They jako forma liczby pojedynczej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

They jako forma liczby pojedynczej (ang. singular they) – używanie zaimka they lub jego form pochodnych (them, their, theirs, themselves, niekiedy również themself) w funkcji zaimka liczby pojedynczej, jako neutralnego pod względem płci zamiennika he i she (oraz form pochodnych). Użycie to występuje przede wszystkich w zdaniach odnoszących się do bliżej nieokreślonej osoby, np.:

  • Somebody left their umbrella in the office. Would they please collect it?”[1]
  • The patient should be told at the outset how much they will be required to pay.”[2]
  • „But a journalist should not be forced to reveal their sources.”[2]

Używanie zaimka they jako formy liczby pojedynczej było notowane już w XIV wieku[3], około sto lat po wykształceniu się w praktyce językowej zaimka they jako formy liczby mnogiej. Od tego momentu innowacja ta była szeroko obecna w obiegowej angielszczyźnie, ale pod koniec XIX wieku zaczęły się pojawiać głosy krytyki, sprzeciwiające się ekspansji tej zmiany językowej[4]. Użycie to ugruntowało się jednak we współczesnej angielszczyźnie standardowej, przy czym pewien wpływ na jego zakorzenienie miały dążności do stosowania języka neutralnego płciowo[4][5]. Współczesne poradniki językowe akceptują to użycie jako część angielszczyzny standardowej[6][7] lub sankcjonują je z zastrzeżeniem, że stanowi element stylu potocznego, niezalecany w kontekstach formalnych[4][8][9].

Zaimek they promuje się również jako formę odnoszącą się do osób nieokreślonych płciowo[10].

  • „This is my friend, Jay. I met them at work.”

Niektórzy autorzy porównują używanie zaimka they w funkcji liczby pojedynczej do ogólnie przyjętego stosowania you jako formy liczby pojedynczej, zastępującej archaiczne thou[11][12].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Swan 2009 ↓, §528.
  2. a b Huddleston i Pullum 2002 ↓, s. 493.
  3. they, pron., adj., adv., and n., [w:] Oxford English Dictionary [dostęp 2019-06-19] (ang.).
  4. a b c Dennis Baron, A brief history of singular 'they', [w:] History of English [online], OED blog, 4 września 2018 [dostęp 2019-06-19] (ang.).
  5. Oliver Kamm, The Pedant: The sheer usefulness of singular ‘they’ is obvious, The Times, 12 grudnia 2015 [dostęp 2019-06-19] (ang.).
  6. Inc. Merriam-Webster, Merriam-Webster's collegiate dictionary, wyd. 11, Springfield, Massachusetts, ISBN 0-87779-809-5, OCLC 51764057 (ang.).
  7. Fifty shades of ‘they’, 22 maja 2017 [dostęp 2019-06-19] (ang.).
  8. Steven Pinker, The Sense of Style: The Thinking Person's Guide to Writing in the 21st Century, Penguin, 2014, ISBN 978-0-698-17030-8 (ang.).
  9. Michael Ross, Keith West, Delivering the Framework for Teaching English, Nelson Thornes, 2002, ISBN 978-0-7487-6262-0 (ang.).
  10. Words We're Watching: Singular 'They', Words We're Watching [dostęp 2019-06-19] (ang.).
  11. Michael Reed, Tech Book 1ISBN 0-9560813-1-2​, Note about pronoun usage, s. 9: „Singular they can introduce some ambiguity because the antecedent of the pronoun “they” could theoretically be a male or female [... but] English has survived the loss of pronouns such as thou (singular you) despite the consequent potential for ambiguity.” (ang.)
  12. John McWhorter, Word on the Street: Debunking the Myth of a Pure Standard, 2009, ​ISBN 0-7867-3147-8​: „In this light, our modern grammarians' discomfort with singular they is nothing but this comical intermediate stage in an inevitable change, as misguided and futile as the old grumbles about singular you.” (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Michael Swan, Practical English Usage, wyd. 3, Oxford University Press, 2009, ISBN 978-0-194-42098-3 (ang.).
  • Rodney Huddleston, Geoffrey Pullum, The Cambridge Grammar of the English Language, Cambridge; New York: Cambridge University Press, 2002, ISBN 978-0-521-43146-0 (ang.).