Them Bones

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Them Bones
Singel zespołu Alice in Chains
z albumu Dirt
Strona B zobacz listę
Wydany 8 września 1992
Nagrywany 27 kwietnia–29 lipca 1992 w Eldorado Recording Studios, Burbank oraz One on One Studios, Los Angeles[1]
Gatunek heavy metal[2]grunge[3]
Długość 2:30
Wydawnictwo Columbia
Producent Dave Jerden
Format singel CD7”12”
Autor Jerry Cantrell
Singel po singlu

Them Bones” – drugi singel amerykańskiego zespołu muzycznego Alice in Chains, promujący opublikowany we wrześniu 1992 album studyjny Dirt. Czas trwania utworu wynosi 2 minuty i 30 sekund, co czyni go, prócz „Untitled” (0:43), najkrótszą kompozycją wchodzącą w skład płyty. Autorem tekstu i kompozytorem jest Jerry Cantrell.

Analiza[edytuj | edytuj kod]

Tekst do „Them Bones” był „muzyczną terapią” dla Cantrella

Jerry Cantrell w rozmowie z brytyjskim miesięcznikiem „Metal Hammer” odniósł się do interpretacji tekstu: „Ten utwór jest pełen emocji. Mówi o kwestii własnej śmierci oraz o tym, że trzeba sobie zdawać sprawę, iż nie żyje się wiecznie i zejście z tego świata jest nieuniknione. Śmierć jest przerażająca, ale od czasu do czasu należy z tym problemem stanąć twarzą w twarz. «Them Bones» miał mi pomóc oswoić się ze śmiercią”[4]. W wywiadzie dla „Guitar School” muzyk przyznał: „Piosenka właściwie przypomina mi brzmienie «We Die Young», jest w niej naprawdę silny riff. Wielu ludzi ma kłopoty z odbiorem naszych tekstów, bo one nie są najłatwiejsze, są szorstkie, nieprzyjemne jak właśnie «Them Bones». Numer ten tak naprawdę nie traktuje o śmierci i umieraniu, raczej o radzeniu sobie z resztą czasu, jaka pozostała ci w życiu, kiedy koniec jest już bliski. To bardzo smutna rzecz, kiedy zdajesz sobie sprawę, że nie będziesz trwał wiecznie. Powinieneś próbować zrobić tyle rzeczy, ile tylko można, w czasie, który jest ci dany. To moja recepta na życie”[5]. Cantrell podkreślił, że była to dla niego „muzyczna terapia”[6].

„Them Bones” został skomponowany w niskim strojeniu D, obniżonym o pół tonu w dół[6], według schematu Db-Ab-Db-Gb-Bb-Eb[7]. Charakteryzuje się on chromatycznością i jest zagrany w metrum 7/8, z wyjątkiem refrenu, gdzie jest to 4/4[8]. Przy stosowaniu nieparzystego metrum, Cantrell na łamach „Guitar World” przyznał, że nie przywiązywał do tego szczególnej wagi. Stwierdził, że po prostu przychodzi mu to w sposób naturalny[9]. Główny riff muzyk skomponował w trakcie trwania Clash of the Titans w 1991[10]. Charakterystyczne okrzyki Layne’a Staleya w początkowej sekwencji utworu, zostały zaimprowizowane przez wokalistę podczas pracy w studiu[11]. „Them Bones” cechuje się także zharmonizowanymi liniami wokalnymi Staleya i Cantrella, które występują głównie w zwrotkach oraz agresywnym i dynamicznym brzmieniem, połączonym z solową grą Cantrella[10].

Teledysk[edytuj | edytuj kod]

Koncept fabuły teledysku Rocky Schenck napisał 5 sierpnia 1992[12]. Przed rozpoczęciem realizacji, przeszedł on kilka modyfikacji. Zdjęcia rozpoczęto 18 sierpnia w Raleigh Studios, mieszącym się przy 5300 Melrose Avenue w Hollywood na terenie Los Angeles[12]. „Aby wizualnie podkreślić agresywność piosenki, chciałem, by ruchy kamery były ekstremalnie przyspieszone – szybciej niż można było osiągnąć przy użyciu zwykłego żurawia. Aby móc osiągnąć ten efekt, zsynchronizowałem ruchy warg muzyków i odtwarzałem ich instrumenty w zwolnionym tempie do utworu, który także był odtwarzany w zwolnionym tempie, z prędkością 12 klatek na sekundę. Następnie przenosiliśmy nagrany film z prędkością 24 klatek na sekundę, podwajając prędkość poruszania kamery i sprawiając, że występ zespołu nagrywany był z normalną prędkością” – wspominał reżyser[13]. Edycją wideoklipu zajął się Joe Torcello, a procesem produkcji David Naylor. Zdaniem Schencka teledysk do „Them Bones” był „skomplikowany i trudny technicznie” w realizacji[12].

