The Neverhood

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
The Neverhood
Ilustracja
Producent The Neverhood, Inc.
Wydawca DreamWorks Interactive
Projektant Doug TenNapel
Data wydania 31 października 1996
Gatunek Gra przygodowa
Tryby gry gra jednoosobowa
Kategorie wiekowe ESRB: T (Teen)
Wymagania sprzętowe
Platforma PC
PlayStation (tylko w Japonii)
Nośniki CD-ROM
Wymagania

Procesor 75 MHz klasy Pentium,
8 MB RAM,
10 MB wolnego miejsca na dysku,
napęd CD-ROM,
karta dźwiękowa

Kontrolery mysz komputerowa

The Neverhood jest przygodową grą komputerową stworzoną przez Douga TenNapela i wydaną 31 października 1996 roku przez firmę DreamWorks Interactive. Gra prezentuje animację wykonaną w technice poklatkowej z wykorzystaniem plastelinowych postaci. Sequelem gry jest Skullmonkeys, wydany tylko na konsole PlayStation. Postacie z gry występują również w grze „Klaymen Gun Hockey” wyłącznie w języku japońskim na konsolę PSX.

The Neverhood była pierwszą grą stworzoną metodą poklatkowego filmowania i animacji plastelinowej. Stworzona na potrzeby gry makieta z plasteliny miała 400 metrów kwadratowych i budowana była przez trzy miesiące, a osiem miesięcy trwało filmowanie gry. Gra okazała się po stworzeniu zbyt nowatorska i nietypowa, nie zyskała popularności – sprzedano tylko 42 000 jej egzemplarzy. Z biegiem czasu zyskiwała uznanie. Pozytywnie oceniła ją firma Microsoft – uznała ją za najbardziej niedocenioną grę w historii, wykupiła dużą część egzemplarzy i bezpłatnie dołączała do sprzedawanych komputerów, co spowodowało szerokie poznanie gry i powszechne jej docenienie. Gra zyskała status kultowej, pozytywnie oceniono również fakt, że jej fabuła nie opiera się na scenach walki i przemocy. Obecnie jest znana i istnieją liczne poświęcone jej strony internetowe.

„Duchowy” następca The Neverhood - Armikrog - został wydany 30 września 2015 roku[1].

Świat gry[edytuj | edytuj kod]

Akcja rozgrywa się w plastelinowym świecie, który został stworzony przy pomocy ponad trzech ton plasteliny. Gracz wciela się w postać Klaymena, dosyć gapowatego, ale bardzo sympatycznego „plastusia”. Świat Klaymena widziany jest z jego perspektywy (z pierwszej osoby, podczas przemierzania terenu) oraz klasycznie „z boku” (w pomieszczeniach).

Żeby móc zrozumieć fabułę i dokładniej zbadać swoje otoczenie, należy obejrzeć leżące gdzieniegdzie dyskietki odtwarzane w specjalnych telewizorach oraz zwiedzić miejscowe muzeum zawierające kronikę świata Neverhood. Owo muzeum jest osobliwym dowcipem niespotykanym w żadnych innych grach – gracz musi przejść Klaymenem przez kilkadziesiąt ekranów, niczym długim korytarzem, bez wykonywania żadnych czynności tam i z powrotem (na końcu korytarza leży jedna z dyskietek, a bez ich skompletowania nie da się ukończyć gry), przy czym na ścianie korytarza zapisane jest opowiadanie o historii świata Neverhood i gracz przy okazji może je przeczytać. Atmosfera gry tworzona przez główną postać oraz liczne przerywniki tętni żywym poczuciem humoru. Gra oferuje dosyć trudne łamigłówki i zabawy logiczne. Ma dwa różne zakończenia.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Hoborg, twórca świata Neverhood, ciężko pracował nad swoją krainą. Gdy ją ukończył, stwierdził, iż jest tu całkowicie samotny. W związku z tym postanowił stworzyć pierwszą istotę zamieszkującą Neverhood. Wyjął więc ziarenko (ang. life seed) z korony, po czym rzucił je na ziemię. Z ziarenka powstała postać, której Hoborg dał na imię Klogg. Zezwolił mu wówczas na eksplorację swojego nowego domu i robienie co mu się podoba. Niestety, Klogg upatrzył sobie inny cel, którym jest korona Hoborga. Od tej pory interesowało go tylko i wyłącznie zdobycie jej. Hoborg zaś wrócił do swojego zamku, by stworzyć nowe istoty, które miałyby zamieszkiwać tę krainę, wobec czego wyciągnął kolejne ziarenko. Gdy trzymał je w ręku, Klogg niespodziewanie ukradł mu koronę. Jak się okazało, Hoborg bez korony stał się jak urządzenie bez baterii – przestał działać. Klogg wówczas założył koronę na głowę, przez co zmienił mu się całkowicie wygląd i stał się wręcz karykaturalny.

