Tomasz Bogoria Skotnicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tomasz Bogoria Skotnicki
biskup tytularny Lycopolis
Herb Tomasz Bogoria Skotnicki
Kraj działania Polska
Data urodzenia 15 lutego 1654
Data i miejsce śmierci 10 grudnia 1700
Chełmża
biskup pomocniczy chełmiński
Okres sprawowania 1686-1700
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia 1 października 1685
Sakra biskupia 13 stycznia 1686
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 13 stycznia 1686
Konsekrator Kazimierz Jan z Bnina Opaliński
Współkonsekratorzy Wojciech Stawowski
Piotr Paweł Mieszkowski

Tomasz Bogoria Skotnicki (ur. 15 lutego 1654 roku w województwie sandomierskim – zm. 10 grudnia 1700 roku w Chełmży [1]) – sufragan chełmiński, w latach 1694 - 1696 administrator sede vacante tej diecezji, biskup tytularny Lycopolis, archidiakon, kanonik i oficjał chełmiński, proboszcz w Zwierznie i Jasnej, kanclerz i sekretarz biskupa Kazimierza Opalińskiego[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Krakowie w rodzinie Skotnickich herbu Bogoria. Siedzibą rodową tej rodziny były Skotniki na Ziemi Sandomierskiej. W 1681 roku został studentem seminarium internum księży misjonarzy w Warszawie[3]. W 1685 mianowany biskupem pomocniczym diecezji chełmińskiej oraz oficjałem generalnym. Był też dziekanem lubawskim. Pięciokrotnie był deputatem na Trybunał Główny Koronny [4]. Po śmierci biskupa Kazimierza Szczuki, przez dwa lata administrował diecezją chełmińską. Zmarł w 1700 w Chełmży, pochowany w chełmżyńskiej katedrze, gdzie znajduje się jego epitafium, ze starannie rzeźbioną głową zmarłego [5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sufragani chełmińscy. Gazeta toruńska z 7 listopada 1905. Kujawsko-Pomorska Biblioteka Cyfrowa. [dostęp 2012-01-25].
  2. Piotr Nitecki, Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965-1999. Słownik biograficzny, Warszawa 2000, s. 405.
  3. Krzysztof R. Prokop, Z dziejów seminariów warszawskich w dawnej diecezji poznańskiej. Biskupi oraz inni przedstawiciele znamienitych rodów doby staropolskiej w gronie wychowanków seminarium externum i seminarium internum Misjonarzy św. Wincentego à Paulo przy kościele Świętego Krzyża w Warszawie (1675/1676-1864/1865), w: Ecclesia. Studia z Dziejów Wielkopolski, 2016, Tom 11, s. 167.
  4. Kacper Niesiecki: Herbarz Polski. wyd. J.N. Bobrowicz, Lipsk 1839-1845, (t. 8 s. 388-389). e-biblioteka Uniwersytetu Warszawskiego. [dostęp 2012-01-27].
  5. Bolesław Makowski: Sztuka na Pomorzu. Jej dzieje i zabytki.. Wydawnictwo Instytutu Bałtyckiego, Toruń 1932, s. 162-163. Kujawsko-Pomorska Biblioteka Cyfrowa. [dostęp 2012-01-27].