Thomas Johansson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Thomas Johansson
Thomas Johansson
Thomas Johansson
Państwo  Szwecja
Miejsce zamieszkania Monte Carlo
Data i miejsce urodzenia 24 marca 1975
Linköping
Wzrost 180 cm
Masa ciała 80 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 1994
Zakończenie kariery 12 czerwca 2009
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 9
Najwyżej w rankingu 7 (10 maja 2002)
Australian Open W (2002)
Roland Garros 2R (1996, 2000, 2002, 2005)
Wimbledon SF (2005)
US Open QF (1998, 2000)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 1
Najwyżej w rankingu 51 (17 lipca 2006)
Australian Open 2R (2008)
Roland Garros 2R (2006)
Wimbledon 3R (2007)
US Open 3R (2005)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Szwecja
Igrzyska olimpijskie
Srebro
Pekin 2008 gra podwójna

Thomas Johansson (ur. 24 marca 1975 w Linköping) – szwedzki tenisista, zwycięzca wielkoszlemowego Australian Open z 2002 roku, wicemistrz olimpijski w grze podwójnej z Pekinu (2008), reprezentant w Pucharze Davisa.

Kariera tenisowa[edytuj]

W gronie tenisistów zawodowych Johansson występował w latach 1994–2009[1].

Pierwsze zwycięstwo turniejowe rangi ATP World Tour odniósł w 1997 roku, wygrywając turniej halowy w Kopenhadze; tydzień później powtórzył sukces, triumfując w Petersburgu. Rok później osiągnął dwa finały, w Rotterdamie (porażka w finale z Janem Siemerinkiem) i Sztokholmie (porażka z Toddem Martinem). W 1999 roku wygrał rozgrywki rangi ATP Masters Series w Montrealu, a w 2000 roku w Sztokholmie. W sezonie 2001 ponownie wygrał dwa turnieje tydzień po tygodniu (oba na nawierzchni trawiastej), najpierw w Halle, a potem w Nottingham.

Największy sukces w karierze Szwed odniósł w styczniu 2002 roku, wygrywając wielkoszlemowy Australian Open. Johansson pokonał w drodze po tytuł m.in. Czecha Jiříego Nováka, a w finale okazał się lepszy od Rosjanina Marata Safina[2]. Sukces w Australii pozwolił mu m.in. na udział w turnieju Tennis Masters Cup w Szanghaju w listopadzie 2002 roku (był rezerwowym i zastąpił w jednym meczu Andre Agassiego). Zanotował także znaczący awans w rankingach światowych, w czerwcu 2002 był notowany na pozycji nr 7. na świecie; w klasyfikacji ATP Race, obejmującej wyniki tylko z bieżącego roku, zaraz po Australian Open 2002 wyszedł na krótko na pozycję lidera (28 stycznia 2002).

Rok 2003 był głównie okresem w karierze Johanssona, kiedy leczył kontuzje; w 2004 roku zwyciężył ponownie w Sztokholmie, wygrywając w finale z Andre Agassim. Ponadto doszedł do finału w Nottingham (przegrana z Paradornem Srichaphanem). W lipcu 2005 roku, po dotarciu do półfinału wielkoszlemowego Wimbledonu, powrócił do czołowej dziesiątki rankingu światowego. W październiku t.r. wygrał po raz kolejny halowy turniej w Petersburgu, pokonując w finale Niemca Nicolasa Kiefera. W sezonie 2006 osiągnął finał w Petersburgu (porażka z Mario Ančiciem), a w 2007 roku w Sztokholmie (porażka z Ivo Karloviciem).

W grze podwójnej jest mistrzem rozgrywek z roku 2006 w Båstad. Partnerując Jonasowi Björkmanowi pokonał w finale debel Christopher Kas-Oliver Marach. Podczas igrzysk olimpijskich w Pekinie (2008) wywalczył razem z Simonem Aspelinem srebrny medal, przegrywając meczu o złoto z parą Roger FedererStanislas Wawrinka[3].

W roku 1998 zadebiutował w reprezentacji Szwecji w Pucharze Davisa, podczas meczu półfinałowego z reprezentacją Hiszpanii; przyczynił się tym samym do końcowego zwycięstwa Szwecji t.r, chociaż w meczu finałowym przeciwko Włochom nie wystąpił. Łącznie w tych rozgrywkach zagrał w 34 meczach – 18 wygrał i 16 przegrał.