Fabuła przedstawia członków zespołu wykonujących utwór w jaskini znajdującej się pod Ziemią. Często ukazywane są sceny kałuży w której odbija się twarz śpiewającego Staleya oraz walczących bądź zjadających się wzajemnie zwierząt[14]. Wideoklip dostępny jest na kompilacji Music Bank: The Videos (1999)[14].

Wydanie[edytuj | edytuj kod]

„Them Bones” został opublikowany na singlu 8 września 1992 nakładem wytwórni Columbia. 8 marca 1993 singel z utworem ukazał się na rozszerzonej wersji, zawierającej dodatkowo kompozycje „We Die Young”, „Got Me Wrong” i „Am I Inside”, w Wielkiej Brytanii[15].

„Them Bones” w późniejszym czasie został zamieszczony na czterech kompilacyjnych albumach – Nothing Safe: Best of the Box[16], Music Bank (1999)[17], Greatest Hits (2001)[18] oraz The Essential Alice in Chains (2006)[19]. W grudniu 2000 koncertowa wersja utworu, zarejestrowana 2 lipca 1996 w Kiel Center w Saint Louis, weszła w skład kompozycji zawartych na płycie Live[20].

Odbiór[edytuj | edytuj kod]

Krytyczny[edytuj | edytuj kod]

Winylowa wersja singla

Ned Raggett z AllMusic przyznał, że „«Them Bones» jest to krótki utwór skoncentrowany i nieustępliwy, o potężnej mocy gitarowych riffów”. Autor porównał go do równie agresywnego i dynamicznego „We Die Young”, podkreślając przy tym, że „jeszcze bardziej imponujące było jak prowadzenie melodii wzrasta zamiast opadać, ale dzięki swej brutalnej sile i unikalnemu zduszonemu akcentowi Staleya, wciąż brzmi jak marsz śmierci”[21]. Ric Albano z magazynu „Classic Rock” wyróżnił kompozycję, pisząc: „W jednej chwili wybuchowy początek. Piosenka buduje napięcie poprzez kolejne wersy[22]. Jeff Gilbert z „Guitar World” przyznał, że „otwierający «Them Bones» charakteryzuje się „burzącym i kapitalnym akordem[23]. Don Kyle na łamach brytyjskiego „Kerrang!” opisał go jako „krótki, ostry wstrząs podobny do «We Die Young»”[24]. Chad Childers z Loudwire określił „Them Bones” mianem jednego z najlepszych utworów w dorobku zespołu, zaznaczając jednocześnie charakterystyczny śpiew Staleya i agresywne partie gitar Cantrella[25]. Michael Christopher z PopMatters napisał o kompozycji: „Dwie i pół minuty wściekłego krzyku i opatentowanej harmonizacji między Staleyem i Cantrellem i wręcz nieustające ciężkie riffy”[26].

Komercyjny[edytuj | edytuj kod]

17 października 1992 „Them Bones” zadebiutował na 32. lokacie w notowaniu Album Rock Tracks[27]. 21 listopada, po sześciu tygodniach, uplasował się na 24. miejscu[27]. Łącznie notowany był przez dziewięć tygodni[27]. 28 listopada singel osiągnął 30. lokatę Modern Rock Tracks[28]. Został odnotowany również na listach w Australii, gdzie uplasował się na 93. miejscu[29]. W Wielkiej Brytanii kompozycja dotarła do Top 30. na listach przebojów[30].

Wykorzystanie utworu[edytuj | edytuj kod]

W 1994 „Them Bones” został użyty w angielskiej wersji Street Fighter II: The Animated Movie[31]. W 2001 kompozycja weszła w skład ścieżki dźwiękowej gry wyścigowej ATV Offroad Fury[32]. Dwa lata później, wraz z „Would?”, „Them Bones” został użyty w grze True Crime: Streets of LA[33]. W 2004 kompozycja została wykorzystana w filmie dokumentalnym Ujarzmić fale w sekcji o surfingowaniu[34]. W tym samym roku „Them Bones” wszedł w skład Grand Theft Auto: San Andreas, gdzie można go usłyszeć w Radiu X[35]. Także w 2006 „Them Bones” wszedł w skład listy Guitar Hero II[36]. W 2010 kompozycja została wykorzystana w grze Madden NFL 10[37]. W październiku 2017 singel, będąc częścią zestawu Alice In Chains Pack 03, został udostępniony jako zawartość do pobrania na platformy Xbox One i PlayStation 4 dla gry Rock Band 4[38].

