The Runaways

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy zespołu The Runaways. Zobacz też: The Runaways – film biograficzny oparty na historii tego zespołu, The Runaways - pierwszy album tego zespołu.
The Runaways
The Runaways logo.jpg
Rok założenia 5 sierpnia 1975[1]
Rok rozwiązania kwiecień 1979[1]
Pochodzenie Los Angeles,  Stany Zjednoczone
Gatunek hard rock[2], heavy metal, punk rock[3], glam rock[4], glam punk
Aktywność 1975-1979
Wytwórnia płytowa Mercury, Cherry Red, Raven, Rhino
Powiązania Joan Jett, Cherie Currie, Lita Ford, Jackie Fox, Sandy West, Kari Krome, Vicki Blue, Laurie McAllister, Venus and the Razorblades, Rodney Bingenheimer, Kim Fowley, The Ramones, Cheap Trick, Tom Petty and the Heartbreakers
Byli członkowie
Joan Jett
Cherie Currie
Lita Ford
Jackie Fox
Sandy West
Laurie McAllister
Micki Steele
Peggy Foster
Vicki Blue
Strona internetowa

The Runawaysamerykański, kobiecy zespół wykonujący muzykę proto punk i heavy metal w latach siedemdziesiątych. Były pierwszym kobiecym zespołem wykonującym muzykę rockową, który zdobył światową popularność[5].

Historia[edytuj]

Wczesne lata (1975-maj 1976)[edytuj]

Nastoletnia autorka tekstów Kari Krome poznała producenta Kima Fowleya na imprezie urodzinowej Alice Coopera w 1975[6][7]. Wkrótce Fowley podpisuje z nią kontrakt na pisanie utworów muzycznych. Krome opowiedziała producentowi o swojej idei "żeńskiego New York Dolls"[8][9].Wkrótce Fowley rozpoczął poszukiwania nastolatek chętnych do założenia zespołu. Szybko znaleziono perkusistkę Sandy West. W tym samym czasie do menadżera zgłosiła się gitarzystka Joan Jett, którą skontaktowano z West, aby dziewczyny zagrały ze sobą kilka prób.[10]
Na ogłoszenie opublikowane przez Fowleya w lokalnej gazecie odpowiedziała basistka Micki Steele, wtedy znana jeszcze jako Sue Steele[11]. Zespół w postaci tria muzycznego nagrało pierwsze demo, wydane dopiero po rozpadzie zespołu w 1993[12]. Oficjalny, pierwszy publiczny występ The Runaways odbył się 5 sierpnia 1975 i tą datę uznaje się za założenie grupy.
Niedługo później członkinie zespou poznały Litę Ford, która chciała grać na basie, ale przyjęto ją jako gitarzystkę prowadzącą, z powodu posiadania już przez zespół basistki oraz bardzo dobrych umiejętności Lity w zakresie gry na gitarze sześciostrunowej[1]. Pod koniec roku 1975 skład zasiliła wokalistka Cherie Currie. Napisano dla niej przebój Cherry Bomb[1]. Wkrótce zespół opuściła Micki Steele. Po rekrutacji dwóch kolejnych basistek (żadna z nich nie przetrwała dłużej niż dwa tygodnie) znaleziono Jackie Fox i to ona została najsłynniejszą basistką Runaways[1].

Rozwój zespołu i szczytowa popularność (czerwiec 1976-lipiec 1977)[edytuj]

Grupa w 1976 nagrała pierwszy krążek. The Runaways zdobyły wielką popularność między innymi w Japonii i Szwecji, ale w rodzinnym kraju nie były już tak popularne (uważano je za żart). Ich pierwszym przebojem był utwór Cherry Bomb, który zajął pierwsze miejsce list przebojów w Japonii, Skandynawii i Australii[1]. Dziewczyny ruszyły potem w trasę koncertową po Ameryce i Europie, odwiedzając między innymi Agora Ballroom w Cleveland (nagrano tam płytę Live at the Agora) oraz CBGB's w Nowym Jorku. Koncertowały wtedy z takimi zespołami jak Cheap Trick, Tom Petty and the Heartbreakers czy The Ramones.

