The Ultimate Fighter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

The Ultimate Fighter – amerykańskie reality show promujące mieszane sztuki walki (MMA). Producentem była amerykańska telewizja Spike TV (do czternastego sezonu) oraz organizacja Ultimate Fighting Championship (UFC). Program pokazuje treningi i walki profesjonalnych zawodników MMA, żyjących razem w Las Vegas. Nagrodą dla zwycięzcy jest kontrakt w najbardziej prestiżowej organizacji MMA na świecie - UFC. Pierwszy sezon (The Quest Begins) został wyemitowany 17 stycznia 2005 roku. Do tej pory odbyło się dwadzieścia trzy sezony programu, po dwa w roku kalendarzowym oraz dziewięć międzynarodowych edycji. W każdym sezonie występowali zawodnicy jednej lub dwóch kategorii wagowych. Aktualnie program jest nadawany w telewizji Fox Sports 1 oraz na platformie internetowej UFC Fight Pass, zaś od dwudziestego pierwszego sezonu również w Polsce na kanale Extreme Sports Channel[1].

Finałowa walka w pierwszym sezonie pomiędzy Forrestem Griffinem i Stephanem Bonnarem została obejrzana przez miliony widzów i przyczyniła się do popularyzacji mieszanych sztuk walki w całych Stanach Zjednoczonych. Została ona również uznana przez fachowy portal sherdog.com za drugą, po pojedynku Maurício Ruy z Antônio Rogério Nogueirą (PRIDE FC), najlepszą walkę MMA na świecie w 2005 roku[2].

Czterech zwycięzców programu zostało później mistrzami UFC (Forrest Griffin, Rashad Evans, Matt Serra i Michael Bisping). Nagrodą za zwycięstwo w dwudziestej edycji było inauguracyjne mistrzostwo UFC w wadze słomkowej kobiet[3].

Nagrody dla zwycięzców[edytuj]

Zwycięzcy pierwszych trzech sezonów otrzymali sześciocyfrowe kontrakty na walki w UFC. Kontrakty te gwarantowały jeden rok walk z możliwością przedłużenia na kolejne dwa lata. W każdym roku zwycięzca miał toczyć trzy walki i zarabiać:pierwszego roku- gwarantowane 12 000$ oraz dodatkowe 12 000$ za zwycięstwo (maksymalnie 24 000$ za walkę). W drugim roku stawka za walkę wzrastała do 16 000$ za walkę oraz ewentualnie dodatkowe 16 000$ za zwycięstwo (maksymalnie 32 000$ za walkę). Natomiast w trzecim roku za walkę gwarantowane było 22 000$, plus dodatkowe 22 000$ za ewentualne zwycięstwo (maksymalnie 44 000$ za walkę). Podsumowując, zwycięzca TUF który wygrał wszystkie dziewięć walk mógł zarobić łącznie 300 000$, ale tylko 150 000$ było gwarantowane (przez trzy lata, jeśli zawodnik stoczy dziewięć walk). Niektórzy uczestnicy TUF, mimo iż nie wygrali sezonu, to dzięki dobrej postawie, również otrzymali kontrakty z UFC, jednakże, już nie tak atrakcyjne finansowo.

Zwycięzcy[edytuj]

Sezon Zwycięzca (kat. wagowa) Trener/Zespół
1. (2005) Diego Sanchez (średnia)
Forrest Griffin (półciężka)
Chuck Liddell
2. (2005) Joe Stevenson (półśrednia)
Rashad Evans (półciężka)
Matt Hughes
Rich Franklin
3. (2006) Kendall Grove (średnia)
Michael Bisping (półciężka)
Tito Ortiz
4. (2006) Matt Serra (półśrednia)
Travis Lutter (średnia)
Team Mojo
Team No Love
5. (2007) Nate Diaz (lekka) Jens Pulver
6. (2007) Mac Danzig (półśrednia) Matt Hughes
7. (2008) Amir Sadollah (średnia) Forrest Griffin
8. (2008) Efrain Escudero (lekka)
Ryan Bader (półciężka)
Antônio Rodrigo Nogueira
9. (2009) Ross Pearson (lekka)
James Wilks (półśrednia)
Michael Bisping
10. (2009) Roy Nelson (ciężka) Rashad Evans
11. (2010) Court McGee (średnia) Chuck Liddell
12. (2010) Jonathan Brookins (lekka) Georges St-Pierre
13. (2011) Tony Ferguson (półśrednia) Brock Lesnar
14. (2011) John Dodson (kogucia)
Diego Brandão (piórkowa)
Jason Miller
Michael Bisping
15. (2012) Michael Chiesa (lekka) Urijah Faber
16. (2012) Colton Smith (półśrednia) Roy Nelson
17. (2013) Kelvin Gastelum (średnia) Chael Sonnen
18. (2013) Chris Holdsworth (kogucia)
Julianna Peña (kogucia kobiet)
Miesha Tate
19. (2014) Eddie Gordon (średnia)
Corey Anderson (półciężka)
Frankie Edgar
20. (2014) Carla Esparza (słomkowa) Anthony Pettis
21. (2015) Kamaru Usman (półśrednia) Blackzilians
22. (2015) Ryan Hall (lekka) Urijah Faber
23. (2016) Tatiana Suarez (słomkowa)
Andrew Sanchez (półciężka)
Cláudia Gadelha

Międzynarodowe edycje[edytuj]

