The Great Day

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
The Great Day
Gatunek dramat, krótkometrażowy
Rok produkcji 1920
Data premiery listopad 1920[a]
17 kwietnia 1921[b]
Kraj produkcji  Wielka Brytania
Język plansza tekstowa w języku angielskim
Czas trwania 37 minut
Reżyseria Hugh Ford
Scenariusz George Robert Sims (sztuka)
Louis N. Parker (sztuka)
Eve Unsell
Główne role Arthur Bourchier
Bertram Burleigh
Marjorie Hume
Zdjęcia Hal Young
Produkcja Famous Players-Lasky
Wytwórnia Paramount Pictures
Dystrybucja Paramount Pictures

The Great Daybrytyjski niemy dramat krótkometrażowy z 1920 w reżyserii Hugha Forda[3], zrealizowany na podstawie sztuki autorstwa George’a Robert Simsa i Louisa N. Parkera[c][6]. Autorką scenariusza jest Eve Unsell[3]. W rolach głównych wystąpili Arthur Bourchier, Bertram Burleigh i Marjorie Hume.

Jest to pierwszy obraz, przy którym udział miał Alfred Hitchcock, późniejszy reżyser. Odpowiedzialny był za projekt planszy tekstowej[7][8]. Film uznaje się dziś za zaginiony[2].

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Frank Beresford (Bertram Burleigh) i Clara Borstwick (Marjorie Hume) zawierają związek małżeński wbrew woli ojca dziewczyny, sir Johna Borstwicka (Arthur Bourchier). Po ślubie Lillian Leeson (Meggie Albanesi), była żona Franka, pojawia się z zamiarem szantażu. Beresford powiedział Clarze Borstwick o poprzednim małżeństwie, wierząc że Leeson nie żyje. Pan młody udaje się do Paryża, by na miejscu odnaleźć dawnego przyjaciela, byłego męża Lesson, którego wcześniej uważał za zmarłego. Rozpoznaje Dave’a Leesona (Geoffrey Kerr). Mężczyzna udaremnia próbę szantażu Lesson. W końcu dochodzi do pojednania z Clarą[9].

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[2]:

Produkcja[edytuj | edytuj kod]

Realizacja[edytuj | edytuj kod]

W pierwotnym założeniu kompania Famous Players-Lasky planowała adaptację powieści Marie Corelli The Sorrows of Satan, jednak kierownictwo studia postanowiło zrealizować The Great Day[7][10].

Reżyser Hugh Ford przyjechał do Londynu z Nowego Jorku, gdzie w ciągu sześciu miesięcy wyreżyserował dwie krótkometrażowe produkcje – The Great Day i The Call of Youth[11]. Jak przyznawał, największym problemem w trakcie realizacji była pogoda. Zdjęcia do The Great Day zajęły dziewięć tygodni[11]. Odtwórca głównej roli męskiej Bertram Burleigh wyrażał pochlebne opinie na temat studia znajdującego się przy Pool Street na Islington, podkreślając, że „znacznie przewyższa wszystkie inne studia w Wielkiej Brytanii”[12]. Okres zdjęciowy rozpoczął się w maju w Szwajcarii[3] (część scen nagrywano w Alpach[13] oraz na terenie Francji)[14] i zakończył przed listopadem 1920. Jedno z pierwszych ujęć zostało zrealizowane na terenie prywatnej szkoły w Bushey w hrabstwie Hertfordshire[15]. The Great Day nagrano na standardowej taśmie 35 mm w formacie 1.37:1[2]. Porozumienie z reżyserem spektaklu Arthurem Collinsem, pozwoliło ekipie filmowej na wykorzystanie w filmie kostiumów i dekoracji[15].

Odbiór[edytuj | edytuj kod]

Premiera kinowa[edytuj | edytuj kod]

Premiera The Great Day w Wielkiej Brytanii miała miejsce w listopadzie 1920, i według biografa Donalda Spoto, cieszyła się dużym uznaniem wśród widzów[1]. W kwietniu 1921 film zadebiutował w Stanach Zjednoczonych, gdzie wytwórnia Paramount Pictures wypuściła go w pięciu rolkach o długości 1127 metrów (czas trwania wyniósł około 50 minut)[2].

Hugh Ford, reżyser The Great Day

Recenzje[edytuj | edytuj kod]

