Tinamus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tinamus[1]
Hermann, 1783[2]
Przedstawiciel rodzaju – kusacz duży (T. major)
Przedstawiciel rodzaju – kusacz duży (T. major)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki paleognatyczne
Rząd kusacze
Rodzina kusacze
Rodzaj Tinamus
Typ nomenklatoryczny

Tinamus brasiliensis Latham, 1790 = Tetrao major J.F. Gmelin, 1789

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Tinamusrodzaj ptaka z rodziny kusaczy (Tinamidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Ameryce Łacińskiej i Południowej[8].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 32–49 cm; masa ciała 623–2080 g (samice są nieco większe i cięższe od samców)[9].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Tinamus: nazwa Tinamú oznaczająca w języku ludu Kali’na „kusacza”[10].
  • Crypturus: κρυπτος kruptos – ukryty; ουρα oura – ogon[11]. Gatunek typowy: Tetrao cinereus J.F. Gmelin, 1789 = Tetrao major J.F. Gmelin, 1789
  • Cryptura: jak Crypturus[12]. Gatunek typowy: Tetrao major J.F. Gmelin, 1789.
  • Pezus: gr. πεζος pezos – spacerowanie[13]. Gatunek typowy: Pezus serratus von Spix, 1825[a].
  • Trachypelmus (Trachypelma): gr. τραχυς trakhus – szorstki, kudłaty; πελμα pelma, πελματος pelmatos – podeszwa stopy[14]. Gatunek typowy: Trachypelmus subcristatus Cabanis, 1848 = Tetrao major J.F. Gmelin, 1789.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[15]:

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Podgatunek T. major

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tinamus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. J. Hermann: Tabula affinitatum animalium olim academico specimine edita : nunc uberiore commentario illustrata cum annotationibus ad historiam naturalem animalium augendam facientibus. Argentorati: Impensis Joh. Georgii Treuttel, Bibliopolae, 1783, s. 134, 253. (łac.)
  3. J.K.W. Illiger: Prodromus systematis mammalium et avium: additis terminis zoographicis utriusque classis, eorumque versione germanica. Berolini: Sumptibus C. Salfeld, 1811, s. 244. (łac.)
  4. L.J.P. Vieillot: Analyse d’une nouvelle ornithologie élémentaire. Paris: Deteville, libraire, rue Hautefeuille, 1816, s. 244. (fr.)
  5. J.B. v. Spix: Avium species novae, quas in itinere per Brasiliam annis MDCCCXVII-MDCCCXX. T. 2. Monachii : Typis Franc. Seraph. Hübschmanni, 1824-1825, s. 61. (łac.)
  6. J. Cabanis: Voegel. W: R. Schomburgk: Reisen in Britisch-Guiana in den Jahren 1840-1844: nebst einer Fauna und Flora Guiana’s nach Vorlagen von Johannes Müller, Ehrenberg, Erichson, Klotzsch, Troschel, Cabanis und Andern. Cz. 3. Leipzig: J. J. Weber, 1848, s. 749. (niem.)
  7. C. G. Giebel: Thesaurus Ornithologiae: Repertorium der gesammten ornithologischen Literatur und Nomenclator sämmtlicher Gattungen und Arten der Vögel, nebst Synonymen und geographischer Verbreitung. Cz. 3. Leipzig: Brockhaus, 1877, s. 648. (niem.)
  8. F. Gill & D. Donsker: Ratites: tinamous to kiwis (ang.). IOC World Bird List: Version 8.1. [dostęp 2018-03-26].
  9. J. Cabot: Family Tinamidae (Tinamous). W: J. del Hoyo, A. Elliott & J. Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 1: Ostrich to Ducks. Barcelona: Lynx Edicions, 1992, s. 127. ISBN 84-87334-10-5. (ang.)
  10. Jobling 2018 ↓, s. Tinamus.
  11. Jobling 2018 ↓, s. Crypturus.
  12. Jobling 2018 ↓, s. Cryptura.
  13. Jobling 2018 ↓, s. Pezus.
  14. Jobling 2018 ↓, s. Trachypelma.
  15. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Tinamidae Gray,GR, 1840 - kusacze - Tinamous (wersja: 2017-09-17). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2018-03-26].