Całą tę scenę obserwował z ukrycia Willie Trombone. Gdy Klogg odszedł snuć swoje złowieszcze plany, z dłoni zdezaktywowanego Hoborga wyskoczyło ziarenko wprost pod nogi Williego. Ten je podniósł, a następnie uciekłszy z zamku wrzucił je do jednego z domków, co sprawiło narodziny Klaymana – głównego bohatera gry, który wówczas spał. Willie, by pomóc Klaymanowi zrozumieć całą sytuację w krainie rozmieścił dyski ze swoimi nagraniami w wielu miejscach, które, po zebraniu ich razem, układają się w całą opowieść.

Na końcu gry Klayman ma możliwość wyboru założenia korony na głowę, lub oddania ją Hoborgowi. Opcja „zła” sprawia, że Clayman zamienia się w drugiego Klogga, po czym go najprawdopodobniej zabija (zadaje mu cios z pięści, przez co Klogg ląduje nieruchomo na podłodze). Po wybraniu opcji dobrej, Klayman zmierza się z Kloggiem, który stara się nie dopuścić go do Hoborga, lecz nie udaje mu się. Klayman uruchamia Hoborga zakładając mu na głowie koronę, po czym Klogg z zamiarem zamachu na Hoborga podchodzi po cichu ze sztyletem, lecz przypadkowo naciska nogą przycisk na leżącym pilocie, który uruchamia armatę. Armata wystrzeliwuje pocisk wprost w Klogga, a ten spada w bezgraniczną przepaść. Hoborg wówczas mówi do Klaymana, że nigdy nie rozumiał tego gościa.

Po tym wszystkim Hoborg tworzy wiele istot podobnych do Klaymana, lecz różniących się wyglądem oraz zapewne charakterem i ogłasza wielką imprezę na cześć Klaymana, który uratował świat. Wszyscy wówczas radośnie krzyczą „hip hip, hu”. Niestety, Klayman nie jest szczęśliwy, ponieważ zanim dotarł do zamku, w którym urzędował Klogg, zginął jego przyjaciel Willie oraz robot Bill, który mu pomagał i otworzył bramę zamku. Hoborg widząc płaczącego Klaymana od razu bierze się do dzieła, po czym po chwili Klayman widzi zbliżającego się z pewnej odległości robota Billa, a razem z nim machającego Williego, za co ten jest dozgonnie wdzięczny Hoborgowi.

Postacie[edytuj | edytuj kod]

Klaymen (z ang. clay – glina i man – człowiek) – protagonista całej opowieści. Gracz prowadzi go poprzez Neverhood, rozwiązując różne zagadki. Jest ciekawską, pocieszną postacią poruszającą się w charakterystyczny sposób. Jego przyjacielem jest Willie Trombone. Klaymen jest uznawany za bohatera Neverhood i planety Idznak. Budzi stwórcę Neverhood, Hoborga, z jego długiego, twardego snu i niszczy plany głównego złoczyńcy gry, Klogga – lub zasiada na tronie, w zależności od ostatecznej decyzji gracza.

Hoborg – stwórca świata Neverhood. Powołał do życia Klogga i Klaymena. Wbrew powszechnemu mniemaniu Hoborg nie jest stwórcą Williego Trombone. Wiele informacji na jego temat znajduje się w kronikach spisanych na ścianie bardzo długiego korytarza.

Klogg – nieudane dzieło Hoborga, główny złoczyńca gry i antagonista Klaymena. Zabrał Hoborgowi koronę i przejął władzę nad światem Neverhood. Teraz tworzy potwory, żeby przeszkodzić graczowi w grze.

Willie Trombone – przyjaciel Klaymena. Według kronik Neverhood Willie jest jednym z siedmiu chłopców stworzonych przez Ottoborga, który był bratnim bytem Hoborga. Willie pomaga Klaymanowi przyjść na świat i wspiera go także w trakcie gry. Ginie podczas walki robota Bila. Willie siedzi w środku robota, kiedy ten zostaje zestrzelony. Jednak w dobrym zakończeniu Hoborg przywraca go do życia.

Robot Bil – inne dzieło Ottoborga, również przyjaciel Williego. Z początku jest on zepsuty. Klaymen uruchamia go i w ten sposób robot ożywa. Jego ulubioną zabawką jest pluszowy miś, którego podarował mu Hoborg. Jest wrażliwy, ale potrafi również walczyć. Zostaje zestrzelony przez Klogga i spada w otchłań wraz z Williem. Podczas dobrego zakończenia Hoborg ożywia go, razem z jego misiem.

Miś Bila – ulubiona zabawka robota Bila. Zostaje zniszczony podczas walki z Mechaniczną Bestią, która urywa mu głowę i wrzuca na kolce.

Muzyka[edytuj | edytuj kod]

Muzyka w grze została stworzona przez Terry’ego Taylora. W tekstach przeważają nieartykułowane dźwięki bądź nieskomplikowane zdania wpasowujące się do jazzowo-swingowego charakteru melodii. Wszystkie utwory zostały wydane w albumie Imaginarium: Songs from the Neverhood.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Armikrog (PC) | GRYOnline.pl, www.gry-online.pl [dostęp 2017-11-27] (pol.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]