Thermidor (1909)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Thermidor (Q57)
Ilustracja
Bliźniak „Thermidora” – „Pluviôse” w 1913 r.
Klasa okręt podwodny
Typ Pluviôse
Historia
Stocznia Arsenal de Cherbourg
Położenie stępki 1906
Wodowanie 3 lipca 1909
 Marine nationale
Wejście do służby 1910
Wycofanie ze służby 1919
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu

398 ton
550 t
Długość 51,1 m
Szerokość 4,9 m
Zanurzenie 3 m
Zanurzenie testowe 40 m
Rodzaj kadłuba dwukadłubowy
Napęd
2 silniki parowe potrójnego rozprężania, 2 kotły, łączna moc 700 KM
2 silniki elektryczne o łącznej mocy 450 KM
2 śruby
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu

12 węzłów
8 w.
Zasięg powierzchnia: 1500 Mm przy 9 w.
zanurzenie: 50 Mm przy 5 w.
Uzbrojenie
8 torped
Wyrzutnie torpedowe 7 × 450 mm (1 wewnętrzna na dziobie, 6 zewnętrznych)
Załoga 24

Thermidor (Q57)francuski oceaniczny okręt podwodny z okresu I wojny światowej, siódma zamówiona jednostka typu Pluviôse. Została zwodowana 3 lipca 1909 roku w stoczni Arsenal de Cherbourg, a do służby w Marine nationale weszła w 1910 roku. Okręt został skreślony z listy floty w końcu 1919 roku.

Projekt i dane taktyczno–techniczne[edytuj | edytuj kod]

„Thermidor” zamówiony został na podstawie programu rozbudowy floty francuskiej z 1905 roku[1][2]. Jednostkę zaprojektował inż. Maxime Laubeuf, powracając do napędu parowego na powierzchni[3][4]. Wadą okrętu był długi czas zanurzania[2][3].

„Thermidor” był średniej wielkości dwukadłubowym, oceanicznym okrętem podwodnym. Długość całkowita wynosiła 51,1 metra, szerokość 4,9 metra i zanurzenie 3 metry[1][2][3]. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 398 ton, a w zanurzeniu 550 ton[1][2][3]. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwie maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej mocy 700 koni mechanicznych (KM), do których parę dostarczały dwa kotły du Temple[1][2][3]. Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 450 KM[1][2][3]. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 12 węzłów na powierzchni i 8 węzłów w zanurzeniu[1][3][5]. Zasięg wynosił 1500 Mm przy prędkości 9 węzłów (lub 900 Mm przy prędkości 12 węzłów) w położeniu nawodnym oraz 50 Mm przy prędkości 5 węzłów pod wodą[1][2][3]. Maksymalna głębokość zanurzenia wynosiła 40 metrów[6].

Okręt wyposażony był w siedem wyrzutni torped kalibru 450 mm: jedną wewnętrzną na dziobie[a], dwie zewnętrzne systemu Drzewieckiego, dwie zewnętrzne po obu stronach kiosku (odchylone o 6° od osi symetrii okrętu) i dwie zewnętrzne na rufie (odchylone o 1° od osi symetrii okrętu), z łącznym zapasem 8 torped model 1904[1][2][3]. Załoga okrętu składała się z 24 oficerów, podoficerów i marynarzy[1][2][3].

Budowa i przebieg służby[edytuj | edytuj kod]

„Thermidor” zbudowany został w Arsenale w Cherbourgu[1][2][3]. Stępkę okrętu położono w 1906 roku[6], został zwodowany 3 lipca 1909 roku[1][2][3], a do służby przyjęto go w 1910 roku[6]. Nazwa nawiązywała do jedenastego miesiąca we francuskim kalendarzu rewolucyjnym[7]. Jednostka otrzymała numer burtowy Q57[1].

„Thermidor” był intensywnie wykorzystywany podczas wojny[6]. Okręt został skreślony z listy floty w końcu 1919 roku[1][8].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Zdemontowana w 1914 roku, po wypadku na bliźniaczej jednostce „Fresnel”, który został zalany przez wodę, która dostała się do wnętrza okrętu przez dziobową wyrzutnię torped[2][3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: 1985, s. 209.
  2. a b c d e f g h i j k l Jean Labayle Couhat: French warships of World War I. London: 1974, s. 140.
  3. a b c d e f g h i j k l m Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara: 2007, s. 81.
  4. John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: 1990, s. 199.
  5. J. Gozdawa-Gołębiowski, T. Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: 1994, s. 536.
  6. a b c d Ivan Gogin: PLUVIÔSE submarines (1908 - 1911) (ang.). Navypedia. [dostęp 2016-12-30].
  7. Gordon Smith: World War 1 at Sea, FRENCH NAVY (ang.). Naval History Homepage. [dostęp 2016-12-30].
  8. Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara: 2007, s. 82.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara, California: ABC-CLIO, 2007. ISBN 1-85367-623-3. (ang.)
  • Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: Conway Maritime Press, 1985. ISBN 0-85177-245-5. (ang.)
  • Ivan Gogin: PLUVIÔSE submarines (1908 - 1911) (ang.). Navypedia. [dostęp 2016-12-30].
  • Jan Gozdawa-Gołębiowski, Tadeusz Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: Lampart, 1994. ISBN 83-902554-2-1.
  • Jean Labayle Couhat: French warships of World War I. London: Ian Allan Ltd., 1974. ISBN 0-7110-0445-5. (ang.)
  • John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: Studio Editions, 1990. ISBN 1-85170-378-0. (ang.)
  • Gordon Smith: World War 1 at Sea, FRENCH NAVY (ang.). Naval History Homepage. [dostęp 2016-12-30].