W sezonie 2008 był w składzie reprezentacji Szwecji, która wygrała drużynowy puchar świata. W finale Szwedzi pokonali zespół Rosji 2:1[4]. Johansson wystąpił w 4 meczach singlowych (2 wygrał i 2 przegrał) oraz 1 zwycięskim pojedynku deblowym.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza (9–5)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Zwycięzca 1. 16 marca 1997 Kopenhaga Dywanowa (hala) Czechy Martin Damm 6:4, 3:6, 6:2
Zwycięzca 2. 23 marca 1997 Petersburg Dywanowa (hala) Włochy Renzo Furlan 6:3, 6:3
Finalista 1. 8 marca 1998 Rotterdam Dywanowa (hala) Holandia Jan Siemerink 6:7(2), 2:6
Finalista 2. 15 listopada 1998 Sztokholm Twarda (hala) Stany Zjednoczone Todd Martin 3:6, 4:6, 4:6
Zwycięzca 3. 8 sierpnia 1999 Montreal Twarda Rosja Jewgienij Kafielnikow 1:6, 6:3, 6:3
Zwycięzca 4. 26 listopada 2000 Sztokholm Twarda (hala) Rosja Jewgienij Kafielnikow 6:2, 6:4, 6:4
Zwycięzca 5. 17 czerwca 2001 Halle Trawiasta Francja Fabrice Santoro 6:3, 6:7(5), 6:2
Zwycięzca 6. 24 czerwca 2001 Nottingham Trawiasta Izrael Harel Levy 7:5, 6:3
Zwycięzca 7. 27 stycznia 2002 Australian Open, Melbourne Twarda Rosja Marat Safin 3:6, 6:4, 6:4, 7:6(4)
Finalista 3. 20 czerwca 2004 Nottingham Trawiasta Tajlandia Paradorn Srichaphan 6:1, 6:7(4), 3:6
Zwycięzca 8. 31 października 2004 Sztokholm Twarda (hala) Stany Zjednoczone Andre Agassi 3:6, 6:3, 7:6(4)
Zwycięzca 9. 30 października 2005 Petersburg Dywanowa (hala) Niemcy Nicolas Kiefer 6:4, 6:2
Finalista 4. 29 października 2006 Petersburg Dywanowa (hala) Chorwacja Mario Ančić 5:7, 6:7(2)
Finalista 5. 12 października 2007 Sztokholm Twarda (hala) Chorwacja Ivo Karlović 3:6, 6:3, 1:6

Gra podwójna (1–1)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 16 lipca 2006 Båstad Ceglana Szwecja Jonas Björkman Niemcy Christopher Kas
Austria Oliver Marach
6:3, 4:6, 10–4
Finalista 1. 17 sierpnia 2008 Pekin Twarda Szwecja Simon Aspelin Szwajcaria Roger Federer
Szwajcaria Stanislas Wawrinka
3:6, 4:6, 7:6(4), 3:6

Starty wielkoszlemowe (gra pojedyncza)[edytuj]

Turniej 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Australia Australian Open 1R 2R 2R 1R 1R 2R 3R W 1R 4R 4R 2R 1R 1 / 13 19–12
Francja French Open 1R 2R 1R 1R 2R 1R 2R 2R 1R 1R 1R 0 / 11 4–11
Wielka Brytania Wimbledon 4R 2R 3R 2R 4R 2R 1R 3R SF 1R 1R 2R 0 / 12 19–12
Stany Zjednoczone US Open 2R 1R QF QF 4R 3R 2R 1R 3R 1R 0 / 10 17–10
Wygrane turnieje 0 / 1 0 / 1 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 2 0 / 4 0 / 4 1 / 3 0 / 3 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 4 1 / 46 N/A
Bilans spotkań 0–1 0–1 6–4 2–4 6–4 1–2 9–4 6–4 8–2 4–3 10–4 3–4 3–4 1–4 N/A 59–45

Przypisy

  1. Mohit Joshi: Sweden's Thomas Johansson to retire (ang.). topnews.in. [dostęp 12 czerwca 2009].
  2. 2002 Australian Open Tennis Title Holders (ang.). australian.open-tennis.com. [dostęp 23 marca 2011].
  3. Federer and Wawrinka take Men's Doubles gold (ang.). en.beijing2008.cn. [dostęp 17 sierpnia 2008].
  4. Sweden wins 4th World Team Cup (ang.). usatoday.com. [dostęp 24 maja 2008].

Bibliografia[edytuj]