The Runaways

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy zespołu The Runaways. Zobacz też: The Runaways – film biograficzny oparty na historii tego zespołu, The Runaways - pierwszy album tego zespołu.
The Runaways
The Runaways logo.jpg
Rok założenia 1975
Rok rozwiązania 1979
Pochodzenie Los Angeles,  Stany Zjednoczone
Gatunek hard rock, heavy metal, punk rock, glam rock, glam punk
Aktywność 1975-1979
Wytwórnia płytowa Mercury, Cherry Red, Raven, Rhino
Powiązania Joan Jett, Cherie Currie, Lita Ford, Kim Fowley, Ramones, Cheap Trick, Tom Petty and the Heartbreakers
Byli członkowie
Joan Jett
Cherie Currie
Lita Ford
Jackie Fox
Sandy West
Laurie McAllister
Micki Steele
Peggy Foster
Vicki Blue
Strona internetowa

The Runawaysamerykański, kobiecy zespół wykonujący muzykę proto punk i heavy metal w latach siedemdziesiątych. Były pierwszym kobiecym zespołem wykonującym muzykę rockową, który zdobył światową popularność[1].

Historia[edytuj]

Początki[edytuj]

Nastoletnia gitarzystka Joan Jett z Los Angeles postanowiła założyć żeński zespół rockowy. Poznała ona wkrótce producenta Kima Fowleya, który pomógł jej znaleźć resztę dziewczyn. Niedługo potem Jett poznała perkusistkę Sandy West. Do grupy dołączyła także niedoszła wokalistka Kari Krome, która jednak szybko się wycofała, postanawiając wspomagać zespół w pisaniu tekstów. Pierwszą basistką oraz wokalistką była Micki Steele[2]. W tym trójosobowym składzie nagrano demo składające się z pięciu utworów, a także bootleg Born To Be Bad, wydany dopiero w 1993[3].
Niedługo później członkinie zespou poznały Litę Ford, która chciała grać na basie, ale przyjęto ją jako gitarzystkę prowadzącą, z powodu posiadania już przez zespół basistki oraz bardzo dobrych umiejętności Lity w zakresie gry na gitarze szściostrunowej[4]. Pod koniec roku 1975 skład zasiliła wokalistka Cherie Currie. Napisano dla niej przebój Cherry Bomb[5].
Wkrótce zespół opuściła Micki Steele. Po rekrutacji dwóch kolejnych basistek (żadna z nich nie przetrwała dłużej niż dwa tygodnie) znaleziono Jackie Fox i to ona została najsłynniejszą basistką Runaways[6].

The Runaways[edytuj]

Grupa w 1976 nagrała pierwszy krążek. Dziewczyny zdobyły wielką popularność między innymi w Japonii i Szwecji, ale w rodzinnym kraju nie były już tak popularne (uważano je za żart). Ich pierwszym przebojem był utwór Cherry Bomb, który zajął pierwsze miejsce list przebojów w Japonii, Skandynawii i Australii[7]. Dziewczyny ruszyły potem w trasę koncertową po Ameryce i Europie, odwiedzając między innymi Agora Ballroom w Cleveland (nagrano tam płytę Live at the Agora) oraz CBGB's w Nowym Jorku. Koncertowały wtedy z takimi zespołami jak Cheap Trick, Tom Petty and the Heartbreakers czy The Ramones.

Queens of Noise[edytuj]

Po nagraniu drugiego albumu w 1977, który miał cięższe brzmienie i bardziej rozbudowane utwory, Runaways ruszyły w drugą trasę koncertową po świecie, w trakcie której wydano krążek live nagrywany w Japonii. We współpracy nie pomagał im wrzeszczący i poniżający nastoletnie dziewczyny producent. To było głównym powodem nagłego odejścia Cherie Currie krótko po trasie koncertowej i powrocie do Stanów Zjednoczonych. Jeszcze w trakcie owej trasy zespół opuściła basistka Jackie Fox, co zmusiło Joan do chwilowego grania na basie[8].

Waitin' for the Night[edytuj]

Po koncertach zespół znalazł kolejną basistkę, Vicki Blue. W składzie: Joan Jett, główny wokal i gitara rytmiczna; Lita Ford, gitara prowadząca; Vicki Blue, gitara basowa; Sandy West, perkusja - The Runaways nagrały płytę "Waitin' for the Night", wydaną przez wytwórnię Mercury w całej Europie, ale poza Anglią, gdzie płyta została wydana przez wytwórnię Cherry Red. Krążek przedstawił bardziej punkowe brzmienia. Płyta zdobyła wysokie notowania w Szwecji i Belgii[9].

