Topola włoska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Topola włoska
Populus nigra-bekes.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd malpigiowce
Rodzina wierzbowate
Rodzaj topola
Gatunek topola czarna
Nazwa systematyczna
Populus nigra Italica
Synonimy

Populus nigra L. var. italica Münchh.

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Topola włoska (Populus nigra L. 'Italica') – sztucznie wyhodowana odmiana topoli czarnej[2]. Została wyhodowana w XVIII wieku w Lombardii we Włoszech. Jest uprawiana na terenie całej Europy.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Drzewo posiada zwarty pokrój[3]. Dorasta do 38 m wysokości[3]. Drzewo bardzo smukłe, z gałęziami ustawionymi niemal pionowo.
Pędy
Gałązki jasnożółte do szarożółtawych. Młode gałązki nie posiadają listwek korkowych. Kora ciemnobrunatna, na starszych egzemplarzach prawie czarna, głęboko spękana.
liście długopędowe
Liście
Pąki podługowatojajowate, stożkowe, duże do około 1,4 cm. Liście długości 5-10 cm, długo zaostrzone, u nasady słabo sercowate, brzegiem karbowano-piłkowane, nagie[3]. Zwykle występują w gęstym skupieniu[3]. Gdy są młode, mają zielono-czerwonawy kolor, z czasem robią się ciemnozielone, z mocnym połyskiem, spodem jasnozielone.
Kwiaty
Bardzo podobne do tych u topoli czarnej. U nasady objęte kubkowatym wyrostkiem, dwupienne, zebrane w kotki. Przysadki kwiatowe czerwone, porozcinane. Pylniki pręcików czerwone, znamiona słupków żółte. Ukazują się w połowie wiosny. Nie posiadają puchu[3].
Owoce
Torebka pękająca 2 klapami. Nasiona opatrzone puchem.

Biologia[edytuj | edytuj kod]

Jest krótkowieczna – żyje do 100 lat (ale zwykle zaczyna obumierać w wieku 20-30 lat). Rośnie bardzo szybko (2,5 m/rok). Kwitnie od marca do kwietnia, przed rozwojem liści. Nasiona dojrzewają w maju, są lekkie, roznoszone przez wiatr. Często rozmnaża się z odrośli.

Zmienność[edytuj | edytuj kod]

Odmiany uprawne[3]:

  • 'Lombardy Gold' – posiada przysadzisty pokrój.
  • 'Plantierensis' – młode pędy są drobno owłosione. Gałęzie pokryte są małymi przetchlinkami. Latem daje balsamiczny zapach, jednak nie tak intensywny jak u topól z sekcji Tacamahaca.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Roślina ozdobna: Używana głównie do nasadzeń przy drogach i w parkach. Ostatnio już zaprzestano jej nasadzeń przy drogach i jest z nich stopniowo usuwana, gdyż wiatry łatwo ją łamią, co stwarza zagrożenie dla pojazdów i ludzi.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-12-10].
  2. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając: Vascular Plants of Poland - A Checklist. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski. Instytut Botaniki PAN im. Władysława Szafera w Krakowie, 1995. ISBN 83-85444-38-6.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 Johnson O., More D.: Drzewa. Warszawa: Multico, 2009, s. 154. ISBN 978-83-7073-643-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. W. Kulesza: Klucz do oznaczania drzew i krzewów. Warszawa: PWRiL, 1955.
  2. Topola włoska (pol.). [dostęp 6 marca 2009].