Po nagraniu drugiego albumu w 1977, który miał cięższe brzmienie i bardziej rozbudowane utwory, Runaways ruszyły w drugą trasę koncertową po świecie, w trakcie której wydano krążek live nagrywany w Japonii.
W tym samym czasie Runaways osiągnęły szczytową popularność w kraju kwitnącej wiśni, stając się tam zespołem podobnym do The Beatles. Masowa histeria skierowana na zespół została nazwana przez członkinie właśnie Beatlemanią[13][14].
Jeszcze w trakcie owej trasy zespół opuściła basistka Jackie Fox, która nie wytrzymała presji popularności oraz niejakiego odrzucenia przez resztę grupy. To zmusiło Joan do chwilowego grania na basie[15][16][17].

Zmiana stylu muzycznego i wizerunku zespołu (sierpień 1977-1978)[edytuj]

Po koncertach w Japonii do zespołu zgłosiła się kolejna basistka, Vicki Blue, którą nazwano "kuzynką Lity Ford" ze względu na ich podobieństwo do siebie. Vicki trafiła na trudny czas w zespole - pozostałe członkinie często się kłóciły, a we współpracy nie pomagał im Kim Fowley, który był głównym prowokatorem sprzeczek między nimi. Jedna z kłótni pomiędzy Cherie Currie i Litą Ford, dotyczącej większej popularności wokalistki od samego zespołu oraz tego, że Cherie poświęcała większą uwagę swojej siostrze bliźniaczce niż zespołowi, doprowadziła do opuszczenia zespołu przez Currie w trakcie pierwszych prób nagrywania nowej płyty[18].

W nowym czteroosobowym składzie, w którym znalazła się Vicki Blue, a Joan Jett przejęła obowiązki wokalistki, The Runaways nagrały płytę Waitin' for the Night. Krążek przedstawił bardziej punkowe brzmienia. Płyta zdobyła wysokie notowania w Szwecji i Belgii, tak samo jak single School Days i Wasted[19].

Wizerunek zespołu w tamtym czasie znacznie odbiegał od tego przedstawianego na koncertach z ery albumów The Runaways i Queens Of Noise. Już sama okładka Waitin' for the Night pokazuje, że The Runaways stają się groźne i powoli wyzwalają się z "niewoli" Fowleya, który często narzucał nastolatkom w zespole, jak mają wyglądać i zachowywać się na scenie.

Ostatnia płyta i koniec działalności grupy (1978-kwiecień 1979)[edytuj]

rótko przed nagrywaniem ostatnej płyty "And Now... The Runaways" grupę opuściła Vicki Blue, co spowodował, że partie basowe zostały zagrane przez Litę Ford. W dodatku grupa zakończyła współpracę z dotychczasowym menedżerem, zaczynając pracę z Johnem Alcockiem i zmieniając znacznie wizerunek[1]. Krążek wydany w 1978 zawierał m.in. cover Slade "Mama Weer All Crazee Now", oraz The Professionals - "Black Leather"[20]. Jeszcze zanim The Runaways się rozpadło, zespół znalazł ostatnią basistkę, Laurie McAllister[21].

Grupa rozpadła się z powodu różnic muzycznych. Gitarzystka, wokalistka oraz dotychczasowa liderka zespołu Joan Jett chciała tworzyć muzykę w stylu punk/glam rock. Natomiast gitarzystka Lita Ford i perkusistka Sandy West wolały pisać utwory heavy metalowe[22].

Po rozpadzie zespołu[edytuj]

W latach osiemdziesiątych byłe członkinie zaczęły występować solo, a część przeszła do innych zespołów.