And Now... The Runaways[edytuj]

Krótko przed nagrywaniem ostatniej płyty "And Now... The Runaways" grupę opuściła Vicki Blue, co spowodowało, że partie basowe zostały zagrane przez Litę Ford. W dodatku grupa zakończyła współpracę z dotychczasowym menedżerem, zaczynając pracę z Johnem Alcockiem i zmieniając znacznie wizerunek[10]. Krążek wydany w 1978 zawierał m.in. cover Slade "Mama Weer All Crazee Now", oraz The Professionals - "Black Leather"[11]. Jeszcze zanim The Runaways się rozpadło, zespół znalazł ostatnią basistkę, Laurie McAllister[12]. Grupa rozpadła się z powodu różnic muzycznych - Joan Jett wolała grać punk i glam rock, za to Lita Ford i Sandy West chciały iść w kierunku heavy metalu.

Po rozpadzie zespołu dziewczyny zaczęły występować solo, a część przeszła do innych zespołów. Sandy West, Peggy Foster oraz Laurie McAllister grały w kilku zespołach, ale prawie bez echa. Najdłużej muzyką zajmowała się West, próbująca także kariery solowej – aż do swojej śmierci na raka płuc w 2006 roku zajmowała się muzyką rockową i metalową.

Jackie Fox po odejściu z The Runaways przestała zajmować się muzyką w ogóle - miała jeszcze traumę po presji popularności. Vicki Blue i Cherrie Currie próbowały swoich sił jako piosenkarki pop – założyły nawet swój własny zespół, ale nie odniosły większych sukcesów na scenie. Vicki współpracowała z innym kobiecym zespołem, należącym do części NWOBHM - Girlschool. Micki Steele – pierwsza basistka zespołu założyła potem The Bangles. Większość zna ją tylko dzięki The Bangles właśnie, mało kto wie, że była ona kiedyś członkinią Runaways.

Na szczycie utrzymały się jedynie gitarzystki – Joan Jett i Lita Ford, które do dzisiaj występują solo i to z dużym powodzeniem.

Lita Ford próbowała w 1982 roku reaktywować The Runaways, razem z Sandy West. Niestety, nie udało jej się to, ale nie poddała się i grała dalej na własną rękę. Współpracowała ona z wieloma innymi muzykami metalowymi – m.in. z Ozzym Osbournem, z którym później już po rozpoczęciu kariery solowej nagrała wspólnie balladę "Close My Eyes Forever", która stała się jej największym hitem. Warto wiedzieć, że menedżerem Lity była wtedy żona Ozzy'ego, Sharon.

Największą popularność zdobyła Joan Jett. Po rozpadzie The Runaways pojechała ona do Wielkiej Brytanii w celu poznania członków Sex Pistols. Wraz ze Stevem Jonesem i Paulem Cookiem nagrała kilka utworów, w tym także pierwotną wersję jej największego hitu, I Love Rock 'n' Roll. Współpracowali oni także z nią podczas nagrywania jej pierwszej solowej płyty, "Bad Reputation" (pierwotnie wydanej jako "Joan Jett" w 1980). W 1981 postanowiła założyć po raz kolejny zespół. Po znalezieniu muzyków wydała takie hity jak I Love Rock 'n' Roll, "Bad Reputation", cover The Runaways Cherry Bomb, cover Bruce'a Springsteena "Light Of Day", "Crimson And Clover" i "I Hate Myself For Loving You". Joan Jett wraz z The Blackhearts gra do dziś, a ich ostatnio wydaną płytą była "Unvarnished" (2013).

Muzycy[edytuj]

Ostatni skład
Byli członkowie
  • Kari Krome - śpiew (1975)
  • Micki Steele - gitara basowa, śpiew (1975)
  • Peggy Foster - gitara basowa (1976)
  • Cherie Currie - śpiew, instrumenty klawiszowe (1975-1977)
  • Jackie Fox - gitara basowa (1976-1977)
  • Vicki Blue - gitara basowa (1977-1978)
  • Ann Boleyn - gitara basowa, instrumenty klawiszowe (1976)

Dyskografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy