Timothy Kopra

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Timothy Lennart Kopra
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 9 kwietnia 1963
Austin (Teksas)
Narodowość amerykańska
Status aktywny
Funkcja specjalista misji, inżynier pokładowy, dowódca ISS
Czas spędzony w kosmosie 244 dni 1 godzina 2 minuty i 7 sekund
Misje STS-127, Ekspedycja 20, STS-128, Sojuz TMA-19M (Ekspedycja 46/47)
Emblematy załóg STS-127 Patch.svg ISS Expedition 20 Patch.svg STS-128 Patch.svg Soyuz-TMA-19M-Mission-Patch.png ISS Expedition 46 Patch.svg ISS Expedition 47 Patch.svg
Stopień US-O6 insignia.svg pułkownik US Army
Inny zawód pilot wojskowy
Odznaczenia
Brązowa Gwiazda  (Stany Zjednoczone) Air Medal  (Stany Zjednoczone) Medal Departamentu Obrony za Chwalebną Służbę (USA) Air Medal  (Stany Zjednoczone) Medal za Osiągnięcie Sił Lądowych  (Stany Zjednoczone) Medal Pochwalny Sił Lądowych  (Stany Zjednoczone) Medal „Za zasługi w podboju kosmosu”

Timothy Lennart Kopra (ur. 9 kwietnia 1963 w Austin, stan Teksas, USA) – podpułkownik lotnictwa, inżynier, członek korpusu astronautów NASA.

Wykształcenie oraz służba wojskowa[edytuj]

  • 1981 – ukończył McCallum High School w Austin.
  • 1985 – po ukończeniu Akademii Wojskowej Stanów Zjednoczonych (United States Military Academy) w West Point, stan Nowy Jork uzyskał licencjat w dziedzinie nauk ścisłych. Następnie w stopniu podporucznika rozpoczął czynną służbę wojskową w siłach powietrznych.
  • 1986 – w sierpniu po zakończonym szkoleniu lotniczym został pilotem wojskowym.
  • 1986-1990 – na różnych stanowiskach służył w 101 eskadrze powietrznodesantowej stacjonującej w Fort Campbell (Kentucky).
  • 1990 – został przeniesiony do Hanau w Niemczech, gdzie pełnił służbę w 3 dywizji pancernej (3rd Armored Division). Z tą jednostką uczestniczył w operacjach Pustynna Tarcza (Desert Shield) i Pustynna Burza (Desert Storm). Służbę w Niemczech zakończył jako dowódca grupy śmigłowców bojowych.
  • 1995 – na Georgia Institute of Technology otrzymał stopień magistra inżynierii lotniczej i kosmicznej. Później skierowano go do Szkoły Pilotów Doświadczalnych Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych (United States Naval Test Pilot School). Po jej ukończeniu służył w Centrum Doświadczalnym Techniki Lotniczej Armii USA (U.S. Army Aviation Technical Test Center) w Fort Rucker, stan Alabama. Jako pilot doświadczalny uczestniczył w różnych projektach. Był również szefem testów programu badawczego śmigłowca Comanche. Poza tym ukończył wiele innych szkoleń wojskowych w tym: kurs spadochronowy (Army Parachutist Course), szkolenie dla żołnierzy wojsk powietrznodesantowych (Air Assault Courses) i szkołę sztabu połączonych sił zbrojnych (Combined Arms Services Staff School). Został również absolwentem uczelni Sztabu Generalnego (Command and General Staff College).
  • 2006 – ukończył Podyplomowe Studia Operacyjno-Strategiczne w Akademii Wojennej USA (Army War College).
  • 2010 – w listopadzie opuścił armię i przeszedł na emeryturę.

Praca w NASA i kariera astronauty[edytuj]

  • 1998 – we wrześniu został przydzielony do Centrum Lotów Kosmicznych imienia Lyndona B. Johnsona w Houston jako inżynier doświadczalny integracji statków kosmicznych. Zajmował się wahadłowcami oraz testowaniem sprzętu komputerowego Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS).
  • 2000 – 26 lipca został przyjęty do korpusu amerykańskich astronautów (grupa NASA-18) jako kandydat na specjalistę misji. Wkrótce rozpoczął przeszkolenie specjalistyczne, podczas którego zapoznał się m.in. z budową Międzynarodowej Stacji Kosmicznej.
  • 2002-2005 – po zakończeniu kursu podstawowego otrzymał przydział do Wydziału Eksploatacji Stacji Kosmicznej (Station Operations Branch) Biura Astronautów NASA.
  • 2006 – od 26 do 28 stycznia wspólnie z Maksimem Surajewem z Rosji oraz Nicole Stott, astronautką NASA, uczestniczył w teście na umiejętność przeżycia na wypadek awaryjnego lądowania na obszarach niezamieszkanych. Zadanie to realizowali w jednym z podmoskiewskich lasów. Od 16 do 22 sierpnia uczestniczył w podwodnej misji NEEMO 11 (NASA Extreme Environment Mission Operations) realizowanej przez NASA i NOAA. Wspólnie z T. Koprą w eksperymencie uczestniczyli również inni członkowie korpusu astronautów: Sandra Magnus, Timothy Creamer oraz Robert Behnken. Wyniki badań jakie wówczas uzyskano mają być wykorzystane przez NASA m.in. w pracach nad powrotem astronautów na Księżyc i w ewentualnej załogowej misji na Marsa.
  • 2007 – w lutym NASA wyznaczyła go do załogi rezerwowej Ekspedycji 16, a później Ekspedycji 17 na Międzynarodową Stację Kosmiczną. W lecie otrzymał wstępny przydział do podstawowego składu Ekspedycji 18. Na ISS miał dotrzeć razem z załogą STS-127[1]. Kopra został specjalistą tej misji.
  • 2009 – 15 lipca rozpoczął swój pierwszy lot kosmiczny na pokładzie wahadłowca Endeavour (STS-127). Wszedł w skład Ekspedycji 20 na ISS, pełniąc funkcję inżyniera pokładowego. W trakcie misji wykonał jeden spacer kosmiczny. Na Ziemię powrócił 12 września razem z członkami załogi STS-128. Po powrocie został przydzielony do lotu STS-133, jednak po tym jak lot ten uległ opóźnieniu, Kopra odniósł kontuzję, która uniemożliwiła mu wzięcie udziału w tej misji. Pracował wówczas jako szef biura testów integracji statków kosmicznych.
  • 2015–2016 – 15 grudnia 2015 wystartował statkiem Sojuz TMA-19M do swojej drugiej misji. Wszedł w skład Ekspedycji 46 (w charakterze inżyniera pokładowego) i 47 (jako dowódca). Podczas pobytu na ISS wykonał dwa spacery kosmiczne. Na Ziemię wrócił 18 czerwca 2016 tym samym statkiem.

Odznaczenia i nagrody[edytuj]

Wykaz lotów[edytuj]

Loty kosmiczne, w których uczestniczył Timothy L. Kopra
Lp. Data startu Statek kosmiczny Data lądowania Statek kosmiczny Funkcja Czas trwania
1
15 lipca 2009
STS-127
Endeavour
F-23
12 września 2009
STS-128
Discovery
F-37
specjalista misji
58 dni 2 godziny 50 minut i 10 sekund[3]
2
15 grudnia 2015
Sojuz TMA-19M
18 czerwca 2016
Sojuz TMA-19M
inżynier pokładowy,
dowódca Ekspedycji 47 na ISS
185 dni 22 godziny 11 minut i 57 sekund[3]
Łączny czas spędzony w kosmosie – 244 dni 1 godzina 2 minuty i 7 sekund[3]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]