Cherie Currie[edytuj]

Cherie Currie tworzyła własną muzykę już po odejściu z zespołu w 1977, wydając płyty Beauty's Only Skin Deep w 1978 oraz Messin' With The Boys z siostrą bliźniaczką Marie w 1980. Następnie Currie została aktorką i rzeźbiarką posługującą się piłą maszynową, wracając do muzyki dopiero w ostatnich latach. Jej ostatnią płytą jest Reverie z 2015.

Joan Jett[edytuj]

Największą popularność spośród byłych członkiń The Runaways zdobyła właśnie Joan Jett. Po rozpadzie The Runaways pojechała ona do Wielkiej Brytanii w celu poznania członków Sex Pistols. Wraz ze Stevem Jonesem i Paulem Cookiem nagrała kilka utworów, w tym także pierwotną wersję jej największego hitu, I Love Rock 'n' Roll. Współpracowali oni także z nią podczas nagrywania jej pierwszej solowej płyty, Bad Reputation (pierwotnie wydanej jako Joan Jett w 1980). W 1981 postanowiła założyć po raz kolejny zespół. Po znalezieniu muzyków wydała takie hity jak I Love Rock 'n' Roll, Bad Reputation, cover The Runaways Cherry Bomb, cover Bruce'a Springsteena Light Of Day, Crimson And Clover i I Hate Myself For Loving You. Joan Jett wraz z The Blackhearts gra do dziś, a ich ostatnio wydaną płytą była Unvarnished (2013).

Lita Ford[edytuj]

Lita Ford próbowała w 1982 roku reaktywować The Runaways, razem z Sandy West. Niestety, nie udało jej się to, ale nie poddała się i grała dalej na własną rękę. Współpracowała ona z wieloma innymi muzykami metalowymi – m.in. z Ozzym Osbournem, z którym później już po rozpoczęciu kariery solowej nagrała wspólnie balladę "Close My Eyes Forever", która stała się jej największym hitem.

Jackie Fox[edytuj]

Jackie Fox po odejściu z The Runaways miała jeszcze traumę po presji popularności. Mimo to angażowała się w kilka mało znanych projektów muzycznych, by potem podjąć studia w kierunku prawnym.

Sandy West[edytuj]

Sandy West brała udział w próbach reaktywacji Runaways razem z Litą Ford na początku lat osiemdziesiątych. Potem zajęła się karierą solową aż do swojej śmierci w 2006 roku.

Pozostałe członkinie[edytuj]

Micki Steele, pierwsza basistka zespołu, na początku lat 80. założyła The Bangles, popowy żeński zespół znany z takich hitów jak Walk Like An Egyptian, Manic Monday oraz Eternal Flame.

Vicki Blue, basistka zespołu z ery albumu Waitin' for the Night, została reżyserką. Stworzyła ona pierwszy film dokumentalny o The Runaways - Edgeplay: A Film About The Runaways[23]. Wyreżyserowała także film przestawiający historię Suzi Quatro, Naked Under Leather[24].

Muzyka[edytuj]

Grupa tworzyła muzykę z pogranicza klasycznego rock 'n' rolla, punka[25] i heavy metalu inspirowanego glam rockiem[26] - tak zwany glam punk/protopunk. Przyjaciółka i autorka tekstów zespołu, Kari Krome, jeszcze na samym początku zespołu stwierdziła, że "chce, by The Runaways były żeńskimi Stonesami/New York Dolls"[27].

Byli członkowie[edytuj]

Ostatni skład
Byli członkowie
  • Kari Krome - śpiew (1975)
  • Micki Steele - gitara basowa, śpiew (1975)
  • Peggy Foster - gitara basowa (1976)
  • Cherie Currie - śpiew, instrumenty klawiszowe (1975-1977)
  • Jackie Fox - gitara basowa (1976-1977)
  • Vicki Blue - gitara basowa (1977-1978)
  • Ann Boleyn - gitara basowa, instrumenty klawiszowe (1976)

Dyskografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy