Tomasz Zimoch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tomasz Franciszek Zimoch
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 30 października 1957
Łódź
Zawód dziennikarz
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju”

Tomasz Franciszek Zimoch (ur. 30 października 1957 w Łodzi) – polski dziennikarz i komentator sportowy, z wykształcenia prawnik.

Życiorys[edytuj]

Jego ojcem był Stanisław Zimoch, sędzia i pierwszy przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa[1]. Jego matka pracowała jako farmaceutka[2].

Mieszkał na łódzkich Stokach, gdzie uczęszczał do szkoły podstawowej nr 139[3]. W 1976 zdał maturę w VIII Liceum Ogólnokształcącym im. Adama Asnyka w Łodzi[4]. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Łódzkim, odbył także aplikację sądową[5].

Przez 38 lat, do 2016, pracował w Polskim Radiu[6]. Na jego antenie m.in. relacjonował mecze reprezentacji Polski w piłce nożnej oraz piłkarskiej ekstraklasy w ramach Studio S-13. Był pomysłodawcą nagrody Skok Roku[7]. W 2009 otrzymał Złoty Mikrofon (za wiedzę i emocje, które pozwalają zobaczyć w radiu świat sportu)[8].

W maju 2016 udzielił wywiadu w „Dzienniku Gazecie Prawnej”, krytykując w nim m.in. sytuację kadrową w Polskim Radiu pod nowymi władzami oraz zarzucając politykom niszczenie autorytetu Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego[1]. Kilka dni później został zawieszony przez zarząd PR, a w czerwcu 2016 rozwiązał umowę o pracę z winy pracodawcy[6]. Współpracował następnie z TVN24 (współprowadził program Strefa Kibica podczas Euro 2016[9]). Od czerwca 2016 związany z Radiem Zet. Prowadził programy Euro ZET jeszcze inaczej[10] i ZETknięcia z Rio[11], następnie został prowadzącym audycji Zimoch na gorąco[12].

Znany z żywiołowych relacji z imprez sportowych i bardzo emocjonalnego komentarza, szczególnie podczas sukcesów polskich sportowców. Zapamiętany szczególnie z komentarza w meczu pomiędzy Widzewem Łódź a Brøndby Kopenhaga z 1996. W końcówce spotkania, po strzeleniu gola dającego polskiej drużynie awans do Ligi Mistrzów sezonu 1996/1997, Tomasz Zimoch „zachęcał” tureckiego sędziego Ahmeta Çakara do jak najszybszego zakończenia pojedynku (m.in. zdaniem Panie Turek, niech pan tu kończy to spotkanie!)[1][13][14].

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. a b c Magdalena Rigamonti: Tomasz Zimoch: Za kilkanaście lat Andrzej Rzepliński będzie bohaterem narodowym. gazetaprawna.pl, 13 maja 2016. [dostęp 2016-05-14].
  2. Anna Gronczewska: Tomasz Zimoch: Razem z zawodnikami gram i skaczę.... dzienniklodzki.pl, 24 listopada 2013. [dostęp 2016-05-17].
  3. Anna Gronczewska: Chłopak ze Stoków. dzienniklodzki.pl, 23 lipca 2009. [dostęp 2016-05-17].
  4. Absolwenci. W: 80-lecie powołania Społecznego Polskiego Gimnazjum Męskiego w Łodzi. Biuletyn okolicznościowy. Łódź: 2001, s. 41.
  5. Tomasz Zimoch. uni.lodz.pl. [dostęp 2016-08-05].
  6. a b Tomasz Zimoch odchodzi z Polskiego Radia, rozwiązał umowę z winy nadawcy. wirtualnemedia.pl, 6 czerwca 2016. [dostęp 2016-08-05].
  7. „Skok roku” należy do Ammana. polskieradio.pl, 1 stycznia 2011. [dostęp 2012-01-31].
  8. Złote Mikrofony Polskiego Radia rozdane. polskieradio.pl, 17 grudnia 2009. [dostęp 2012-06-14].
  9. Tomasz Zimoch w „Strefie Kibica” w TVN24 będzie analizował Euro 2016. wirtualnemedia.pl, 9 czerwca 2016. [dostęp 2016-08-05].
  10. Tomasz Zimoch przechodzi do Radia Zet. onet.pl, 15 czerwca 2016. [dostęp 2016-08-05].
  11. ZETknięcia z Rio, czyli olimpijski magazyn Tomasza Zimocha w Radiu ZET. radiozet.pl, 3 sierpnia 2016. [dostęp 2016-08-31].
  12. Zimoch Na Gorąco. radiozet.pl. [dostęp 12-09-2016].
  13. Zimoch. Gwiazda igrzysk w Vancouver. dziennik.pl, 6 marca 2010. [dostęp 2016-08-05].
  14. Panie Turek! Kończ Pan ten mecz, czyli najsłynniejsze powiedzonka komentatorów sportowych. polskatimes.pl, 28 grudnia 2013. [dostęp 2016-08-05].
  15. M.P. z 2015 r. poz. 889
  16. M.P. z 2010 r. Nr 40, poz. 571
  17. Dziennikarze Polskiego Radia odznaczeni. polskieradio.pl, 16 listopada 2012. [dostęp 2016-08-19].