Tomasz Jachimek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tomasz Jachimek
Ilustracja
Tomasz Jachimek w 2008 roku
Data i miejsce urodzenia 11 października 1973
Gdynia
Zawód artysta kabaretowy
Strona internetowa

Tomasz Jachimek (ur. 11 października 1973 w Gdyni[1]) – polski artysta kabaretowy, autor tekstów i konferansjer. Były piłkarz drużyn juniorskich Bałtyku Gdynia[2]. Z wykształcenia dziennikarz.

Życiorys[edytuj]

W okresie studiów dziennikarskich na Uniwersytecie Warszawskim pisał felietony i opowiadania publikowane w "Dzienniku Bałtyckim", a także występował w czwartoligowych drużynach piłki nożnej[2].

W latach 1997-1999 był członkiem kabaretu Strzały z Aurory (I miejsce XV Przeglądu Kabaretowego PaKA, ex aequo z Absurdalnym Kabaretem)[2][3]. W 2002 roku założył jednoosobowy Kabaret Jachim Presents (I miejsce XVIII Przeglądu Kabaretowego PAKA)[4][2]. Obecnie, prowadząc różnego rodzaju spotkania, gale czy inne wydarzenia, występuje pod swoim imieniem i nazwiskiem.

W 2004 roku został współpracownikiem Polskiego Radia Program III (jego skecze i monologi są często emitowane w Powtórce z rozrywki). Od 2005 roku jest stałym gościem programu publicystyczno-satyrycznego Szkło kontaktowe nadawanego na antenie TVN24. Oprócz tego od grudnia 2006 roku publikuje w tygodniku Newsweek Polska felietony z cyklu "Pięciopak Jachimka". Wcielał się w postać Syna w emitowanym przez TVP2 serialu kabaretowym Rodzina Trendych.

Jest autorem monodramów Mężczyzna sukcesu – koncert solo[5], Reflektor na tatę (wystawiany w krakowskim Teatrze 38 w wykonaniu Piotra Plewy)[6], Kolega Mela Gibsona (wystawiany w Teatrze Korez w Katowicach w 2007 roku)[7] oraz od 2014 r. w rzeszowskim teatrze Bo Tak[8] i [Ja]3 czyli dwa do jednego (wystawiany w Teatrze Konsekwentnym w Warszawie w 2010 roku)[9] a także autorem tekstów sztuki "Wiwisexia" który miał premierę w 4 listopada 2016 na deskach Teatru Korez.[10]

W listopadzie 2007 roku ukazała się płyta DVD Tomasza Jachimka w serii Liga Kabaretów pod tytułem "Jachim Presents"[11], a 20 października 2010 roku odbyła się premiera jego pierwszej książki pt. Handlarze czasem[12].

W 2016 nawiązał współpracę z Grupą Onet-RAS Polska czego wynikiem był program Żółte papiery emitowany w OnetTV, program pokazywał autorski komentarz do wydarzeń kulturalnych, politycznych i sportowych.[13] Program we wrześniu zmienił nazwę na Świat według Jachimka[14].

Filmografia[edytuj]

Życie prywatne[edytuj]

Ma brata Szymona Jachimka, który również jest artystą kabaretowym[15].

Przypisy

  1. a b c d e Tomasz Jachimek w bazie filmpolski.pl
  2. a b c d Dorota Janiszewska: Jak piłkarz został komediantem.Tomasz Jachimek. naszemiasto.pl, 16 października 2006. [dostęp 2012-06-15].
  3. XV PAKA 1999. Stowarzyszenie Promocji Sztuki Kabaretowej "PAKA". [dostęp 2016-12-08].
  4. XVIII PAKA 2002. Stowarzyszenie Promocji Sztuki Kabaretowej "PAKA". [dostęp 2016-12-08].
  5. Warszawa. "Ja3, czyli dwa do jednego" u Konsekwentnych. e-teatr.pl (za Rzeczpospolitą nr 36/12.02). [dostęp 2012-06-15].
  6. Reflektor na tatę. Stowarzyszenie Instytut Sztuki. [dostęp 2012-06-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-04-13)].
  7. Kolega Mela Gibsona - wszystkie realizacje. e-teatr.pl. [dostęp 2012-06-15].
  8. Opis sztuki na stronie teatru Bo Tak (pol.). teatrbotak.pl. [dostęp 2017-06-06].
  9. Ja3 czyli dwa do jednego - wszystkie realizacje. e-teatr.pl. [dostęp 2012-06-15].
  10. Opis sztuki "Wiwisexia". korez.art.pl. [dostęp 2016-12-22].
  11. Jachim Presents DVD, kabaret.blox.pl [dostęp 2016-12-22] (pol.).
  12. Mateusz Smoliński: Debiut Tomasza Jachimka, czyli premiera książki "Handlarze czasem" (pol.). wiadomości24.pl, 2010-10-09. [dostęp 2012-05-08].
  13. Wystartował satyryczny program Tomasza Jachimka „Żółte papiery”, signs.pl, 7 kwietnia 2016 [dostęp 2016-11-20] (pol.).
  14. "Świat według Jachimka" - powrót programu w nowej odsłonie, www.onet.pl, 9 września 2016 [dostęp 2016-11-20] (pol.).
  15. Paulina Mróz: Impro or die!. Stowarzyszenie Promocji Sztuki Kabaretowej "PAKA", 18 grudnia 2011. [dostęp 2016-12-08].

Linki zewnętrzne[edytuj]