Zestawienia[edytuj | edytuj kod]

W 2011 witryna gibson.com sklasyfikowała utwór na 39. pozycji zestawienia „50 najlepszych metalowych utworów”. Autor Sean Patrick Dooley napisał, że jest to „metalowe arcydzieło”[39]. Michael Danaher z magazynu „Paste” umieścił kompozycję na 16. lokacie rankingu „50 najlepszych grunge’owych utworów w historii”. Swój wybór argumentował: „Skowyt Staleya z mięsistymi metalowymi riffami Cantrella, to zapowiedź czegoś wielkiego”[3].

Rok Tytuł Publikacja Pozycja
2011 „50 najlepszych metalowych utworów”[39] gibson.com 39
2014 „50 najlepszych grunge’owych utworów w historii”[3] Paste 16

Utwór na koncertach[edytuj | edytuj kod]

„Them Bones” po raz pierwszy został wykonany na żywo 27 sierpnia 1992 podczas koncertu w The Evergreen State College na terenie miasta Olympia[40], w ramach przedpremierowej mini trasy Shitty Cities Tour[41], poprzedzającej tournée Down in Your Hole Tour. W trakcie jego trwania, zespół swoje występy rozpoczynał od „Them Bones”[40]. Od momentu reaktywacji zespołu w 2005, utwór regularnie prezentowany jest podczas koncertów[40].

Lista utworów na singlu[edytuj | edytuj kod]

singel CD (CSK 4769):

Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.„Them Bones”Jerry Cantrell2:30

singel CD (COL 658450 2):

Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.„Them Bones”Cantrell2:30
2.Bleed the FreakCantrell4:01
3.„It Ain’t Like That”Cantrell • Mike Starr • Sean Kinney4:37
11:08

singel CD (31-659090-7):

Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.„Them Bones”Cantrell2:30
2.We Die YoungCantrell2:32
05:02

winyl 7” (ARIC – 157):

Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.„Them Bones”Cantrell2:30

winyl 12” (XPR 1848):

Strona A:

Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.„Them Bones”Cantrell2:30

Strona B:

Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.Down in a HoleCantrell5:38
2.Would?Cantrell3:27
09:05

singel CD (659090 2)[a]:

Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.„Them Bones”Cantrell2:30
2.We Die YoungCantrell2:32
3.Got Me WrongCantrell4:12
4.„Am I Inside”Layne Staley • Cantrell5:09
14:23

winyl 12” (659090 6):

Strona A:

Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.„Them Bones”Cantrell2:30
2.We Die YoungCantrell2:32
05:02

Strona B:

Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.Got Me WrongCantrell4:12
2.„Am I Inside”Staley • Cantrell5:09
09:21

Personel[edytuj | edytuj kod]

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[42]:

Alice in Chains

Produkcja

Notowania[edytuj | edytuj kod]

Lista (1992–1993) Pozycja
Album Rock Tracks (Stany Zjednoczone)[27] 24
European Hot 100 (Europa)[43] 76
Modern Rock Tracks (Stany Zjednoczone)[28] 30
Official Singles Chart Top 75 (Wielka Brytania)[30] 26
Top 100 Singles (Irlandia)[30] 22
Top 50 Singles (Australia)[29] 93

