Tombak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Osmańskie naczynia z tombaku.

Tombak, mosiądz czerwony – stop miedzi z cynkiem, zawierający powyżej 80% miedzi. Cechuje się żółtą barwą przypominającą złoto, jest jednak mało wartościowy, a w celu uniknięcia pomylenia go ze złotem na biżuterii z tombaku wybija się znak probierczy Znak.probierczy.nieszlachetny.png.

Etymologia[edytuj]

Słowo tombak wywodzi się z malajskiego/indonezyjskiego tĕmbaga oznaczającego miedź. Do Europy trafiło za pośrednictwem Holendrów.[1]

Zastosowanie[edytuj]

Stosowany głównie jako imitacja złota do wyrobów artystycznych i jubilerskich oraz instrumentów muzycznych, a także na wężownice, rurki manometryczne i platerowanie. Jest też używany do produkcji pocisków i naboi pistoletowych i karabinowych w celu zmniejszenia tarcia między pociskiem a lufą w czasie wystrzału (co służy zwiększeniu żywotności lufy) lub w celu zmiany właściwości plastycznych pocisku[2][3].

Przypisy

  1. Definition of TOMBAC, www.merriam-webster.com [dostęp 2016-12-03].
  2. Trwałość luf. "Strzelec". [dostęp 2014-11-27]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  3. Nabój 7,62x39mm. [dostęp 2011-01-09].

Zobacz też[edytuj]