Top Gun (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Top Gun
Ilustracja
Zdjęcie z planu w bazie lotniczej USN w Miramar
Gatunek

akcji

Data premiery

1986

Kraj produkcji

Stany Zjednoczone

Język

angielski

Czas trwania

117 minut

Reżyseria

Tony Scott

Scenariusz

Jack Epps Jr.
Jim Cash

Główne role

Tom Cruise
Kelly McGillis
Val Kilmer
Anthony Edwards

Muzyka

Harold Faltermeyer

Zdjęcia

Jeffrey L. Kimball

Scenografia

Robert R. Benton
John DeCuir Jr.

Montaż

Chris Lebenzon
Billy Weber

Produkcja

Bill Badalato

Dystrybucja

Paramount Pictures

Kontynuacja

Top Gun: Maverick

Top Gunfilm akcji z domieszką dramatu produkcji amerykańskiej w reżyserii Tony'ego Scotta. Film wszedł na ekrany kin w 1986 roku. Opowiada on o szkole lotniczej Top Gun w Stanach Zjednoczonych oraz o życiowych i zawodowych zmaganiach pilotów marynarki wojennej.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Maverick i Goose to dwaj piloci marynarki udowadniający z każdym lotem, że są najlepsi w dywizjonie. Zostali wybrani do szkolenia w szkole myśliwskiej lotnictwa marynarki USA w Miramar nazywanej Top Gun. Tutaj są szkoleni na najlepszych pilotów na świecie. Maverick zakochuje się w swojej instruktorce Charlie.

Maverick (Tom Cruise) jest pilotem myśliwca F-14A Tomcat, służącym w lotnictwie Marynarki USA na lotniskowcu USS Enterprise (CVN-65). Podczas jednego ze swoich patroli spotyka „mityczne MiG-i 28” (w tej roli amerykańskie myśliwce Northrop F-5E/F z programu szkoleniowego lotnictwa USA Red Flag). Podczas powrotu z misji ratuje swojego kolegę z opresji, narażając siebie i swój samolot. Jak się okazuje, kolega, któremu pomógł powrócić na lotniskowiec, załamał się psychicznie podczas misji i zrezygnował z latania, a miał znaleźć się w elitarnej szkole pilotów myśliwskich US Navy i Marines (zwanej Top Gun). Będący dotychczas „numerem dwa” Maverick awansuje i to on ze swoim radiooperatorem (Anthony Edwards) wyjeżdża na kilkutygodniowy trening. W szkole, do której trafiają „najlepsi z najlepszych”, liczy się pierwsze miejsce po ukończeniu kursu. Głównym konkurentem Mavericka zostaje Iceman (Val Kilmer).

Muzyka[edytuj | edytuj kod]

Muzykę do filmu napisał niemiecki kompozytor Harold Faltermeyer. Nie została oficjalnie wydana na płycie, pomimo opublikowania w 2006 roku bootlegu, zawierającego instrumentalne utwory Faltermeyera. Wydano natomiast płytę zawierającą piosenki, napisane specjalnie do filmu. Temat miłosny, piosenka Take My Breath Away w wykonaniu zespołu Berlin, skomponowana przez Giorgio Morodera z tekstem Toma Whitlocka, zdobyła Oscara oraz Złoty Glob w 1987 roku[1]. Oscary odebrali autorzy utworu.

Sequel[edytuj | edytuj kod]

W lipcu 2008 roku ogłoszono, że jest możliwość wyprodukowania kontynuacji filmu, „Top Gun 2”[2]. Kolejna część miałaby przedstawiać kapitana Mavericka 20 lat później już w roli instruktora w szkole Top Gun. Jego głównym problemem byłaby nowa adeptka lotnictwa, przypominająca mu jego samego sprzed lat, z którą musiałby sobie poradzić. Jednak rzecznik Cruise’a powiedział, że ten „nie chce wracać do przeszłości” i nie zagra głównej roli[3].

Ostatecznie Cruise zdecydował się jednak wystąpić w sequelu pt. Top Gun: Maverick. Zdjęcia rozpoczęły się pod koniec maja 2018 roku. Głównym samolotem wykorzystywanym w filmie jest Boeing F/A-18E/F Super Hornet[4].

Krytyka[edytuj | edytuj kod]

Krytyk Nigel Floyd tłumaczył ogromny sukces filmu jego „urzekająco lśniącą fasadą” i występem dwóch znakomitych, młodych gwiazd, Toma Cruise'a i Kelly McGillis. Za sukcesem miał też stać „krwisty styl wizualny” reżysera i scenariusz, który był de facto „nową wersją historyjki o trudnym wchodzeniu w wiek męski” zaczerpniętej z filmu Oficer i dżentelmen w reżyserii Taylora Hackforda (1982). Twórca chciał ocalić od zapomnienia staroświecki heroizm walk powietrznych „jeden na jednego” w opozycji do nuklearnej, bezosobowej zagłady. Silny patriotyzm, zimnowojenna retoryka i fryzury rodem z lat 50. XX wieku przywodzą na myśl takie produkcje jak np. Strategic Air Command w reżyserii Anthony'ego Manna z 1955. Kontrastuje z tym współczesna Scottowi muzyka rockowa, stroje lotników i wizualna „gładkość” obrazu[5].

Z kolei francuski krytyk Jacques Valot określił film jako „reganowską” pochwałę sukcesu egzorcyzmującą wietnamski uraz. Odnalazł w nim nieokiełznaną gloryfikację współzawodnictwa i mocnej, męskiej rywalizacji, w której kobiety odgrywają wyłącznie rolę przedmiotu do wykorzystania. Muzykę określił jako „nadmiernie się narzucającą”, zaczerpniętą z klipów wideo, a dialogi pilotów podczas walki skrytykował za nadmierny militarno-techniczny żargon, niezrozumiały dla części widzów. Wszystko to według niego czyni obraz produktem „równie błyskotliwym, jak męczącym i nudnym”[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Remember Top Gun's song "Take My Breath Away" in 1986? Exclusive interview with John Crawford of Berlin, The Shortlisted, 1 kwietnia 2022 [dostęp 2022-05-05] (ang.).
  2. Tom Cruise w sequelu "Top Gun"?. [dostęp 2008-08-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-08-08)].
  3. Top Gun (1986) - News
  4. Jacek Zemło: „Top Gun: Maverick” – Tom Cruise w Super Hornecie?. konflikty.pl, 1 czerwca 2018. [dostęp 2018-06-03].
  5. Nigel Floyd, Top Gun, w: Film na Świecie, nr 347-348/1987, s. 128-129, przedruk z: Monthly Film Bulletin, 1986
  6. Jacques Valot, Top Gun, w: Film na Świecie, nr 347-348/1987, s. 130, przedruk z: La Revue du Cinéma, nr 419/1986

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]