarzane bez końca na fortepianie[3]. Po kilku taktach dołączają budujące napięcie dzwony, po nich instrumenty smyczkowe, trąbki, chór Alessandro AlessandroniegoI Cantori Moderni”, a w końcu wokaliza śpiewana przez sopranistkę Eddę Dell'Orso[b][3][4].

Gdy Amerykański Instytut Filmowy przyznał Clintowi Eastwoodowi specjalną nagrodę za jego wkład w rozwój branży filmowej w Stanach Zjednoczonych, ten przybył na galę przy dźwiękach „The Ecstasy of Gold”, by podkreślić rolę, jaką w jego karierze odegrały filmy Sergio Leone[7].

Inne wykonania[edytuj | edytuj kod]

  • amerykański zespół heavymetalowy Metallica wykorzystuje utwór „The Ecstasy of Gold” jako motyw otwierający koncerty grupy od roku 1983[8][9]; utwór znalazł się też na albumach koncertowych Metallica Through the Never, S&M oraz Live Shit: Binge & Purge. Zagrana przez członków zespołu heavymetalowa wersja utworu (z minimalistyczną linią wokalną oraz gitarą wiodącą Jamesa Hetfielda) znalazła się na albumie poświęconym kompozytorowi, We All Love Ennio Morricone[9]. To wykonanie nominowano do nagrody Grammy za najlepszy instrumentalny utwór rockowy. Utwór ten pojawia się również w zapowiedzi gry wideo Guitar Hero: Metallica oraz jest jednym z utworów w grze, choć nie można go zagrać. Notowano go na 21. miejscu listy Billboard's Mainstream Rock w kwietniu 2007.
  • Zespół punk-rockowy Ramones wykorzystuje „The Ecstasy of Gold” jako kończący ich koncerty.
  • Wiolonczelista Yo-Yo Ma nagrał utwór na albumie Yo-Yo Ma Plays Ennio Morricone[10].
  • Podczas sceny otwierającej film Jackass: Numer dwa (2006), podczas której obsada ucieka podmiejskimi osiedlami przed bykami, ilustracje dźwiękową stanowi „The Ecstasy of Gold”[11].
  • Sample z utworu wykorzystał Jay-Z w piosence „Blueprint2” z albumu Blueprint 2 z roku 2002[12]. Utwór Jay-Z z kolei wykorzystuje profesjonalny wrestler, Eddie Kingston.
  • Utwór w zmienionej aranżacji użyto w ścieżce dźwiękowej do gry Wild Arms na konsolę Playstation z roku 1997.
  • Utwór wykorzystano we wprowadzeniu do gry wyścigowej Blur produkcji Activision z roku 2010[13].
  • Portugalska drużyna futbolowa Sporting CP wykorzystywała utwór na początku swoich meczów rozgrywanych na własnym stadionie w sezonie 2011/2012.
  • Utwór w zmienionej aranżacji użyto w ścieżce dźwiękowej otwierającej grę NBA 2k14.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Niektóre źródła identyfikują instrument jako obój[3].
  2. W późniejszym okresie charakterystyczny głos Eddy Dell'Orso pojawi się w niemal wszystkich najpopularniejszych melodiach skomponowanych przez Morricone, w tym w ścieżce dźwiękowej do filmu „Pewnego razu na Dzikim Zachodzie[4].

Źródła[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Hughes 2010 ↓, s. 71.
  2. Morricone i Miceli 2001 ↓, s. 177.
  3. a b c d Hughes 2006 ↓, s. 120.
  4. a b c Hughes 2010 ↓, s. 31.
  5. Leinberger 2012 ↓, s. 139.
  6. Spencer 2008 ↓, s. 137.
  7. Hughes 2010 ↓, s. 34.
  8. Scalich 2010 ↓, „King Nothing”.
  9. a b Blackened Recordings 2007 ↓, ¶ 1.
  10. Yo-Yo Ma 2004 ↓, ¶ 11 Sergio Leone Suite: Ecstasy of Gold from The Good, The Bad and The Ugly.
  11. IMDb 2006 ↓, ¶ „References”.
  12. Musicbrainz 2015 ↓, ¶ „Blueprint²”.
  13. Gamespot 2010 ↓.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Źródła internetowe
Źródła drukowane