Sezon Zwycięzca (kat. wagowa) Trener/Zespół
TUF: Brazil (2012) Rony Jason (piórkowa)
Cezar Ferreira (średnia)
Wanderlei Silva
Vitor Belfort
TUF: The Smashes (2012) Norman Parke (lekka)
Robert Whittaker (półśrednia)
Ross Pearson
George Sotiropoulos
TUF: Brazil 2 (2013) Leonardo Santos (półśrednia) Antônio Rodrigo Nogueira
TUF: China (2013-2014) Ning Guangyou (piórkowa)
Zhang Lipeng (półśrednia)
Tiequan Zhang
TUF: Nations: Canada vs. Australia (2014) Chad Laprise (półśrednia)
Elias Theodorou (średnia)
Patrick Côté
TUF: Brazil 3 (2014) Warlley Alves (średnia)
Antônio Carlos Júnior (ciężka)
Chael Sonnen
Wanderlei Silva
TUF: Latin America (2014) Alejandro Pérez (kogucia)
Yair Rodríguez (piórkowa)
Cain Velasquez
TUF: Brazil 4 (2015) Reginaldo Vieira (kogucia)
Glaico França (lekka)
Anderson Silva
Maurício Rua
TUF: Latin America 2 (2015) Enrique Barzola (lekka)
Erick Montaño (półśrednia)
Efrain Escudero
Kelvin Gastelum

Trenerzy[edytuj]

Oprócz sezonu drugiego, czwartego, jedenastego, trzynastego, piętnastego, brazylijskiego, szesnastego i dwudziestego pierwszego po wyłonieniu zwycięzcy programu, następowała walka pomiędzy trenerami obydwu drużyn. Odbyły się walki:

Sezon Gala Zwycięzca Przegrany Rozstrzygnięcie
1 UFC 52 Chuck Liddell Randy Couture KO runda 1
3 UFC 61 Tito Ortiz Ken Shamrock TKO runda 1
5 TUF 5 Finale B.J. Penn Jens Pulver Poddanie (duszenie zza pleców) runda2
6 UFC 98 Matt Hughes Matt Serra Jednogłośna decyzja sędziów
7 UFC 86 Forrest Griffin Quinton Jackson Jednogłośna decyzja sędziów
8 UFC 92 Frank Mir Antônio Rodrigo Nogueira TKO runda 2
9 UFC 100 Dan Henderson Michael Bisping KO runda 2
10 UFC 114 Rashad Evans Quinton Jackson Jednogłośna decyzja sędziów
11 UFC 115 Rich Franklin Chuck Liddell KO runda 1
12 UFC 124 Georges St-Pierre Josh Koscheck Jednogłośna decyzja sędziów
14 TUF 14 Finale Michael Bisping Jason Miller TKO runda 3
Smashes UFC on FX Ross Pearson George Sotiropoulos TKO runda 3
17 UFC 159 Jon Jones Chael Sonnen TKO runda 1
Brazil 2 UFC on Fuel TV Fabricio Werdum Antônio Rodrigo Nogueira Poddanie (dźwignia na łokieć) runda 2
18 UFC 168 Ronda Rousey Miesha Tate Poddanie (dźwignia na łokieć) runda 3
Nations TUF Nations Finale Patrick Côté Kyle Noke Jednogłośna decyzja sędziów
19 TUF 19 Finale Frankie Edgar B.J. Penn TKO runda 3
20 UFC 181 Anthony Pettis Gilbert Melendez Poddanie (duszenie gilotynowe) runda 2
Latin America UFC 188 Fabricio Werdum Cain Velasquez Poddanie (duszenie gilotynowe) runda 2
23 TUF 23 Finale Joanna Jędrzejczyk Cláudia Gadelha Jednogłośna decyzja sędziów

W sezonie drugim trenerzy Rich Franklin i Matt Hughes nie zmierzyli się ze sobą z powodu występowania w różnych kategoriach wagowych. W sezonie czwartym (w odróżnieniu od innych sezonów) zawodnicy szkoleni byli przez wielu trenerów zapraszanych w charakterze „gości” i ostatecznie nie doszło do żadnej "walki trenerów”. W sezonie jedenastym walka pomiędzy trenerami Tito Ortizem i Chuck Lidellem została odwołana z powodu kontuzji karku Ortiza. Natomiast w sezonie trzynastym, trenerzy Brock Lesnar i Junior dos Santos nie zmierzyli się ze sobą gdyż, Lesnar nabawił się zapalenia uchyłków jelit[4]. Starcie trenerów z piętnastego sezonu między Dominickiem Cruzem a Urijah Faberem zostało odwołane z powodu kontuzji Cruza (zerwanie więzadła krzyżowego)[5]. W finale inauguracyjnej brazylijskiej edycji TUF'a mieli się ze sobą zmierzyć Vitor Belfort i Wanderlei Silva lecz ten pierwszy doznał kontuzji dłoni[6], zaś w szesnastej edycji Shane Carwin uległ kontuzji kolana przed starciem z Royem Nelsonem[7].

W dwudziestym pierwszym sezonie pierwszy raz w historii programu do reality show zakwalifikował się Polak Marcin Wrzosek (nie licząc Krzysztofa Soszyńskiego reprezentującego Kanadę) który w pierwszym dniu przebrnął eliminację poddając rywala w 1. rundzie[8]. Wrzosek znalazł się w drużynie Europejczyków prowadzonej przez Conora McGregora. Wrzosek ostatecznie doszedł do półfinału, gdzie uległ Brytyjczykowi Saulowi Rogersowi[9], lecz mimo odpadnięcia z programu otrzymał angaż w organizacji[10].

Mistrzyni wagi słomkowej Joanna Jędrzejczyk została ogłoszona główną trenerką w dwudziestym trzecim sezonie, zaś drużyny przeciwnej Brazylijka Cláudia Gadelha[11].

Przypisy