Tioarseniany

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tioarseniany (nazwa systematyczna: tetrasulfidoarseniany(3−); w systemie Stocka: tioarseniany(V)) – grupa związków chemicznych będących formalnie solami lub estrami nieznanego w stanie wolnym kwasu tioarsenowego[1] o wzorze H
3
AsS
4
(siarkowy analog kwasu arsenowego). Sole tego kwasu mogą zawierać aniony AsS3−
4
(tioarseniany), HAsS2−
4
(wodorotioarseniany) i H
2
AsS
4
(diwodorotioarseniany). Jon tioarsenianowy ma budowę tetraedryczną, a długość wiązania As−S wynosi 2,22 Å[2].

Tioarseniany można otrzymać rozpuszczając pentasiarczek diarsenu w roztworze siarczku amonu, roztworach siarczków metali alkalicznych bądź zasadach[1]:

As
2
S
5
+ 3(NH
4
)
2
S → 4(NH
4
)
3
AsS
4
As
2
S
5
+ 3Na
2
S → 2Na
3
AsS
4
4As
2
S
5
+ 24NaOH → 5Na
3
AsS
4
+ 3Na
3
AsO
4
+ 12H
2
O

W ostatnim przypadku powstają jednocześnie tioarseniany i arseniany[1], jednak mogą tworzyć się także aniony oksotioarsenianowe AsOS3−
2
i AsSO3−
2
[2].

W wyniku rozpuszczania trisiarczku diarsenu w roztworze siarczku zawierającym również siarkę powstają jony tioarsenianowe[2]:

As
2
S
3
+ 6HS
+ 2S → 2AsS3−
4
+ 3H
2
S

Tioarseniany dobrze rozpuszczają się w wodzie tworząc bezbarwne roztwory, których zakwaszenie powoduje strącanie się pentasiarczku diarsenu z wydzieleniem siarkowodoru[1]:

2Na
3
AsS
4
+ 6HCl → As
2
S
5
+ 6NaCl + 3H
2
S

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Adam Bielański, Podstawy chemii nieorganicznej, wyd. 6, t. 2, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2010, s. 710, ISBN 978-83-01-16282-5.
  2. a b c Egon Wiberg, A.F. Holleman, Nils Wiberg, Inorganic Chemistry, Academic Press, 2001, s. 754, ISBN 978-0-12-352651-9.