Tomasz Tasiemski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tomasz Tasiemski (ur. 1965 w Wadowicach[1]) – polski sportowiec, naukowiec i praktyk w obszarze sportu i rehabilitacji osób po uszkodzeniu rdzenia kręgowego. Profesor nadzwyczajny na Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu (Katedra Kultury Fizycznej Osób Niepełnosprawnych). Jest też wykładowcą w Wyższej Szkole Edukacji i Terapii w Poznaniu[2]

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po zdaniu matury przeprowadził się z Wadowic do Poznania, gdzie podjął studia na Akademii Wychowania Fizycznego[1]. Od 1990 jego zainteresowania naukowe koncentrują się wokół rehabilitacji osób po uszkodzeniu rdzenia kręgowego, ponieważ w tym roku sam uległ takiemu urazowi w wyniku skoku do niesprawdzonej wody. Leczony był w ramach szwedzkiego programu aktywnej rehabilitacji[1]. W 1994 uczestniczył w VI Zimowych Igrzyskach Paraolimpijskich w Lillehammer. Doktoryzował się w 1997, a habilitował w 2008. Uczestniczył w stażach naukowo-badawczych w USA i Szwecji. Był też laureatem stypendium naukowego fundowanego w Wielkiej Brytanii przez British Council. Od 2003 pracuje w Brukseli, jako ekspert oceniający wnioski badawcze finansowane w ramach programów ramowych Unii Europejskiej. Działa też społecznie w organizacjach charytatywnych podnoszących poziom rehabilitacji osób z uszkodzeniem rdzenia kręgowego w biedniejszych krajach Afryki i Azji. Jest członkiem m.in. International Spinal Cord Society i Multidisciplinary Association of Spinal Cord Injury Professionals[2]. Od 2010 współpracuje z Państwowym Funduszem Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych[3]. Jest członkiem rady naukowej Journal of Health Study and Medicine[4].

Jest autorem 31 prac naukowych. 25 z nich opublikował po uzyskaniu stopnia doktora nauk o kulturze fizycznej. 10 napisał na podstawie swoich oryginalnych prac badawczych. Pięć opublikowano w czasopismach zagranicznych[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Został odznaczony m.in. Srebrnym Medalem Zasługi (2008), Medalem Komisji Edukacji Narodowej (2000), Honorowym Medalem im. Profesora Wiktora Degi (2000)[2] i Lodołamaczem (2012)[5].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Ożenił się po doznaniu urazu. Ma córkę (ur. 2001) i syna (ur. 2008). Porusza się na wózku inwalidzkim[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]