Interpretacje[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Singel wydany w Wielkiej Brytanii 8 marca 1993[15].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. de Sola 2015 ↓, s. 168, 179.
  2. Nick Bowcott. Seattle Do Nicely. „Guitarist”, s. 123–124, 127–130, kwiecień 1993. ISSN 09537023. 
  3. a b c Michael Danaher. The 50 Best Grunge Songs. „Paste”. ISSN 1540-3106 (ang.). [dostęp 2016-12-08]. [zarchiwizowane z adresu 2015-10-31]. 
  4. Own Words. „Metal Hammer”, s. 20, czerwiec 1993. ISSN 0955-1190. 
  5. Jeff Kitts. Primecuts. „Guitar School”, s. 12, 40, maj 1994. ISSN 1058-0220. 
  6. a b Vic Garbarini. The Chungemaster. „Guitar”, s. 25–27, 29–32, listopad 1992. ISSN 0738-937X. 
  7. Steve Gorenberg. Man at the Top. „Guitar”, s. 76–78, 80, 82, 84, 106, marzec 1994. ISSN 0738-937X. 
  8. Nicole Biamonte: Pop-Culture Pedagogy in the Music Classroom. Scarecrow Press, 2010, s. 66. ISBN 978-0810876637. (ang.)
  9. Marc Weingarten. Unchained. „Guitar World”, s. 40–42, 44, czerwiec 1998. ISSN 1045-6295. 
  10. a b Vic Garbarini. Spare Chunge. „Guitar”, s. 68–70, 72–73, 130, luty 1993. ISSN 0738-937X. 
  11. de Sola 2015 ↓, s. 176.
  12. a b c de Sola 2015 ↓, s. 180.
  13. de Sola 2015 ↓, s. 180–181.
  14. a b Poligrafia dołączona do albumu Music Bank: The Videos; wyd. Sony, nr kat. CVD 50208.
  15. a b Martin C. Strong: The Great Rock Discography. Giunti, 1998, s. 87. ISBN 88-09-21522-2. (ang.)
  16. Poligrafia dołączona do albumu Nothing Safe: Best of the Box; wyd. Columbia, nr kat. CK 63649.
  17. Poligrafia dołączona do albumu Music Bank; wyd. Columbia, nr kat. CK 69584.
  18. Poligrafia dołączona do albumu Greatest Hits; wyd. Columbia, nr kat. CK 85922.
  19. Poligrafia dołączona do albumu The Essential Alice in Chains; wyd. Columbia, nr kat. 82796 92090 2.
  20. Charles R. Cross. Live. „Guitar World”, s. 37, luty 2001. ISSN 1045-6295. 
  21. Ned Raggett: Them Bones (ang.). AllMusic. [dostęp 2009-02-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-07-08)].
  22. Ric Albano. Dirt by Alice in Chains. „Classic Rock”. ISSN 1464-7834 (ang.). [dostęp 2017-12-06]. [zarchiwizowane z adresu 2014-06-04]. 
  23. Jeff Gilbert. Rain Man. „Guitar World”, s. 29–37, styczeń 1993. ISSN 1045-6295. 
  24. Don Kyle. The Brutal Truth. „Kerrang!”, s. 412, 3 października 1992. ISSN 0262-6624. 
  25. Chad Childers: 10 Best Alice in Chains Songs (ang.). Loudwire. [dostęp 2015-01-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-12-19)].
  26. Michael Christopher: Alice in Chains: Dirt (ang.). PopMatters. [dostęp 2015-01-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-08)].
  27. a b c d Alice in Chains – Chart History – Mainstream Rock Songs (ang.). Billboard. [dostęp 2015-01-15].
  28. a b Alice in Chains – Chart History – Alternative Songs (ang.). Billboard. [dostęp 2015-01-15].
  29. a b Ryan Gavin: Australia’s Music Charts 1988–2010. Mt. Martha, VIC, Moonlight Publishing, 2011. (ang.)
  30. a b c David Roberts: Guinness Book of British Hit Singles & Albums, 19th edition. HIT Entertainment, 2006. ISBN 1-904994-10-5. (ang.)
  31. Chris McGovan. ‘Laserdisc Spectacular’ To Celebrate Format In L.A.. „Billboard”, s. 58, 24 lutego 1996. ISSN 0006-2510. 
  32. ATV Offroad Fury Soundtrack (ang.). [dostęp 2018-12-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-12-07)].
  33. Buzzcuts. „Los Angeles”, s. 27, lipiec 2004. ISSN 1522-9149. 
  34. Riding Giants – Original Soundtrack (ang.). AllMusic. [dostęp 2018-12-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-08-26)].
  35. GTA San Andreas: Soundtrack (ang.). [dostęp 2011-09-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-14)].
  36. Lamb of God, Avenged Sevenfold, Alice in Chains Added To Guitar Hero II (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2016-07-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-07-07)].
  37. Black Sabbath, Iron Maiden, Judas Priest Featured On Madden NFL 10 Soundtrack (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2016-07-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-07-07)].
  38. Buy Alice In Chains Pack 03 (ang.). Microsoft. [dostęp 2019-04-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-07)].
  39. a b Gibson.com’s Top 50 Metal Songs of All Time (ang.). [dostęp 2015-01-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-01-17)].
  40. a b c Them Bones by Alice in Chains (ang.). setlist.fm. [dostęp 2011-05-12].
  41. de Sola 2015 ↓, s. 182.
  42. Poligrafia dołączona do albumu Dirt; wyd. Columbia, nr kat. CK 52475.
  43. Eurochart Hot 100 Singles. „Music & Media”, s. 19, 3 kwietnia 1993. OCLC 29800226. 
  44. Poligrafia dołączona do albumu As Rapture Comes; wyd. Century Media, nr kat. 8311-2.
  45. Poligrafia dołączona do albumu Mirror Palace; wyd. Scarlet, nr kat. SC 133-2.
  46. Poligrafia dołączona do minialbumu Clawing; wyd. Deathwish Inc., nr kat. DWI61.
  47. Axl Rosenberg: Suicide Silence Gonna End Up a Big Ole Pile of „Them Bones” (ang.). [dostęp 2015-01-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-03-05)].
  48. Poligrafia dołączona do singla Them Bones & This Inner Soil; wyd. Lupus Lounge, nr kat. WOLF 039.
  49. Poligrafia dołączona do albumu Lions & Lambs; wyd. Heart of Steel Records, nr kat. MCCD233.
  50. Watch Linkin Park’s Chester Bennington Sing Alice in Chains, Guns N’ Roses, Black Sabbath Classics (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2016-07-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-07-08)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]