Theodor von Sickel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Theodor von Sickel (1826-1908)

Theodor von Sickel (ur. 18 grudnia 1826 w Aken, zm. 21 kwietnia 1908 w Meran) – niemiecko-austriacki historyk. Specjalizował się w historii europejskiej wczesnego średniowiecza, jest uważany za twórcę nowoczesnej dyplomatyki.

W 1850 roku uzyskał doktorat na Uniwersytecie w Halle oraz École nationale des chartes w Paryżu. W 1857 roku został mianowany profesorem na Uniwersytecie Wiedeńskim, w latach 1869 1891 był dyrektorem Instytut Austriackich Badań Historycznych, specjalizującym się w dodatkowych dziedzinach nauk pomocniczych historii, takich jak badania historyczne paleografii i chronologii dyplomów (dyplomatyki – krytycznego badania dokumentów)[1]. Został uznany za twórcę tej ostatniej dziedziny. Jego staranne i fachowe opracowanie wielu średniowiecznych dokumentów, w tym ponad 1300 dokumentów królewskich z X wieku, cieszą się najwyższym uznaniem[2].

W 1875 roku został członkiem Monumenta Germaniae Historica i w latach 1897-1908 był prezesem Bawarskiej Akademii Nauk. W 1881 roku założył Austriacki Instytut Historyczny w Rzymie. Był jego dyrektorem do 1901 roku[2].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Beiträge zur Diplomatik, 8 tomów, 1861–1882
  • Acta regum et imperatorum Karolinorum digesta et ennarata, 2 tomy
  • Diplomata regum et imperatorum Germaniae, 2 tomy
  • Kaiserurkunden in Abbildungen, 11 części w latach 1890-1891 (współautor: Heinrich von Sybel)
  • Römische Berichte, 5 tomów, 1895-1901

Przypisy[edytuj | edytuj kod]