Przejdź do zawartości

Tombak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Osmańskie naczynia z tombaku w Muzeum Sztuki Tureckiej i Islamskiej w Stambule

Tombak, mosiądz czerwonystop miedzi z cynkiem, zawierający powyżej 80% miedzi. Cechuje się żółtą barwą przypominającą złoto, jest jednak mało wartościowy, a w celu uniknięcia pomylenia go ze złotem na biżuterii z tombaku wybija się znak probierczy . Jest nieodporny na korozję, długo noszony barwi skórę na zielono[1].

Etymologia

[edytuj | edytuj kod]

Słowo tombak wywodzi się z malajskiego/indonezyjskiego tĕmbaga oznaczającego miedź. Do Europy trafiło za pośrednictwem Holendrów[2].

Zastosowanie

[edytuj | edytuj kod]

Stosowany głównie jako imitacja złota do wyrobów artystycznych i jubilerskich (np. sprzedawanych na jarmarkach i odpustach[1]) oraz instrumentów muzycznych, a także na wężownice, rurki manometryczne i do platerowania. Jest też używany do produkcji pocisków i naboi pistoletowych i karabinowych w celu zmniejszenia tarcia między pociskiem a lufą w czasie wystrzału (co służy zwiększeniu żywotności lufy) lub w celu zmiany właściwości plastycznych pocisku[3][4].

Zobacz też

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 Tombak, [w:] Kinga Czerwińska i inni red., Słownik terminologiczny polskich strojów ludowych. T. 1: Materiały, techniki, akcesoria, Atlas Polskich Strojów Ludowych. Zeszyt specjalny, Wrocław: Polskie Towarzystwo Ludoznawcze, 2025, s. 146, ISBN 978-83-64465-69-7.
  2. Definition of TOMBAC [online], www.merriam-webster.com [dostęp 2016-12-03].
  3. Trwałość luf. „Strzelec”. [dostęp 2014-11-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-04-03)].
  4. Nabój 7,62 × 39 mm. [dostęp 2011-01-09].