Tomasz Schramm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tomasz Schramm
Tomasz Schramm w Senacie RP
Tomasz Schramm w Senacie RP
Data i miejsce urodzenia 22 listopada 1949
Poznań
Profesor nauk humanistycznych
Specjalność: historia powszechna XIX–XX wieku
Alma Mater Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Komisji Edukacji Narodowej Kawaler Orderu Narodowego Zasługi (Francja) Kawaler Orderu Palm Akademickich (Francja)

Tomasz Schramm (ur. 22 listopada 1949 w Poznaniu) – polski historyk, specjalizujący się w historii najnowszej, profesor nauk humanistycznych.

Życiorys[edytuj]

Syn Ryszarda Wiktora Schramma. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Przez całą karierę naukową związany z Uniwersytetem im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, na którym doszedł do stanowiska profesora zwyczajnego. Był uczniem profesora Janusza Pajewskiego. Magisterium uzyskał w 1971, zaś stopień naukowy doktora w 1977[1]. Stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie historii uzyskał w 1988 na podstawie dorobku naukowego oraz rozprawy zatytułowanej Francuskie misje wojskowe w państwach Europy Środkowej 1919–1938[2]. Tytuł profesora nauk humanistycznych otrzymał w 1999[3].

W latach 1990–1996 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Historycznego UAM, a od 1984 do 1987 i od 1996 do 2008 wicedyrektora Instytutu Historii UAM. Został członkiem Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk (1993), Commission d’Histoire des Relations Internationales (1993), wiceprzewodniczącym Association Internationale d'Histoire Contemporaine de'l Europe (2000), członkiem prezydium Polskiego Towarzystwa Historycznego (2004), członkiem senatu UAM oraz przewodniczącym senackiej komisji rozwoju UAM (2005–2008) i uniwersyteckiej komisji dyscyplinarnej dla nauczycieli akademickich (2008)[4].

Członek powołanej przy UAM trzyosobowej komisji historycznej, badającej stopień inwigilacji środowiska uczelni przez Służbę Bezpieczeństwa. W latach 80. związany był z ruchem solidarnościowym i z tego względu inwigilowany. W 1990 sekretarz uniwersyteckiego Komitetu Obywatelskiego[4]. W 2005 ujawnił odnalezienie w teczce założonej mu przez funkcjonariuszy SB meldunków tajnego współpracownika o pseudonimie Leński, którym – po odtajnieniu danych na jego prośbę przez Instytut Pamięci Narodowej – okazał się Dariusz Matelski[5].

W 1997 był pierwszym polskim zdobywcą Góry Newtona na Spitsbergenie (wraz z Wojciechem Jazdonem, Wojciechem Moskalem i Andrzejem Śmiałym)[6]. W 1999 wraz z Andrzejem Śmiałym był pierwszym polskim zdobywcą góry Monte San Valentin w chilijskiej części Patagonii[7]. W tym samym roku został wraz z Andrzejem Śmiałym nominowany do nagrody Kolosy za przejście, jako pierwsi Polacy, przez Lądolód Patagoński Południowy z laguny San Rafael do jeziora Fiero w Ameryce Południowej[8].

Od 2006 konsul honorowy Republiki Francuskiej, a od 2009 wiceprezes polskiego oddziału The Explorers Club[9][4]. W 2010 otrzymał tytuł honorowego profesora Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie[10]. W 2016 Uniwersytet Jana Kochanowskiego w Kielcach nadał mu tytuł doctora honoris causa[11].

Wybrane publikacje[edytuj]

Monografie
  • Historycy francuscy o genezie Wielkiej Wojny, Poznań 1984.
  • Francuskie misje wojskowe w państwach Europy Środkowej: 1919–1939, Poznań 1987, ​ISBN 83-232-0033-5​.
  • Wygrać Polskę: 1914–1918, Warszawa 1989, ISBN 830302730.
  • Historia powszechna – wiek XX, Poznań 1998, ​ISBN 83-86138-51-3​.
  • Tożsamość Europy a chrześcijaństwo, Poznań 2005, ​ISBN 83-7015-820-X​.
Redakcja naukowa
  • L’Europe au XXe siècle. Eléments pour un bilan, Poznań 2000.
  • Problemy narodowościowe Europy Środkowo-Wschodniej w XIX i XX w., Poznań 2002.
  • Poczet rektorów Almae Matris Posnaniensis, Poznań 2004.
  • 1956. European and Global Perspective, Leipzig 2006.
  • Instytut Historii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu 1956–2006, Poznań 2006.
  • Janusz Pajewski – człowiek i uczony, Poznań 2007.
  • Formation et décomposition des États en Europe au 20e siècle. Formation and Disintegration of European States in the 20th Century, Bruksela 2012.

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Przewody doktorskie 1977. amu.edu.pl. [dostęp 2016-08-05].
  2. Przewody habilitacyjne 1988. amu.edu.pl. [dostęp 2016-08-05].
  3. Nominacje profesorskie. prezydent.pl, 15 lutego 2000. [dostęp 2016-08-05].
  4. a b c Prof. dr hab. Tomasz Schramm. amu.edu.pl. [dostęp 2016-08-06].
  5. Piotr Bojarski: Poznań. Paradoks lustracyjny na UAM. wyborcza.pl, 20 marca 2007. [dostęp 2015-03-24].
  6. Polacy na lodowej pustyni Svalbardu, czyli wyprawa do Ziemi Torella. off.sport.pl, 28 marca 2012. [dostęp 2016-08-06].
  7. Andrzej Śmiały, Desperados, Wyd. Kos, Katowice 2014.
  8. Laureaci Kolosów. kolosy.org. [dostęp 2016-08-06].
  9. Członkowie Polskiego Oddziału The Explorers Club. explorersclub.itprodesign.pl. [dostęp 2016-08-06].
  10. Profesorowie honorowi UMCS. umcs.pl. [dostęp 2016-08-05].
  11. Daniel Lenart: Profesor Tomasz Schramm doktorem honoris causa UJK. radio.kielce.pl, 17 marca 2016. [dostęp 2016-03-17].
  12. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 września 2011 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2011 r. Nr 111, poz. 1131).
  13. Uroczystość wręczenia odznaczeń. ambafrance-pl.org, 7 września 2016. [dostęp 2016-10-02].

Bibliografia[edytuj]

  • Tomasz Schramm w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2015-03-24].
  • Kto jest kim w Polsce, edycja IV (zespół redakcyjny Beata Cynkier i inni), Polska Agencja Informacyjna S.A., Warszawa 2001, s. 840.