Tomasz Terlecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tomasz Terlecki
komandor podporucznikkapitan żeglugi wielkiej komandor podporucznik
kapitan żeglugi wielkiej
Data i miejsce urodzenia 1 stycznia 1924
Zdołbunów
Data i miejsce śmierci 17 marca 1983
Gdańsk
Przebieg służby
Jednostki dowódca Marynarki Wojennej Marynarka Wojenna
szef Sztabu MW Sztab Główny Marynarki Wojennej
dowódca okrętu ORP „Burza”
Stanowiska dowódca Okrętu
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych Krzyż Partyzancki Brązowy Medal Zasłużonym na Polu Chwały Order Krzyża Grunwaldu III klasy Odznaka Honorowa "Za Zasługi dla Stowarzyszenia Kawalerów Orderu Wojennego Krzyża Grunwaldu" Srebrny Medal za Zasługi dla Obronności KrajuZłoty "Krzyż Zasługi" Srebrny Medal Zasłużonym na Polu Chwały Medal za Odrę Nysę i Bałtyk Medal za udział w walkach o Berlin Medal Zwycięstwa i Wolności Odznaka za rany i kontuzje 4 gwiazdki

Tomasz Terlecki (ur. 1 stycznia 1924 w Zdołbunowie, zm. 17 marca 1983 w Gdańsku) – polski marynarz, kapitan Żeglugi Wielkiej.

Życiorys[edytuj]

Tomasz Terlecki był synem Henryka i Zofii z domu Nehrebeckiej. Ojciec Tomasza z zawodu był prawnikiem, mjr rezerwy i uczestnikiem wojny polsko-bolszewickiej w 1920 r. Ojciec Henryk został zamordowany w Katyniu w 1940r. Tomasz wywodził się z rodziny szlacheckiej i ziemiańskiej herbu Sas. Ród z pogranicza Polesia i Wołynia z przełomu XIII/XIV wieku. Ostatnim gniazdem rodowym przodków był majątek Hulcza wraz z przyległościami. Dziadek Tomasza Alian, brał udział w Powstaniu Styczniowym. Tomasz uczęszczał do szkoły podstawowej w Zdołbunowie, gdzie chodził do gimnazjum i uzyskał tzw. małą maturę. Z domu wyniósł patriotyczne i religijne wychowanie.

II wojna światowa[edytuj]

Przez rok po wybuchu wojny wykonywał różne prace w celu utrzymania matki i siebie. Z bratem Jerzym stracił kontakt na cały okres wojny. Po wojnie dowiedział się, że brat Jerzy Terlecki przez 5 lat przesiedział w oflagu jenieckim na terenie Niemiec. Sam ze swoją matką trafił do oddziału partyzanckiego, gdzie służył w zwiadzie konnym, a matka, jako lekarka, zajmowała się rannymi. W 1943r. trafił do Ludowego Wojska Polskiego, gdzie ukończył oficerską szkołę piechoty i w stopniu chorążego został skierowany na front. Wraz z I Armią Wojska Polskiego walczył jako zastępca dowódcy plutonu. Za przełamanie walk na Wale Pomorskim został odznaczony srebrnym Krzyżem Virtuti Militari. Awansował do stopnia p.porucznika, a następnie został dowódcą plutonu. Brał udział w zdobyciu Berlina w 1945 r. Został odznaczony medalem za Odrę, Nysę i Bałtyk, medalem Zwycięstwa i Wolności 1945 r., srebrnym medalem Zasłużonym na Polu Chwały. Podczas wojny był cztery razy ranny i odznaczony dwa razy Krzyżem Walecznych.

Okres powojenny[edytuj]

Po wojnie trafił do Gdyni, gdzie został skierowany do Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej na Oksywiu. Szkołę ukończył w 1951 w stopniu kapitana marynarki. W roku 1952 awansował do stopnia kmdra ppor. i został dowódcą niszczyciela ORP „Burza”. Następnie przez 2 lata pracował w Sztabie Marynarki Wojennej w Gdyni.

W roku 1956 przeszedł do pracy na statki Polskich Linii Oceanicznych. Przez trzy lata pełnił obowiązki starszego oficera, a następnie kapitana. Od 1959 r. do 1978 r. pracował na statkach Polskich Linii Oceanicznych jako kapitan. Pływał na liniach całego świata. Między innymi na takich statkach jak m/s „Piast”, m/s „Zamenhof”, m/s „Świecie”, m/s „Gorlice”, m/s „Leningrad” i wiele innych jednostek PLO. Przez pewien okres piastował symboliczną funkcję sztandarowego kapitana Polskich Linii Oceanicznych.

Życie prywatne[edytuj]

Grób Tomasza Terleckiego

Żonaty – żona Joanna z domu Szydełko, synowie Piotr i Paweł (bliźniacy), z których Piotr został również kapitanem. Na emeryturę przeszedł w roku 1978. Kpt.ż.w. Tomasz Terlecki zmarł w Gdańsku po długiej i ciężkiej chorobie w 1983 r. Został pochowany na alei zasłużonych na cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku.

Odznaczenia[edytuj]

Odznaczony złotą odznaką Zasłużony Pracownik Polskich Linii Oceanicznych, złotą odznaką Zasłużony Pracownik Morza, srebrną odznaką Zasłużony Pracownik Morza, brązową odznaką Zasłużony Pracownik Morza.

Bibliografia[edytuj]

  • Jerzy Pertek, „Burza” weteran atlantyckich szlaków, Wydawnictwo Morskie 1965, s. 146
  • Henryk Mąka, „Anegdoty z mesy”, Wydawnictwo Wydawnictwo Spółdzielcze 1995, s. 158, s. 231
  • A. Komorowski, D. Nawrot, J. Przybylski, „Absolwenci Uczelni polskiej Marynarki Wojennej 1922-1997”, Wydawnictwo Akademii Marynarki Wojennej Gdynia 1998, s. 93