Obraz Forda zebrał w większości negatywne recenzje ze strony krytyków. Brytyjski „The Times” nazwał film „straconą szansą”, dodając, że „wyobraźnia pana Collinsa była bardziej dramatyczna, choć w tym przypadku wina może być częściowo związana z autorką scenariusza”[4]. Dziennik zaznaczył w swojej ocenie, że wiele istotnych elementów nie zostało wykorzystanych w adaptacji filmowej, przez co „publiczność prawdopodobnie zastanowi się nad szczególnym znaczeniem tytułu The Great Day, który w sztuce był oczywisty”[4]. Autor recenzji odniósł się także do poziomu aktorstwa, które określił jako „całkiem niezłe”. „Pan Geoffrey Kerr ma szczególnie dobrą rolę żołnierza, który traci pamięć, podczas gdy panna Meggie Albanesi, choć beznadziejnie zagubiona jako czarny charakter, daje całkiem urocze przedstawienie. Pan Bourchier, który gra rolę stalowego magnata, nigdy nie będzie naprawdę dobrym aktorem filmowym, dopóki nie nauczy się wartości odpoczynku. Gra zbyt bezpośrednio do kamery, co nie miałoby większego znaczenia, gdyby nie wyolbrzymiał wyrazu swojej twarzy”[4]. Jeden z recenzentów „The Film Daily” stwierdził: „Jest to druga produkcja Hugha Forda wydana przez Paramount, ale pierwsza wyprodukowana w Wielkiej Brytanii przez Famous Players-Lasky. The Great Day nie jest tak wspaniały jak świetna była sztuka, a adaptacja melodramatu wystawianego na deskach Drury Lane to ledwie uczciwa rozrywka. Opowiadanie historii jest logiczne i wystarczająco dobrze zrobione, ale nie ma dramatycznej siły. Różne sytuacje są wprowadzane i kończone w tym samym tonie. Nie ma żadnej zmiany, a nawet punkt kulminacyjny osiągany jest bez jakiegokolwiek napięcia”[16]. Krytyczną opinię wyraził branżowy magazyn „Photoplay”, pisząc: „Pan Ford był prawie beznadziejnie upośledzony przez nienaturalną historię; niewątpliwie robił najlepiej co mógł z materiałem, z którym musiał pracować. To pierwszy obraz słynnej brytyjskiej wytwórni Famous Players-Lasky, i od razu wyraźne rozczarowanie. Poza uroczymi wiejskimi scenami i kilkoma ujęciami imponujących Alp – prawdziwych Alp – nie ma w tym nic interesującego. Arthur Bourchier jest prawdopodobnie dobrym aktorem, ale miał niewielką okazję, by to udowodnić”[13]. W podobnym tonie wyrażał się jeden z recenzentów na łamach czasopisma „Picturegoer”: „Pierwszy z wyprodukowanych przez brytyjskie Famous Players-Lasky filmów to rozczarowanie. Wszyscy mieli nadzieję, że połączenie metod Amerykanów i brytyjskiego talentu zaowocuje arcydziełem ekranu. Zamiast tego, pierwsza produkcja z Islington, The Great Day, jest bardzo zwyczajnym melodramatem. Sceny w dużych hutach są interesujące, podobnie jak wstrząsające momenty paryskiej subkultury Apache. W obsadzie znajduje się Arthur Bourchier (dla którego ekran nie jest sympatycznym medium), Bertram Burleigh, Meggie Albanesi i Marjorie Hume (jedna z najmilszych naszych brytyjskich aktorek)”[17]. Tygodnik „Variety” podkreślił „brak dramatycznej siły, która charakteryzowała spektakl, a producent z pewnością nie wykorzystał najlepszych okazji, mimo że stagecraft jest godny podziwu”[18].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Jest to data brytyjskiej premiery[1].
  2. Oficjalna data amerykańskiej premiery filmu[2].
  3. Spektakl wyreżyserowany został przez Arthura Collinsa[4] i wystawiany był na deskach Drury Lane w 1919[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Donald Spoto: The Life of Alfred Hitchcock: The Dark Side of Genius. HarperCollins, 1983, s. 54. ISBN 978-0-00-216352-1. (ang.)
  2. a b c d e Silent Era – The Great Day (ang.). [dostęp 2018-05-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-02-02)].
  3. a b c Patrick McGilligan: Alfred Hitchcock: A Life in Darkness and Light. HarperCollins, 2010, s. 49–50. ISBN 978-0-06-202864-8. (ang.)
  4. a b c d The Film World. „The Times”, 29 listopada 1920. ISSN 0140-0460 (ang.). 
  5. Sandra Richards: Rise of the English Actress. St. Martin’s Press, 1993, s. 174. ISBN 978-0-312-07578-1. (ang.)
  6. Quentin Falk: Mr Hitchcock. Haus, 2007, s. 24. ISBN 978-1-904950-75-2. (ang.)
  7. a b Peter Ackroyd: Alfred Hitchcock. Jerzy Łoziński (tłum.). Zysk i S-ka, 2017, s. 26. ISBN 978-83-65521-79-8. (pol.)
  8. Paul Condon, Jim Sangster: The Complete Hitchcock. Virgin Books, 1999, s. 6. ISBN 978-0753503621. (ang.)
  9. The Great Day: First British-Made Picture Doesn’t Meet Expectations. „The Film Daily”, s. 9, 3 kwietnia 1921. OCLC 25604730 (ang.). 
  10. Gene Adair: Alfred Hitchcock: Filming Our Fears. Oxford University Press, 2002, s. 20. ISBN 978-0195119671. (ang.)
  11. a b Hugh Ford Back in U.S. After Directing Two Paramount Films in England. „Exhibitors Herald”, s. 99, 6 listopada 1920. OCLC 213513976 (ang.). 
  12. British Players in America. „Motion Picture News”, s. 2650, 2 października 1920. ISSN 0748-5921 (ang.). 
  13. a b The Great Day. „Photoplay”, s. 74, czerwiec 1921. ISSN 0732-538X (ang.). 
  14. Alain Kerzoncuf, Charles Barr: Hitchcock Lost and Found: The Forgotten Films. University Press of Kentucky, 2015, s. 14. ISBN 978-0-8131-6084-9. (ang.)
  15. a b Gary Chapman: London’s Hollywood: The Gainsborough Studio and British Silent Film. Stroud & Hall Publishers, 2014. ISBN 978-1-909230-13-2. (ang.)
  16. The Great Day. „The Film Daily”, s. 9, 3 kwietnia 1921. OCLC 25604730 (ang.). 
  17. Shadowland. „Picturegoer”, s. 51, styczeń 1922. OCLC 668944678 (ang.). 
  18. The Great Day. „Variety”, 17 grudnia 1920. ISSN 0042-2738 (ang.). 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]