Tolerancja centralna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Tolerancja centralna (zwana także tolerancją pierwotną) – zachodzi w centralnych narządach limfatycznych: w grasicy (dotyczy limfocytów T) i w szpiku kostnym oraz w wątrobie płodowej (dotyczy limfocytów B). Proces ten oznacza nabywanie przez niedojrzałe limfocyty tolerancji dla własnych antygenów.

Tolerancja centralna składa się głównie z delecji klonalnej, w której mechanizmie wyróżniamy dwa etapy:
- pozytywną selekcje (przeżywają tylko limfocyty T, które posiadają receptor TCR zdolny do rozpoznawania antygenów MHC na komórkach grasicy, ale wiążące się z tym receptorem słabo oraz limfocyty B niereagujące z własnymi antygenami)
- negatywną selekcję (niszczone są limfocyty T wiążące się silnie autoreaktywnie, czyli te które wiążą się z kompleksem MHC + własny antygen oraz limfocyty B które silnie wiążą własne antygeny).

Klonalna delecja zwykle kończy się apoptozą.

W procesie uzyskiwania tolerancji pierwotnej ginie około 90% limfocytów.