Titan IV

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Titan 4B/Centaur z sondą Cassini na stanowisku startowym 40, Przylądek Canaveral
Titan IV-A
Titan 4A
Ilustracja
Pierwszy lot rakiety Titan IVA
Producent Stany Zjednoczone Lockheed Martin Space Systems
Rodzina rakiet Titan
Przeprowadzone starty 22
Nieudane starty 2
Udane starty 91%
Data pierwszego startu 14 czerwca 1989
Data ostatniego startu 12 sierpnia 1998
Koszt wystrzelenia 400 mln USD
Zdolność wynoszenia 17 700 kg na LEO, 6350 kg na GTO
Siła ciągu przy starcie 12 821,0 kN
Wymiary
Długość 51 m
Średnica 4,33 m
Masa całkowita 886 420 kg
Człony
Człon 0. 2x UA1207
Człon 1. 1x T-IV-1
Człon 2. 1x T-IV-2
Człon 3. Centaur G (opcjonalny)
Człon 4. 1x IUS (jako 3. człon, opcjonalny)
Titan IV-B
Titan 4B
Ilustracja
Titan IV-B
Producent Stany Zjednoczone Lockheed Martin
Rodzina rakiet Titan
Przeprowadzone starty 17
Nieudane starty 2
Udane starty 88%
Data pierwszego startu 23 lutego 1997
Data ostatniego startu 19 października 2005
Koszt wystrzelenia 432 mln USD
Zdolność wynoszenia 21 680 kg na LEO, 5760 kg na GTO
Siła ciągu przy starcie 13 693,8 kN
Wymiary
Długość 44,0 m
Średnica 3,05 m
Masa całkowita 943 050 kg
Człony
Człon 0. 2x USRM
Człon 1. 1x T-IV-1
Człon 2. 1x T-IV-2
Człon 3. 1x Centaur G (opcjonalnie)
Człon 4. 1x IUS (jako 3. człon, opcjonalny)

Titan IV (włączając IVA i IVB) – model rakiety nośnej, która była używana przez US Air Force. Pierwszy start tej rakiety nastąpił 14 czerwca 1989 r., ostatni start odbył się 19 października 2005 r.

Rakiety Titan IV wynosiły na orbitę satelity wojskowe, ale za pomocą tej rakiety została też wystrzelona sonda Cassini-Huygens z misją na Saturna[1]. Łącznie rakiety tego typu startowały 39 razy, cztery starty zakończyły się niepowodzeniem[1].

Osiągi tej rakiety można porównać z obecnie używanymi rakietami Delta IV Heavy i Atlas V.

Istniały dwie główne odmiany – Titan IVA i Titan IVB różniące się rodzajem użytych członów wspomagających (dopalaczy). Oprócz tego każda z tych odmian miała swoje warianty – dwustopniowe, trójstopniowe (z dodanym członem górnym Centaur) lub czterostopniowe (w tym przypadku członem górnym był dwustopniowy Inertial Upper Stage)[1].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c Gunter Krebs: Titan-4 (ang.). W: Gunter's Space Page [on-line]. [dostęp 2017-06-20].

Bibliografia[edytuj]

  • Mark Wade: Titan 4B (ang.). Encyclopedia Astronautica. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-03-07)].
  • Mark Wade: Titan 4 (ang.). Encyclopedia Astronautica. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-07-06)].