Thomas Joannes Stieltjes

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Thomas Joannes Stieltjes

Thomas Joannes Stieltjes (ur. 29 grudnia 1856 w Zwolle, Holandia; zm. 31 grudnia 1894 w Tuluzie, Francja), holenderski matematyk i profesor na uniwersytetach w Lejdzie i Tuluzie. Wniósł duży wkład w badanie ułamków łańcuchowych.

Jego imieniem został nazwany wydział matematyki na Universiteit Leiden, a także całka Stieltjesa.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Stieltjes urodził się 29 grudnia 1856 roku w holenderskim mieście Zwolle. Jego ojciec, Thomas Joannes Stieltjes, był inżynierem i politykiem. Odpowiadał za budowę wielu portów w okolicy Rotterdamu i zasiadał w duńskim parlamencie. W 1873 młody Stieltjes rozpoczął naukę w szkole wyższej w Delft. Zamiast uczęszczać na wykłady, czas poświęcił czytaniu prac Carla Gaussa i Jacobiego, w wyniku czego oblał egzaminy. Dwie kolejne porażki (w roku 1875 i 1876) sprawiły, że jego ojciec, który przyjaźnił się z van de Sande Bakhuyzenem, dyrektorem uniwersytetu, znalazł synowi pracę w charakterze asystenta w obserwatorium w Lejdzie.

Wkrótce potem Stieltjes rozpoczął korespondencję z Charlesem Hermitem, której nie przerwał do końca życia. Listy początkowo dotyczyły mechaniki nieba, ale wkrótce potem ich tematem stała się matematyka, a Stieltjes zaczął poświęcać swój czas pracy badawczej w tej dziedzinie.

Van de Sande Bakhuyzen przychylił się do jego prośby z 1883 roku i pozwolił mu zaprzestać pracy obserwatora. Również Elizabeth Intveld, z którą Stieltjes ożenił się w maju tego samego roku, zachęcała go do porzucenia astronomii na rzecz matematyki. Od września do grudnia wykładał na uniwersytecie w Delft geometrię analityczną i wykreślną w zastępstwie za F. J. van den Berga. Pod koniec roku zrezygnował ze stanowiska w obserwatorium.

Praca naukowa[edytuj | edytuj kod]

Stieltjes pracował nad niemal wszystkimi dziedzinami analizy matematycznej, ułamkami łańcuchowymi i teorią liczb. Jego prace są także uznawane za poważny krok w stronę teorii przestrzeni Hilberta. Pozostały wkład w rozwój matematyki obejmował między innymi funkcje ciągłe i szeregi rozbieżne, równania różniczkowe, interpolację, funkcje Γ i funkcje eliptyczne

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]